نیایش با خداوند و عرض نیاز به پیشگاه او، محبت خداوند را در قلب تقویت میکند، غفلت را کنار میزند و انسان را ازامدادهای او بهرهمند میسازد؛ در میان مناجاتها و دعاها، نماز جایگاه ویژهای دارد.
آغازگر نماز، اذان است بویژه اذانی که به عنوان اعلام موقع نماز در قالب سرودی از ایمان که از گلدستههای مساجد و رسانههای صوتی و تصویری پخش میشود. نماز عبادتی است که خداوند خود به ما آموزش داده و خواسته است که با او این گونه سخن بگوییم و با پیام اذان به طور مداوم در طول شبانهروز به یاد خدا باشیم؛ چقدر هیجانانگیز و شادیآور است آن زمان که انسانی مخاطب خداوند قرار میگیرد و به او گفته شود: «ای نفس به آرامش رسیده، خشنود و خداپسند به سوی پروردگارت بازگرد، در میان بندگان خودم درآی و در بهشت خودم داخل شو.»
رادیو با اذان متبرک شد
پس از افتتاح رادیو تهران در چهارم اردیبهشت ماه 1319 شمسی (71 سال پیش) جهت اجرای برنامه محدود ورزشی و مذهبی در کنار دیگر برنامههای هنری از چهرههای شناخته شده آن عصر بهره گرفته میشد که جهت مرشدی ورزش باستانی از مرحوم «جعفر شیرخدا» استفاده میشد که آن مرحوم نزدیک به دو دهه این وظیفه را انجام داد. در بخش مذهبی شاخصترین فرد جهت اذان مرحوم شیخ عبدالکریم اردبیلی (پدر مرحوم مؤذنزاده اردبیلی) بود.
از آغاز دهه 30، شنوندگان رادیو تهران با صدای باز و رسا و شادابی آشنا شدند که هفتهای چند نوبت اذان ظهر را قرائت میکرد و در مناسبتهای سوگواری هم به خواندن اشعار مذهبی میپرداخت (قبل ازانقلاب اذان صبح و اذان مغرب از صدا و سیما پخش نمیشد). به هر ترتیب او به تهرانیهای کنجکاو معرفی شد. علی بهاری، یکی از جوانان خوش صدا و متدین محله قناتآباد مولوی در حقیقت در گروه نخستین مؤذنها شامل شیخ عبدالکریم اردبیلی و مