در زمان انقلاب من و آقای انوار مدتی برای تصویربرداری از امام خمینی(ره) در نوفل لوشاتو ماندیم و بعد از آن به انگلیس رفتیم تا امور فنی فیلم را درست کنیم. پس از آن در اسفندماه 57 به ایران برگشتیم. من تاکید داشتم که باید به طور جدی فیلم بسازیم و هیچ نوع مسوولیتی را در اداره های دولتی قبول نکنیم. این را قبلا هم گفته ام که شرایط آن زمان خاص بود. مثل این که استودیویی آتش بگیرد و ما همه حواسمان در این است که چگونه از آتش، خود و دیگران را نجات دهیم و بعدها یادمان نمی آید برای فرار از مهلکه چه کار کرده ایم. آن فضا هم پرالتهاب بود.
به همان نسبت، وضعیت سینما نیز نامشخص بود ولی با اطمینان می گویم اظهارنظر امام خمینی(ره) در دو رشته هنری بسیار به رشد و توسعه آنها کمک کرد؛ از جمله سینما و موسیقی. یکی از اظهارنظرهای امام در مورد سینما به عکس العمل ایشان در مقابل فیلم گاو برمیگردد. یادم است در سال 58 من با کمک آقایان انوار و بهشتی ترتیبی دادیم تا امام(ره)، فیلم «گاو» مهرجویی را ببینند و خوشبختانه دیدند و درباره آن اظهارنظر کردند که این اظهارنظر به تثبیت وضعیت سینمای ایران بعد از انقلاب، بسیار کمک کرد. اما نظر دیگر ایشان که در رشد سینما و تولید آثار سینمایی و تلویزیونی بسیار کمک کرد، در مورد سریال سربداران بود. من از طریق آقای بروجردی که داماد حضرت امام بودند، از عکس العمل ایشان درباره سریال سربداران اطلاع پیدا کردم و این نشان می داد امام سینما را یک پدیده فرهنگی میدیدند و میخواستند بعد فرهنگی آن در جامعه کارساز باشد.
اگر تولیدات دهه 60 را مرور کنید، متوجه میشوید چه نوع سینمایی مدنظر ایشان بوده است؛ مثلا در تلویزیون آثاری مانند سربداران، سلطان و شبان، هزاردستان و... ساخته میشد ولی هرچه به اینسو میآییم به سیر نزولی این تولیدات میرسیم. در سینما نیز همینطور است. از فاصله پیروزی انقلاب تا سال 62 سینما شناور بود. آثار خوبی در این پنج سال تولید میشد اما چون وضعیت سینما مشخص نبود سینماگران و تهیه کنندگان جرات سرمایهگذاری نداشتند و حرفهایها احساس امنیت شغلی نمیکردند. میتوان گفت سینمای بعد از انقلاب با آقای خاتمی به عنوان وزیر ارشاد، آقای انوار به عنوان معاون وزیر، آقای بهشتی به عنوان مشاور و مدیرعامل فارابی شروع میشود. سینمای قبل از سال 62 را نمیتوان خیلی جدی گرفت چون سینما صنعت است و برای رسیدن به وجه صنعتی آن به برنامهریزی دقیق نیاز داریم که در جهان امروز شوخیبردار نیست. در آن سالها اما مدیریت سینما طوری بود که حتی در بحبوحه جنگ تحمیلی که با کمبود گندم مواجه بودیم، توانست شرایطی را فراهم کند که سینمای ما نگاتیو و پزیتیو و تجهیزات لابراتوار داشته باشد و نسلی از بهترینهای سینما و تولیدات سینمایی را تولید کنیم تا
پرچم جمهوری اسلامی ایران در نقاط مختلف دنیا برافراشته شود و سینما، سفیر فرهنگی کشورمان شود.
در واقع با تاسیس بنیاد سینمایی فارابی ارتباط میان سینماگران و بخش دولتی سینما شکل گرفت و تعامل و گفتوگو در سینما بیشتر شد. اگر به آثار دهه 60 نگاه کنید میبینید سیر قابل تاملی داشتهاند و همان زمان است که سینمای ما با جهان هم ارتباط برقرار میکند.
تا آنجا که من اطلاع دارم فیلمسازان با معاونت سینمایی و بنیاد فارابی ارتباط داشتند و نقطه نظرات آنها از طریق مسوولان به امام منعکس میشد.
منبع : همشهری ماه
امام(ره) میخواست بعد فرهنگی سینما کارساز باشد
محمدعلی نجفی، کارگردان
کد خبر:
۲۱۷۳۳