پایگاه خبری جماران - اعظم گنجی: پنج شنبه و جمعه آخر سال بهشت زهرا، حال و هوای دیگری دارد و برخلاف آنچه که فکرش را میکنی پر است از طراوت و زندگی، از گلها و گلدانهای رنگارنگ رها شده بر مزارهای شسته شده که ساکنان خاموششان را نوید بهار میدهند تا بوی گل و گلاب با چاشنی خیراتی که هر چه فکرش را بکنی هست؛ میوه، شیرینی، چای، آش یا نان و پنیر و سبزی، خلاصه هر چه که بشود بهانهای برای آنکه رهگذری فاتحهای بخواند برای روشنی قبر پدری، مادری، همسری و چه بسا فرزندی که روزی خود چراغ خانهای بودند! و مرهمی باشد بر داغ دلی که سرمای زمستان یا زمستانهای گذشته هم آن را سرد نکرده است...
اما در همان نزدیکی جایی هست که هر وقت از سال مسیرت به آنجا خورده باشد، فرقی نمیکند پنج شنبه باشد یا شنبه، زمستان باشد یا تابستان، آخر سال و یا حتی لحظه تحویل سال؛ انگار از پس همه این سالها، هنوز هم انعکاس تپش زندگی را در قلبش به یادگار نگاه داشته است ... گلزار شهدای بهشت زهرا را میگویم.
برای همین است که خیلیها هر سال برای نوید سال نو به اینجا میآیند... امسال هم خیلیها آمدهاند، از پدرها و مادرها و فرزندان و نوهها، خواهرها و برادرهای شهدا گرفته تا عمو و زن عمو و خاله و دایی و حتی دوستان و همسایهها و همرزمان و... خیلیها آمدهاند برخی به بهانه زیارت یا تجدید بیعت، هرکس دلیلی برای آمدن دارد، برخی آشنایند و برخی در میان آشنایان بینام با شاخه گلی و شمعی در دست بدنبال آشنایی میگردند برای روز شفاعت...
هر کسی را که میبینی در حال و هوایی است... پیرمرد مشغول شستن مزاری است، بر سنگ دست میکشد و با عکس روی مزار سخن میگوید، پیرزن در حال غبارروبی حجله است که پلاکی را میبوسد و نرم نرمک اشک میریزد، دختر جوانی که الرحمن میخواند و «بأی ذنب قتلت» را که میگوید، بغضش را فرو میخورد و مرد جوانی که عبارات خاک خورده مزاری را بار دیگر رنگ میبخشد ... یکی با خود گل و سبزه آورده، دیگری شمع و عود روشن کرده و کودکی دارد خیرات پخش میکند...
پیرزن دوست داشتنی و خون گرمی که مقنعه سفید بر سر دارد و تسبیحی در دست؛ از ایمان و نجابت احد پسر ارتشیاش میگوید که 17سالگی دامادش کرده و در 24 سالگی در حالیکه پدر سه کودک خردسال بوده، در شلمچه به شهادت رسیده. میگوید عید سال 65، احد در جبهه بود و به خانه نیامد.
مادر مصطفی سن و سال زیادی ندارد و بر خلاف پدرش که بیمار است، هنوز رمق آن را دارد که از کرج بیاید اینجا به دیدار پسر جوانش. او که با ذوق خاصی مشغول تمیز کردن و غبار روبی قاب عکس و گلدانهای درون حجله است، میگوید مصطفی اولین فرزندم بود و فقط 17 سال داشت اما تاریخ شناسنامهاش را یک سال بزرگ کرد تا به جبهه برود. میگفت عید همان سال شهادتش (66) برای سال تحویل چند ساعتی را آمد پیش ما و صبح زود به جبهه برگشت و تا چند ماه بعد که دیدارمان رفت به قیامت، با خوشحالی میگوید یک شب به خوابم آمده و به من قول داده مرا با خود از پل صراط بگذراند...
