جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عید رمضان در اشعار برترین شعرای پارسی زبان:

اشعاری از سعدی، مولوی و حافظ درباره عید رمضان

کد خبر: ۲۹۷۱۶
اشعاری از سعدی، مولوی و حافظ درباره عید رمضان

ماه رمضان آمد و عید رمضان رفت، صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت...

با فرا رسیدن عید رمضان، پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، ضمن تبریک این عید سعید، ابیاتی از برترین شعرای پارسی زبان را در مدح عید سعید فطر در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهد:

دیر ننشست نازنین مهمان...

قصیده‌ای از سعدی:

برگ تحویل می‌کند رمضان/ بار تودیع بر دل اخوان

یار نادیده سیر، زود برفت / دیر ننشست نازنین مهمان

غادر الحب صحبةالاحباب/ فارق‌الخل عشرة الخلان

ماه فرخنده، روی برپیچید/ و علیک السلام یا رمضان

الوداع ای زمان طاعت و خیر/ مجلس ذکر و محفل قرآن

مهر فرمان ایزدی بر لب/ نفس در بند و دیو در زندان

تا دگر روزه با جهان آید/ بس بگردد به گونه گونه جهان

بلبلی زار زار می‌نالید/ بر فراق بهار وقت خزان

گفتم انده مبر که بازآید/ روز نوروز و لاله و ریحان

گفت ترسم بقا وفا نکند/ ورنه هر سال گل دمد بستان

روز بسیار و عید خواهد بود/ تیر ماه و بهار و تابستان

تا که در منزل حیات بود/ سال دیگر که در غریبستان

خاک چندان از آدمی بخورد/ که شود خاک و آدمی یکسان

هردم از روزگار ما جزویست/ که گذر می‌کند چو برق یمان

کوه اگر جزو جزو برگیرند/ متلاشی شود به دور زمان

تاقیامت که دیگر آب حیات/ بازگردد به جوی رفته روان

یارب آن دم که دم فرو بندد/ ملک الموت واقف شیطان

کار جان پیش اهل دل سهلست/ تو نگه دار جوهر ایمان

(مواعظ، قصیدهٔ شمارهٔ ۴۳)

رسید مائده از آسمان به اهل صیام...

غزلی از مولوی:

زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم/ مثال چنگ بود آدمی نه بیش و نه کم

چنانک گر شکم چنگ پر شود مثلا/ نه ناله آید از آن چنگ پر نه زیر و نه بم

اگر ز روزه بسوزد دماغ و اشکم تو/ ز سوز ناله برآید ز سینه‌ات هر دم

هزار پرده بسوزی به هر دمی زان سوز/ هزار پایه برآری به همت و به قدم

شکم تهی شو و می نال همچو نی به نیاز/ شکم تهی شو و اسرار گو به سان قلم

چو پر شود شکمت در زمان حشر آرد/ به جای عقل تو شیطان به جای کعبه صنم

چو روزه‌داری اخلاق خوب جمع شوند/ به پیش تو چو غلامان و چاکران و حشم

به روزه باش که آن خاتم سلیمان است/ مده به دیو تو خاتم مزن تو ملک به هم

وگر ز کف تو شد ملک و لشکرت بگریخت/ فرازآید لشکرت بر فراز علم

رسید مایده از آسمان به اهل صیام/ به اهتمام دعاهای عیسی مریم

به روزه خوان کرم را تو منتظر می باش/ از آنک خوان کرم به ز شوربای کلم

(دیوان شمس، غزل شماره ۱۷۳۹)

کاری بکرد همت پاکان روزه دار...

غزلی از حافظ:

عید است و آخر گل و یاران در انتظار/ ساقی به روی شاه ببین ماه و می بیار

دل برگرفته بودم از ایام گل ولی/ کاری بکرد همت پاکان روزه دار

دل در جهان مبند و به مستی سؤال کن/ از فیض جام و قصه جمشید کامگار

جز نقد جان به دست ندارم شراب کو/ کان نیز بر کرشمه ساقی کنم نثار

خوش دولتیست خرم و خوش خسروی کریم/ یا رب ز چشم زخم زمانش نگاه دار

می خور به شعر بنده که زیبی دگر دهد/ جام مرصع تو بدین در شاهوار

گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست/ از می کنند روزه گشا طالبان یار

زان جا که پرده پوشی عفو کریم توست/ بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار

ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود/ تسبیح شیخ و خرقه رند شرابخوار

حافظ چو رفت روزه و گل نیز می‌رود/ ناچار باده نوش که از دست رفت کار

(غزل شماره ۲۴۶)

انتهای پیام

دیدگاه شما