جماران - محمد رجائینژاد: به مناسبت 24 آبان (11 محرم)، روز اسرا و مفقودان در صدد نوشتن مطلبی بودم تا ادای دینی کرده باشم در حق این عزیزان. صحیفه امام را تورق میکردم، به صفحات انتهایی جلد 19 که رسیدم، چشمم به نامهای افتاد که به لحاظ تاریخی متناسب با همین روزهای ماه آبان و محرم و صفر بود. متن نامه نظرم را بیشتر جلب کرد؛ نامهای از یک آزاده عزیز، از اسارتگاه «عنبر» عراق به تاریخ آبان (محرم وصفر) سال 1364، نامهای خطاب به حضرت امام با رمز و راز خاص، و ایضاً پاسخ حضرت امام، باز با رموزی خاص!
اتفاقاً همایش روز 25 مهر ماه 92، که به دور از هیاهوهای خبری و سیاسی و بدون تجملات و هزینههای اضافی، با حضور «آزادگان اسارتگاه عنبر» عراق در شهر اصفهان برگزار شد، این انگیزه را دو چندان نمود تا متن دلنوشته و پاسخ امام را به همراه توضیحات لازم در اختیار خوانندگان محترم قرار دهم.
میان عاشق و معشوق اگر باشد بیابانی
درخت ارغوان روید به جای هر مغیلانی
یاد و نام حضرت امام با تمام جان و وجود بچههای دوران دفاع مقدس، با لحظه لحظه یادمانهای 8 سال مقاومت و شجاعت؛ اعم از شهدا، جانبازان، آزادگان و دیگر رزمندگان عجین شده است. دفاع مقدس بی یاد خمینی بیهویت بوده و نقصان خواهد داشت. شاید مغرضین با اغراضی بتوانند نام بعضی از فرماندهان و هویت دهندگان و مؤثران جبهه و جنگ را مدتی کم رنگ و کم فروغ نمایند، اما هیچ قدرتی نمیتواند نام و یاد حضرت امام را از انقلاب و دفاع مقدس جدا کند.
در اسارتگاههایی که بردن نام خمینی و داشتن عکسی از ایشان یا تبلیغ افکار و اندیشههایش نابخشودنیترین جرمها محسوب میشد و شدیدترین مجازاتها را در پی داشت، اما آزادگان عاشق و غیور ما به هر طریق یادی از معشوق و امام خویش کرده و به امید دیدار او میسوختند و صبر پیشه میکردند. در این میان بعضی هم تمام خطرات را به جان خریده و با تمام محدودیتها، نامهای با هزار رمز و راز به رهبر و محبوب خود مینگاشتند تا مرحمی باشد بر زخمهای جسم و جانشان. نوشته ذیل یکی از این نامههاست.
اصل نامه و پاسخ آن، با توضیحات:
نویسنده نامه: ابو القاسمى (خدا مانده)، على (اسیر در عراق، اردوگاه عنبر) «1»
بسم اللَّه الرحمن الرحیم. خدمت سرور گرام و عزیزم، «روحى جان» «2» سلام عرض مىکنم و ان شاء اللَّه که در پناه ایزد منان و در پناه امام زمان در سلامتى کامل به سر برید. اگر از احوال این حقیر جویا باشید بحمد اللَّه سلامتى برقرار و تنها غم و اندوه جانگداز ما دورى از شما عزیز است که خداوند تبارک را به مقربانش قسم مىدهم که هر چه زودتر نعمت دستبوسى شما را نصیب ما بکند.
به هر حال، روحى جان! روحم برایت در حال پرواز است. حدود دو سال است که هیچ خبرى از شما ندارم و شما خوب مىدانید که احتیاج به پند و اندرزهاى شما دارم و شما ما را از این نعمت بى بهره نفرمایید. امیدوارم در نامههایتان از «میهن» بنویسید که چه کار مىکند و با کى رابطه برقرار کرده و زمینها را چه مىکارد و کارش با «حسین خرکچى» «3» به کجا رسید. شنیدم یه بار حسابى داغونش کردى. «4» به هر حال منتظر دعاهاى خیر شما هستیم و امیدوارم که ما را در دعاهاى شب جمعه و شب چهارشنبه در جمکران «5» و محافل فراموش نکنید. از قول این جانب به «عمو حسین وزیرى» «6» و «اکبر مجلسى» «7» و «حسینعلى» «8» و «مشهدى احمد» «9» و برادر بسیار عزیزم «سید على» «10» و خانواده و «اکبر آقا» «11» و خانواده (شنیدم که چند وقت پیش به گردشى به خارج رفته بود، چه سوغاتى آورده؟) «12» سلام خیلى خیلى برسانید. و حتماً منتظر جواب نامه هاى شما هستیم. از راه دور صورتت را غرق بوسه مى کنم. 27/ 7/ 64- فرزند کوچک شما- على خدامانده.
میان عاشق و معشوق یک کرشمه بس است
بیان حال به کام و زبان نمی باشد
پاسخ حضرت امام:
بسمه تعالى: برادر عزیزم! از سلامت شما خوشحال و از خداوند تعالى خواستارم بزودى به وطن خود مراجعت نمایید. قلم من قاصر است که از دلاورى و بزرگوارى شما عزیزان قدردانى نمایم. امید است از دعاى خیر براى همه شماها غفلت نکنم. و السلام علیکم. عبد درگاه خدا (ح) «13» (صحیفه امام، ج 19، ص 416)
توضیحات:
1 - متن نامه بسیار جالب این رزمنده که به اسارت رژیم بعث عراق درآمده است، حاوى رمزها و اشاراتى است که ضمن بیان مقصود خود، امکان کشف آن را به حداقل رسانده است. در قسمت مربوط به مشخصات فرستنده و گیرنده نامه، بر روى فرمهاى «صلیب سرخ جهانى» مرقوم گردیده: «على ابو القاسمى، فرزند عبد الحسین، عراق، اردوگاه عنبر، اطاق 23/ گیرنده: یزدى- قم، خیابان حضرتى، خیابان حجت، منزل آقاى یزدى، آقاى روحى جان ملاحظه فرمایید.»
2 - اسیر در بند رژیم بعث عراق، امام خمینى را با عنوان «روحى» مورد خطاب قرار داده است که به معناى «روح من» است و مستفاد از شعار معروف: «روح منى خمینى- بتشکنى خمینى.»
3 ـ مراد: صدام حسین، رئیس جمهور وقت عراق.
4 ـ اسرا از پیروزیهاى لشکر اسلام در جبهه هابه نحوى مطلع مى شدند.
5 - منظور، جماران است.
6 - آقاى مهندس میر حسین موسوى، نخست وزیر وقت.
7 - آیت الله اکبر هاشمى رفسنجانى، رئیس وقت مجلس شوراى اسلامى.
8 - آیت الله حسینعلى منتظرى، قائم مقام رهبرى در آن زمان.
9 - یادگار امام، حجت الاسلام والمسلمین سید احمد خمینى.
10 - آیت الله سید على خامنهاى، رئیس جمهور وقت.
11 - آقاى دکتر على اکبر ولایتى، وزیر امور خارجه.
12 - اشاره به یکى از مسافرتهاى آقاى ولایتى به خارج از کشور.
13 ـ حضرت امام نیز خود عبد درگاه خدا معرفی کرده و به جای «خمینی» نوشتند: (ح).