انسیه شاه حسینی با اشاره به بیپدر شدن سینمای ایران، گفت: دست هدایتی که امام خمینی(س) بر آن تأکید داشتند و همچنین مقام معظم رهبری تأکید دارند، بر شانه فیلمسازان احساس نمیشود و سینمای ایران به حال خود رها شدهاست.
انسیه شاه حسینی کارگردان فیلمهای دفاع مقدس، در گفتگوی اختصاصی با پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران اظهار کرد: یکی از مشکلات سینمای ما در حال حاضر این است که پدر ندارد، به این معنا که رها شدهاست. دست هدایتی که امام خمینی(س) بر آن تأکید داشتند و همچنین مقام معظم رهبری تأکید دارند، بر شانه فیلمسازان احساس نمیشود.
وی با تأکید بر این مسئله که هدایت کردن با دخالت کردن متفاوت است، تصریح کرد: ما فیلمسازان ارزشی بسیاری داشتیم، اما متأسفانه به حال خود رها شدهاند و به فیلمسازانی تبدیل شدهاند که فیلمی را میسازند که خودشان دوست ندارند. فیلمسازان بسیاری را میشناسم که به اجبار فیلمی را میسازند، نه اینکه سفارشی فیلم بسازند، بلکه برعکس تن به تماشاچی دادهاند. بنابراین اگر در سال تعداد معدودی فیلم ارزشی تولید میشود، نتیجه هدایت شدن نیست.
کارگردان فیلم «شب به خیر فرمانده» ادامه داد: در نبود مدیریت فرهنگی، تماشاچی است که برای کارگردان تصمیم میگیرد و ته بلیت سرنوشت سینمای ایران را مشخص میکند. چنین فیلمهایی با فیلمهای درجه سه هالیوودی برابرند و اگر بخواهیم به این روند ادامه دهیم به نفعمان است که فیلم هالیوودی بخریم و نمایش بدهیم، تا اینکه هزینههای سنگین تولید را متحمل شویم. اما زمانی که ما ادعا میکنیم انقلاب کردیم و حرفهایی برای گفتن داریم باید بتوانیم ثابت کنیم.
شاه حسینی درباره موفقیت سینمای ایران در دهههای اول انقلاب اسلامی گفت: ما در دهه اول بعد از انقلاب توانستیم در محافل هنری پرچم کشورمان را بالا ببریم. متأسفانه سینما رها شد و کشتیای که همه فیلمسازان بر آن سوار بودند، شکست. من زمانی که فیلم میسازم احساس میکنم تخته پارهای را گرفتهام و تلاش میکنم به سختی خودم را به ساحل برسانم.
وی افزود: به نظر من بهترین کار این است که به جای اینکه یکدیگر را تخطئه کنیم و دنبال این باشیم که ببینیم چه کسی فیلم ارزشی و انقلابی میسازد و چه کسی نمیسازد، باید همدرد هم باشیم و فضایی از آرامش برای فیلمسازی ایجاد کنیم.
شاه حسینی میدان سینمای امروز را عرصه جنگ دانست و اضافه کرد: میدان هنر مانند میدان سیاست، عرصه جنگ نیست. تبدیل شدن میدان هنر به عرصه هیاهو باعث میشود که طرفین درگیر، هر دو ببازند. در آرامش و سکوت است که آگاهی و شعور، خود را نشان میدهد. من معتقدم که مدیر فرهنگی خوب زیاد داریم، اما زمانی که وارد عرصه هیاهو میشوند، مرعوب یکی از طرفین دعوا شده و توانایی مدیریت را از دست میدهند.