جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

سریال وضعیت سفید، رئال اما منطقی

علی اصغر سعادتی

کد خبر: ۱۹۸۲۳
سریال وضعیت سفید، رئال اما منطقی

پس از چند و چندین سال که دوری از سریالهای مثل (رعنا) و یکی دوتای دیگر از این دست در فضای سطحی شده اکثر آثار و تولیدی به عنوان فیلم و سریال بالاخره یک مجموعه جذابی همه توجهمان را جذب کرد و چه نوستالژیک بود نگاهی که از پس سالهای جنگ و روزگار اشکها و لبخندهایمان ما را به خود فراموش شده امان بازگردانید و حال و هوای آن سالهای سخت اما غرور آفرین جنگی و خشن اما مهربان و عاشقانه آنان را که دوباره زنده کرد سریال وضعیت سفید که به سفیدی برف بود و لطافت شعر و طراوت باران و و فراوانی آب روان و جمع آدمهایی که در کثرتشان وحدت بود و وحدتشان با کثرت گره خورده بود و هنرمندانی بی ریا و بی ادعا اما بسیار کار بلد و دلداده به کارشان نه از سر وزن و دقیقه و تایم که از سر امانت داری و ادای دین به جوانان بخون خفته آن سالها، این مجموعه را پدید آوردند. بخصوص نویسندگان و کارگردان که باهوش سرشار و ذوق بدون تظاهر و تکبر مجموعه ای ساختند که برای همیشه قابل استفاده و تماشا کردن و عبرت گرفتن است برای همه عصرها و نسلها، گاهی مثل شعر نابی بود که بدون هیچ گره و گیر افتادن در وزن و قافیه خودش می جوشد و می آید و مخاطب را با خودش می برد و گاهی مثل کارهای نئورئالیسم ایتالیای پس از جنگ به عمق وجودمان و حریم خصوصی و محرمانه امان نفوذ می کرد و آن را حکایت و فاش می کرد بدون آنکه اهانتی و مرز شکنی کرده باشد.
گاهی آنقدر هنرمندانه و متفاوت و غافلگیر کننده بود که انگاری برتولوچی و فلینی و گریفیت کاری مشترک ساخته اند و در پس این کار پرسه می زنند. در این بخش بخصوص از نمادگرایی و نشانه شناسی بصری هوشمندانه حکایتها داشت. به رغم وجود ناظران و مرشدان که معمولا بر این کارها نظارت و ممیزی می کنند و این البته اجتناب ناپذیراست برای یک رسانه فراگیر در سرتاسر این سرزمین با همه تفاوتها در فرهنگ و نژاد و قوم و آداب و ادبیات خاص خودشان کاری قابل دفاع و تاثیر گذار بود. به رغم فراموش کردن (به دلیل کمبود زمان و سایر امکانات) بعضی از مفاهیم و عناصر و مولفه های آن روزگار و مسائلی همچون، جیره بندی و کوپنی شدن زندگی پشت جبهه وا انفجار و افزایش بی رویه جمعیت و روابط اجتماعی بسیار انسانی و همگرایانه آن سالها که بر عکس این روزها که فاصله ها بسیار وحشتناک و آزار دهنده است.
اما با این همه کاری بدون ادعا و از روی صداقت پرداختن به ارزشهای دفاع مقدس و شهداء شایسته تقدیر ویژه است. ای کاش آنها که 30 سال است میلیاردها بودجه را هدر داده و با هزاران ادعا خود را متولی انحصاری سینمای دفاع مقدس و انقلاب می دانسته و می دانند هم یک سکانس از فیلمهایشان به سادگی و صمیمیت سکانس آمدن خبر شهادت شهاب و عکس العمل های امیر و نماهای بسیار زیبا و غیر شعاری اما تاثیر گذار تراز دهها شعار می توانست در مخاطب عام و نه خاص که فقط خاطرات خودش را در سینما می بیند ارتباط برقرار کند. مگر نه این است که سالها با نگاهی مثلا حماسی و تحریک کننده و سالهای اخیر با نگاهی گیشه ای و کاسبکارانه مقدس ترین موضع ملی و دینی این سرزمین و سالهای تکرار نشدنی و رویایی 8 سال دفاع مقدس را ابزاری کردند برای اثبات خودشان و مسائلی که خودشان بهتر می دانند.
با این حال وضعیت سفید کاستی هایی هم دارد که به همه ابعاد و قضایای اجتماعی موجود و فراگیر آن سالها توجه نکرده و مقوله ها و مولفه هائی را یا فراموش کرده اند و یا نویسندگان بیشتر درگیریهای ذهنی و مشاهدات خودشان را به تصویر کشیده اند. قضایایی مثل همدلی های شیرین مردم با بچه های جنگ، صداقت و سلامت نفس جامعه مردم و مسئولین بی توجهی به دنیا و زخارف دنیا و دلبستگی به خدا و معنویت زائد الوصف در هر صورت این اثری می تواند برای همیشه قابل نمایش و بر رغم محدودیت زمان در 8 سال جنگ برای همه فصول و همه نسلها قابل تامل است .

انتهای پیام

دیدگاه شما