روز جمعه مراسم پانزدهمین سالگرد مرحوم استاد علامه جعفری که رضوان خدا بر او باد در مجموعه سرچشمه تهران در مقتل شهدای هفتم تیر برگزار شد. بنده افتخار داشتم درابتدای این نشست برای جمعی که سالن را در آن روز سرد و تعطیلی پاییزی پر کرده بودند و بعضا از اساتید بنده بودند در کمال شرمساری از علامه سخن بگویم.
بعد از سخنرانی حدوداً بیست دقیقهای من، جناب آقای فیروزان رییس موسسه شهر کناب بیاناتی داشتند و بعد محقق ارجمند در آثار استاد، دکتر میری مقاله جالبی با عنوان مدیریت جامعه از دید علامه جعفری قرائت کرد و به مسائل روز هم گریزهای هوشمندانهای زد. از جمله گفت: در جامعه ما معنویات به منویات تبدیل شده است!
سپس نوبت به آقای فاطمینیا رسید که مطالب خوبی درباره علامه و غیرعلامه! گفت و از اینکه شرح نهج البلاغه کارهر کسی نیست و شارح آن باید در چند علم تخصص داشته باشد.
ایشان گفت:علامه این هنر و جامعیت را داشت.
آقای فاطمینیا مثل همیشه در سخنان خود بسیار به حاشیه رفت.
در سخنان ایشان نوعی انتقاد به وضع فرهنگی موجود هم دیده میشد. مثل اشاره به کسی که هنوز در مرحله ابتدایی جامع المقدمات است ولی با این بضاعت اندک جلسات شرح نهجالبلاغه دارد! وی در بیانی شگفت میگفت: اینکه از عارفی مثل آیتالله سید علی قاضی طباطبایی میگوید توسط بعضیها برحذر داده شده و به نوعی تهدید شده است! وی درعین حال گفت اگر روزی روزگاری سخن گفتن و.. درباره آقای قاضی و آقای بهجت را از من بگیرند، من میمیرم.
شب قبل با آیت الله هاشمی رفسنجانی در مورد حضورم در این مراسم صحبت کردم تا اگر نکتهای دارند بفرمایند، فرمودند: سلام مرا به اعضای بیت محترم علامه جعفری و یکایک حضار جلسه برسانید ایشان افزودند: من همیشه از علاقهمندان آقای جعفری بوده و هستم.
نکتهای که برای من ناشنیده بود این بود که گفتند: وقتی درصدد تالیف کتاب امیرکبیر بودم ایشان کتابی را به من معرفی کردند که از آن استفاده کردم.
سخنان من درباره حضرت استاد در چند مرحله بود.
ابتدا به نقش حساس فعالیتهای فرهگی و علمی علامه در دهه 50 که دانشگاهها عرصه مارکسیستها بود اشاره و افزودم ایشان فردی بود که نفوذش بر افکار عامه از مرز جوامع مذهبی فراتر رفت همانند مولوی که اکنون آثارش در امریکا با استقبال زیادی روبرو شده است و افزودم وی در عرصه تاثیرات علمی و فرهنگی نقش فرا دینی دارد در ادامه گفتم متاسفانه در شناخت شخصیت علامه به بعد اشراقی وی توجهی نشده است و به جریان مکاشفه وی در نوجوانی در نجف -که سالها قبل با عنوان ماجرای شگفت ملاقات علامه جعفری با امیرالمومنین در روزنامه اطلاعات نگاشتهام- اشارتی داشتم و اینکه علامه در یکی از آثارش اقرار میکند که به هنگام نوشتن این دو صفحه قلم از اختیارم خارج شده و این سطور بدون دخالت من نوشته شدهاند!