مرتضی 23 ساله بود که در فکه به شهادت رسید. برادر مرتضی که چند سالی از او بزرگتر است میگوید آن روزها که مرتضی شهید شد، من نیز مجروح بودم و بعدها خبر شهادتش را شنیدم، می گوید عیدها جبههها حال و هوای دیگری داشت، از شیرینی و کشمش و آجیل گرفته تا مرغ و ... که مردم به عنوان عیدی برای جبههها میفرستادند. مادر هم میگوید: آن وقتها عید مثل الان اینقدر پر تجمل و پر خرج نبود؛ بچهها اگر لباسشان هنوز اندازهشان بود، از ما لباس نو نمیخواستند، مرتضی و برادرش گاهی اوقات شبها زیر نور چراغ برق کوچه درسشان را میخواندند، مردم کم توقع بودند و به هرآنچه که داشتند راضی، بچهها هم به زندگی پدرها و مادرهایشان نگاه میکردند نه به فیلمها و ماهواره...
محمد 23 ساله دانشجوی سال چهارم پزشکی دانشگاه تبریز، اینها را بر مزارش نوشتهاند، محبوب خانواده و مورد اعتماد هم کلاسیها، اینها را هم خاله و شوهرخاله اش روایت میکنند، از اخلاق خوب، هوش و استعداد خاص محمد هم گفتند و اینکه او از خانوادهای مرفه بود اما نه از آن بیدردها! دلش برای جبهه پر میکشید و روزی از روزهای بهمن 65 در شلمچه به آرزویش که شهادت بود، رسید...
مادر احسان 18 ساله که خودش هم میانسال بود، بر روی زیلویی کنار مزار احسان به همراه دختر و نوهاش نشسته بودند، خواهر قرآن میخواند، مادر برایمان تعریف کرد با آنکه سنش کم بود اما من نتوانستم مانع رفتنش بشوم، احسان برای مقابله با منافقین به اسلام آباد رفت و همان جا به شهادت رسید، عید سال 67 را خاطرم هست که روز سیزده به باغ رفته بودیم و ... بغضی که راه گلویش را میگیرد...
پیرزن داشت از سر مزار پسر برمیگشت که با ما بر سر مزار برگشت و از جواد 16 سالهاش گفت که درس و مشق را رها کرده بود و برای واجب کفایی که امام گفته بود خود را به هر قیمتی که بود به جبهه رسانده بود، میگفت در آنجا درسش را هم میخواند ؛ جنگ از او مرد ساخته بود و آنقدر بزرگ شده بود که به پدر نصیحت میکرد و میگفت اگر لازم باشد تو که نمیتوانی بجنگی حتی برای پخت و پز هم که شده باید بیایی...
مادر حیدر تنها کنار مزار پسرش ایستاده بود، اصالتا کرد بودند و با شروع جنگ از کردستان عراق به ایران آمده بودند، میگفت پدر حیدر سال 61 شهید شد و من خودم هم در غرب در قسمت پیشتیبانی جبهه ها بودم و حیدر پسرم 17 ساله بود که در ماووت عراق به شهادت رسید...
علی 20 ساله بود که در بانه شهید شد، مادر در حالی که حجله پسر را غبارروبی میکند، اینها را میگوید؛ چند سال آخر عیدها را در جبهه بود و به مرخصی نمیآمد میگفت دلم نمیآید من کنار شما باشم و دوستانم اینجا در جبههها، میگفت هر سال عید برایش ژاکتی که خودم میبافتم با جوراب و خوراکی میفرستادم اما علی همیشه آنها را به بقیه رزمندهها میداد ... بغض میکند و دیگر چیزی نمیگوید...
دیگر کم کم داشت غروب میشد و هوا بارانی؛ در راه بازگشت به مزارهایی میاندیشیدم که کسی برای غبارروبی به سراغشان نیامده بود، چند سالی هست که دیگر دست مهربانی یا نم اشکی غبار از حجلههایشان نزدوده است... یادشان بخیر مادرانی که هر سال عید، سفره هفت سین را بر مزار پسران شهیدشان میگستراندند...ا
ای کاش تا هستند اندکی از این «چشم و چراغان این مملکت» به سنت آن روزهای نه چندان دور، سال نو را با دعای خیر آنان برکت بخشیم.