حبیبالله معلمی شاعر اشعار با مضمون دفاع مقدس است. از جوانی به سرودن پرداخت و از آغاز مداحی اهل بیت را جانمایهٔ اصلی شعرهای خود قرار داد. با آغاز جنگ در کنار حضور در اهواز به عنوان یکی از مهمترین شهرهای جنگی ایران در فرصتهای بسیاری همراه با فرزندانش در سنگرهای دفاع هم حضور داشت و همزمان به سرودن اشعار نیز میپرداخت که خاطره نخستین نوحهای که به صادق آهنگران داد از زبان آهنگران اینچنین است:
سال ۱۳۵۹ یعنی همان اوایل جنگ من با سیف الله معلمی فرزند حاج آقا معلمی در جهاد سازندگی آشنا شدم. او گفت: پدرم شعر میگوید. اگر تمایل داری برای شما هم که در مراسمها نوحه میخوانید شعر بگوید. من همان جا روی نوار کاست چند بیت ضبط کردم و نام چند شهید خوزستان را هم نوشتم و به سیف الله دادم. روز بعد که او را دیدم برگهای به من داد و گفت: این شعر را پدرم بنا به آهنگی که دیروز به من دادی، سروده و نام شهدایی را که به من دادید، هم در بیتها آوردهاست. نگاهی به کاغذ انداختم. اشعار خوب و محکمی سروده شده بود. مطلع یا سرنوحهاش این بود:
ای شهیدان به خون غلتان خوزستان، درود / لالههای به خون غلتان خوزستان، درود
من آن شعر را با خودم بردم و آنجا آن را برای نخستین بار خواندم. آن شب آنقدر جمع حاضر منقلب شدند که تا نزدیک بیست دقیقه پس از مراسم همه گریه میکردند. الحق و الانصاف شعر زیبا و دلنشینی بود. آن شب حسین علم الهدی در جمع ما نبود، ولی وقتی پس از مراسم به جمع ما پیوست، شهید محمد علی حکیم ماجرای دعای توسل و نوحه را برایش تعریف کرد. صبح که بیدار شدم، حسین به من گفت: حاضری این نوحه را در حضور امام خمینی هم بخوانی؟ گفتم: ای بابا! مگر مرا در جماران راه میدهند که بخواهم در آنجا نوحه بخوانم؟! حسین گفت: تو کاری نداشته باش و خودت را برای رفتن به تهران و دیدار با امام آماده کن. چند روز بعد با سید حسین و گروهی از عشایر خوزستان برای تجدید بیعت با امام خمینی به جماران رفتیم و آن نوحه را در آنجا اجرا کردم و بسیار جا افتاد. در همین روز، چندین بار از صدا و سیما پخش شد و این نبود، جز اشعار خوب و برجسته حاج آقا معلمی.
بیشتر اشعار معلمی در کتاب « خونین نامهی عاشقان حسین» در دو جلد و در زمان جنگ توسط انتشارات سپاه اسداران چاپ و منتشر گردید.کتاب شعر« وادی عشق» نیز از کارهای اوست. همچنین از دیگر مجموعه اشعار این شاعر می توان به کتاب «شفق خونین» از انتشارات دارالهدی اشاره کرد. بیشتر آثار وی در قالب چهارپاره است گرچه در غزل و مثنوی نیز طبعآزمایی نمودهاست. وی در ۴ تیر ۱۳۹۲، در بیمارستان شرکت نفت اهواز درگذشت.
در ادامه دل نوشته ای پیرامون ایشان را می خوانید:
از روزی که شنیدم حاج حبیب الله معلمی در بستر بیماری افتاده، سخت غمگین شدم. احساس می کردم بغضی در گلویم مانده که باید بیانش کنم. خاطرم نیست که اولین بار کی او را دیدم ولی به نظرم همراه حاج صادق آهنگران قبل از عملیات والفجر 8 در کیانپارس منزلشان رفتم. پیرمردی تکیده و ساکت بود. صادق مرا که معرفی کرد تنها نگاهی عاقل اندر سفیه کرد وخنده ای زد و گفت خوش آمدید. از اولین تصویری که از او دارم چیزی زیادی یادم نیست ولی دورترین تصویری که از او دارم هم با او تفاوتی ندارد.
بعد از فتح فاو در حالی که دوستان خوبم مثل مسعود اکبری، محمدرضا ایزدپور، حمید صالحی، بهرام رحمانی در لب چولان های اروند در شب سرد بهمن 1364 به شهادت رسیدند به اهواز آمدم و سری به شاعر شعر جنگ زدم و از او خواستم در رسای این شهدا نوحه ای بسراید.
حالش اصلاً خوب نبود ولی قول داد کاری کند.
در خطوط پیشانی اش که خیره می شدم تو گوئی دردی رسوب کرده در آن که به چشم می آمد.
عاقبت رفت و من باز احساس ناداری برم غلبه کرد. به همین سادگی یکی از عزیزترین هایم را از دست دادم. البته برای من نه برای کسانی که حتی برای یک بار حاضر نشدند سری به او در بیمارستان نفت اهواز بزنند و بابت زحمات او در هشت سال دفاع مقدس تفقدی نمایند. یاد آن مرد آسمانی بخیر. به حاج صادق دوست عزیزم تسلیت می گویم. به سیف الله معلمی فرزند عزیزش نمی دانم تسلیت بگویم یا نه. زیرا حاج حبیب الله معلمی کمتر از شهیدی خدمت نکرد اگر نگویم بیشتر.
باورم نمی شد دیگر حاج حبیب الله معلمی از آی سی یو بیمارستان شرکت نفت اهواز بیرون نیاید. همین چند روز پیش بود که با حاج رضا نبوی مداح خوب اهوازی و دوست دوران دفاع مقدسم در حرم امام رضا تلفنی صحبت می کردم. وقتی از حاج حبیب الله گفت دلم گرفت و از او خواستم پشت پنجره فولاد برایش دعا کند. او می گفت وقتی چند روزپیش عازم سوریه بودم در کنار تخت بیمارستان در گوش شاعر شهرمان گفتم کنار حرم حضرت زینب حتماً دعاگوی شما هستم قطره ای اشک از گوشه چشمش سرازیر شد. هر چه بود گذشت. می دانم که امروز قلب حاج حبیب الله قرار می یابد. او مدتها بود که با این بیماری دست و پنجه نرم می کرد. چه می دانم با بازی تقدیر چه کنم. حاجی ما عاقبت مثل چراغی که شعله بکشد قد کشید و بی صدا راهی شد. امیدوارم مزد آن همه سروده هایش را در شب اول قبر در طبقی از نور بگیرد. دعا می کنم ما هم مثل شاعر شهرمان این چنین ساده و بی ریا راهی شویم.
حرفهایم برای این مرد بزرگ تمام نشد ولی حس می کنم کاغذ می سوزد و شعله ای که به ظاهر دیده نمی شود بر آن خطی از خاکستر می گذارد. یادش بخیر