ماه رمضان آمد و عید رمضان رفت، صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت...
با فرا رسیدن عید رمضان، پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، ضمن تبریک این عید سعید، ابیاتی از برترین شعرای پارسی زبان را در مدح عید سعید فطر در اختیار علاقهمندان قرار میدهد:
دیر ننشست نازنین مهمان...
قصیدهای از سعدی:
برگ تحویل میکند رمضان/ بار تودیع بر دل اخوان
یار نادیده سیر، زود برفت / دیر ننشست نازنین مهمان
غادر الحب صحبةالاحباب/ فارقالخل عشرة الخلان
ماه فرخنده، روی برپیچید/ و علیک السلام یا رمضان
الوداع ای زمان طاعت و خیر/ مجلس ذکر و محفل قرآن
مهر فرمان ایزدی بر لب/ نفس در بند و دیو در زندان
تا دگر روزه با جهان آید/ بس بگردد به گونه گونه جهان
بلبلی زار زار مینالید/ بر فراق بهار وقت خزان
گفتم انده مبر که بازآید/ روز نوروز و لاله و ریحان
گفت ترسم بقا وفا نکند/ ورنه هر سال گل دمد بستان
روز بسیار و عید خواهد بود/ تیر ماه و بهار و تابستان
تا که در منزل حیات بود/ سال دیگر که در غریبستان
خاک چندان از آدمی بخورد/ که شود خاک و آدمی یکسان
هردم از روزگار ما جزویست/ که گذر میکند چو برق یمان
کوه اگر جزو جزو برگیرند/ متلاشی شود به دور زمان
تاقیامت که دیگر آب حیات/ بازگردد به جوی رفته روان
یارب آن دم که دم فرو بندد/ ملک الموت واقف شیطان
کار جان پیش اهل دل سهلست/ تو نگه دار جوهر ایمان
(مواعظ، قصیدهٔ شمارهٔ ۴۳)
رسید مائده از آسمان به اهل صیام...
غزلی از مولوی:
زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم/ مثال چنگ بود آدمی نه بیش و نه کم
چنانک گر شکم چنگ پر شود مثلا/ نه ناله آید از آن چنگ پر نه زیر و نه بم
اگر ز روزه بسوزد دماغ و اشکم تو/ ز سوز ناله برآید ز سینهات هر دم
هزار پرده بسوزی به هر دمی زان سوز/ هزار پایه برآری به همت و به قدم
شکم تهی شو و می نال همچو نی به نیاز/ شکم تهی شو و اسرار گو به سان قلم
چو پر شود شکمت در زمان حشر آرد/ به جای عقل تو شیطان به جای کعبه صنم
چو روزهداری اخلاق خوب جمع شوند/ به پیش تو چو غلامان و چاکران و حشم
به روزه باش که آن خاتم سلیمان است/ مده به دیو تو خاتم مزن تو ملک به هم
وگر ز کف تو شد ملک و لشکرت بگریخت/ فرازآید لشکرت بر فراز علم
رسید مایده از آسمان به اهل صیام/ به اهتمام دعاهای عیسی مریم
به روزه خوان کرم را تو منتظر می باش/ از آنک خوان کرم به ز شوربای کلم
(دیوان شمس، غزل شماره ۱۷۳۹)
کاری بکرد همت پاکان روزه دار...
غزلی از حافظ:
عید است و آخر گل و یاران در انتظار/ ساقی به روی شاه ببین ماه و می بیار
دل برگرفته بودم از ایام گل ولی/ کاری بکرد همت پاکان روزه دار
دل در جهان مبند و به مستی سؤال کن/ از فیض جام و قصه جمشید کامگار
جز نقد جان به دست ندارم شراب کو/ کان نیز بر کرشمه ساقی کنم نثار
خوش دولتیست خرم و خوش خسروی کریم/ یا رب ز چشم زخم زمانش نگاه دار
می خور به شعر بنده که زیبی دگر دهد/ جام مرصع تو بدین در شاهوار
گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست/ از می کنند روزه گشا طالبان یار
زان جا که پرده پوشی عفو کریم توست/ بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار
ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود/ تسبیح شیخ و خرقه رند شرابخوار
حافظ چو رفت روزه و گل نیز میرود/ ناچار باده نوش که از دست رفت کار
(غزل شماره ۲۴۶)