خانم زهرا مصطفوی دختر حضرت امام نقل میکند: وقتی که نجف بودیم امام آنجا دو دینار عیدی میدادند. یک روزی که صبح عید بود (یکی از این اعیاد حالا یا مذهبی یا عید بزرگ غیر مذهبی فرق نمیکرد) منتظر بودیم که ایشان عیدی بدهند. اما امام گفتند:«من امروز عیدی ندارم». گفتم که: چطور عیدی ندارید؟ گفتند: من از پولی که مخصوص خودم باشد و پول شخصیام است به شما عیدی میدهم، حالا پول شخصی ندارم، پس طبیعتا نمیتوانم عیدی بدهم
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، خانم زهرا مصطفوی نقل میکند: امام تمام اعیاد را به ما عیدی میدادند از زمان بچگی. البته به مطابق زمان مبلغ عیدی تغییر کرد و امروز رسیده به سیصد تومان. عیدها به ما سیصد تومان میدهند. نه ما، بلکه هر کسی توی خانه باشد، از خانم گرفته تا کارگر توی منزل. میهمان اگر باشد به همه میدهد؛ بچهها صد تومان، بزرگترها سیصد تومان. یادم است وقتی که نجف بودیم امام آنجا دو دینار عیدی میدادند. یک روزی که صبح عید بود (یکی از این اعیاد حالا یا مذهبی یا عید بزرگ غیر مذهبی فرق نمیکرد) منتظر بودیم که ایشان عیدی بدهند. اما امام گفتند:«من امروز عیدی ندارم». گفتم که: چطور عیدی ندارید؟ گفتند: من از پولی که مخصوص خودم باشد و پول شخصیام است به شما عیدی میدهم، حالا پول شخصی ندارم، پس طبیعتا نمیتوانم عیدی بدهم». خوب ما که نمیتوانستیم صرف نظر کنیم، قرار بر این شد همشیره بزرگم قرض بدهد به ایشان، تا ایشان به ما عیدی بدهد. تا بعد اگر پولی به دستشان رسید قرضشان را پس بدهند. امام گفتند: شاید پولی پیدا نکردم، قرضتان میماند! ما هم گفتیم: انشالله پیدا میکنید و خواهر بزرگم رفت پولی از خودش آورد و به آقا قرض داد. آقا هم از آن پول به ما عیدی دادند و بعداً هم قرضشان را ادا کردند.