در بیانی دیگر گفتم همه ارادتم به علامه بابت این است که ایشان ارادت تامی به حضرت امیرالمومنین دارد و در اکثر بیاناتشان از جناب امیر، تعمدا به علی بن ابیطالب نام میبرد تا شخصیت مظلوم ابیطالب علیه السلام را یادآور شود. سپس پیشنهاد و انتقاد کردم که یکی از کاستیها درباره استاد این است که تا کنون سیره اخلاقی و شخصیتی ایشان نوشته نشده و لذا به خصوص جوانها نمیتوانند با ابعاد وجودی ایشان ارتباط پیدا کنند و به نمونهای اشاره کردم که وقتی در فیسبوک و وبلاگم اعلام کردم جمعه مراسم استاد برگزار میشود کسی برایم پیغام گذاشت که با گذشت سالها هنوز از اینکه استاد در موقع خروج از محضرشان کفشهای ما را با تواضع خاصی جفت کردند، شرمنده هستم.
در ادامه گفتم ایشان تا آخر عمر به دنبال عبور از خود و خروج از تعینات و تقیدات ظاهری ناشی از اشتهار بودند و از عارفی که خوشبختانه در قید حیات هستند راه حل رهایی کامل میخواستند.
در ادامه ضمن تقدیر از اینکه موسسه ایشان به مدیریت فرزند گرامی ایشان آقا علیرضا جعفری در اقدامی مهم نزدیک به 30 اثر از استاد را به 5 زبان زنده دنیا ترجمه کرده ولی اکنون چند صد میلیون بدهی دارد از کمک دولتهای قبل با اختصاص ردیف بودجههای میلیاردی به بعضی موسسات! در قم و بیتوجهی به این موسسه انتقاد کردم و گفتم مناعت طبع استاد در مسئول و اعضای موسسه ایشان هم دیده میشود و اینان اساسا اهل درخواستی از کسی نیستند و امیدوارانه از دست اندرکاران عرصه دولت جدید خواستم هر سال به این موسسه مفید و با برکت که تاکنون بیش از50 اثر استاد را منتشر نموده است ردیف بودجه ای اختصاص بدهند. در انتها چند خاطره از استاد گفتم:
از اینکه شبی که در محضر ایشان بودم به مناسبت 22 بهمن شب تکبیر عمومی شبانه بود استاد در کمال تواضع به من فرمودند: آقای رجایی، بیا برویم پشت بام و با مردم تکبیر شبانه بگوییم که رفتیم و ده دقیقهای با استاد تکبیر گفتیم.
از اینکه ایشان با این منزلت بالای علمی به فال حافظ اعتقاد داشتند و به من فرمودند در ایامی نسبت به شدت توطئههای دشمنان نسبت به ادامه انقلاب نگران بودم لذا به دیوان خواجه حافظ فالی زدم، دیدم خواجه میگوید کاروانی به راه افتاده است که قافله سالارش را با خود ندارد ولی هنوز گرد و خاک این کاروان فرو ننشسته است که امیر کاروان از عقب سر میرسد و به آن ملحق می شود.
ایشان افزود این فال را در ملاقات خصوصیام به امام گفتم و ایشان از نتیجه این تفأل به دیوان خواجه شیراز شادمان شدند که معلوم شد با زدن فال مخالف نیستند.
از اینکه در ملاقاتی که بعضی از مداحان جنگ و مرحوم استاد حاج حبیب الله معلمی نوحه سرای بزرگ و نامی جنگ را به محضرشان بردم استاد در کمال تعجب همگان به نوحه ای که صادق آهنگران با عنوان :«لاله خونین من ای تازه جوانم شهید» که سروده آقای معلمی بود اشاره کردند و در حیرت همگی ما بند اول این نوحه را هم از حفظ خواندند !
نکته مهم پایانی بیانات من درباره منزلت رزمندگان در منظر استاد بود که میگفتند: فلانی این دنیا خیلی طعم و لذت دارد و این خیلی مهم است که این جوانهای رزمنده، یکسره قید این لذات و طعم را زده اند و برای جانبازی در راه خدا به جبههها شتافتهاند.
برای استاد که به اعتقاد من از جمیع جهات هنوز در عرصه اندیشه در حوزههای دینی و غیر دینی همانندی چون ایشان دیده نمیشود آرزوی غفران الهی و علو درجات دارم و از محضر دوستان تقاضا مندم فاتحهای به روح بلند ایشان تقدیم فرمایند.
رحمت خدا بر او که اینک در جوار مرقد امام رضا آرام گرفته است.
بزرگا مردی که او بود!
منبع: وبلاگ نویسنده