قبلترها اسمش را شنیده بودم، حتی وقتی که با میرهاشمی، مسئول انجمن عکاسان انقلاب و شجاعی طباطبایی، رئیس خانه کاریکاتور هم گپ و گفتی داشتم برای شنیدن خاطران عکس دوران جنگ، علی فریدونی را برای مصاحبه پیشنهاد دادند.
چند باری تلفنی صحبت کردیم و هر دفعه به یک بهانه قرار مصاحبه کنسل میشد، تا اینکه بالاخره ماه مبارک که تمام شد، قرار مصاحبه مان هم شد.
فریدونی از آن جمله عکاسانی است که از دوران انقلاب عکاسی را با دل و جرات شروع کرده است. گپ و گفت زیر خاطرهای است از صحنههایی که فریدونی برای اولین بار از نزدیک امام خمینی(س) را ملاقات کرده است.
اولین باری که در انتخابات از فاصله دومتری از امام عکس گرفتم
در طول حیات امام خمینی(س) بارها به جماران رفته بودم، چون شغلم عکاسی بود. در جماران سکویی برای خبرنگاران و عکاسها در نظر گرفته شده بود که ما روی آن قرار میگرفتیم تا از صحنههای سخنرانی امام خمینی(س) عکاسی کنیم.
در طول حیات امام خمینی(س) بارها به جماران رفته بودم، چون شغلم عکاسی بود. در جماران سکویی برای خبرنگاران و عکاسها در نظر گرفته شده بود که ما روی آن قرار میگرفتیم تا از صحنههای سخنرانی امام خمینی(س) عکاسی کنیم.
یک بار در انتخابات ریاست جمهوری توانستم از فاصله دومتری یعنی از فاصلهای نزدیک از ایشان عکس بگیرم که این جزو یکی از بهترین خاطرات من است. وقتی به جماران میرفتم ابهت و جذبه امام(س) مثل کوره آهنی بود که آدم را ذوب میکرد.
روزی که قرار شد برای گرفتن عکس به اتاق امام برویم
یک روز به ما گفتند قرار است به جماران بروید و از امام خمینی(س) عکس پرتره بگیرید. 4 ، 5 عکاس بودیم که برای این کار انتخاب شدیم؛ از طرف ایرنا من اعزام شدم.
نمیدانید شب قبل از این ماجرا بر من چه گذشت، تمام وجود من را استرس گرفته بود و همه بدنم میلرزید. قرار بود من و چند عکاس دیگر در یک اتاق که فقط امام خمینی(س) در آن حضور داشتند از نزدیک به محضر ایشان برویم و از ایشان عکس بگیریم. در کوچه جماران که راه میرفتیم تا ساعت 8 صبح که امام بیایند قدمها کوتاه بود و قلبم تندتند میزد.
روزی که قرار شد برای گرفتن عکس به اتاق امام برویم
یک روز به ما گفتند قرار است به جماران بروید و از امام خمینی(س) عکس پرتره بگیرید. 4 ، 5 عکاس بودیم که برای این کار انتخاب شدیم؛ از طرف ایرنا من اعزام شدم.
نمیدانید شب قبل از این ماجرا بر من چه گذشت، تمام وجود من را استرس گرفته بود و همه بدنم میلرزید. قرار بود من و چند عکاس دیگر در یک اتاق که فقط امام خمینی(س) در آن حضور داشتند از نزدیک به محضر ایشان برویم و از ایشان عکس بگیریم. در کوچه جماران که راه میرفتیم تا ساعت 8 صبح که امام بیایند قدمها کوتاه بود و قلبم تندتند میزد.
کوچه اصلی را طی کردیم و به سمت حیات پشت حسینیه جماران محل استراحت امام خمینی(س) رسیدیم قبل از اینکه امام خمینی(س) بیایند، آقای انصاری آمدند و به ما تذکر دادند که امام پنج دقیقه بیشتر وقت ندارد هیچ عکاسی حق ندارد حرف بزند و یا سوال بپرسد و در این چند دقیقه در سکوت فرصت عکاسی دارید. بعد از تذکرات آقای انصاری، مرحوم حاج سید احمد آقا آمدند و مجدداً این تذکرات را یادآوری کردند. دیدن امام برای اولین بار از فاصله نزدیک برایم باورکردنی نبود.
وقتی ملحفه سفید مبل پشت زمینه عکس امام خمینی شد
یک صندلی خیلی معمولی آوردند تا امام روی آن بنشینند، پشت زمینه صندلی در اتاق امام بود به اطرافیان ایشان تذکری دادیم که پارچهای روی در قرار بگیرد تا چارچوب در مشخص نباشد. ساده زیستی امام در حدی بود که نزدیکان ایشان یکی از ملحفههای مبل را برداشتند و روی در کشیدند.
وقتی ملحفه سفید مبل پشت زمینه عکس امام خمینی شد
یک صندلی خیلی معمولی آوردند تا امام روی آن بنشینند، پشت زمینه صندلی در اتاق امام بود به اطرافیان ایشان تذکری دادیم که پارچهای روی در قرار بگیرد تا چارچوب در مشخص نباشد. ساده زیستی امام در حدی بود که نزدیکان ایشان یکی از ملحفههای مبل را برداشتند و روی در کشیدند.
وقتی امام از درب کوچک اتاق وارد شدند از اضطراب گیج شده بودم. زمان مثل یک پلک زدن برای من گذشت. ابهت ایشان من را به خودش جذب کرده بود، حدود 5 تا 6 فریم عکس گرفتم. زمان گذشت و امام بلند شدند برای رفتن بچهها درخواست کردند که از امام خمینی(س) در حال نوشتن عکس بگیرند و ایشان شروع به نوشتن بر روی پاکتی کردند تا عکاسان از این صحنه هم عکس بگیرند.
بچهها همه رفته بودند، اما من هنوز در بهت لحظاتی که در نزدیک امام بودم همانجا نشسته بودم. کم کم من را به زور بلند کردند اصلاً در حال خودم نبودم و نمیدانستم که اصلاً عکسی گرفتهام یا نه، سر خیابان که رسیدم کم کم به خودم آمدم تا عکسها ظاهر نشده بود و از دستگاه بیرون نیامده بود نگران بودم که کیفیت عکسهایم چطور شده است.
خبرگزاری دانشجو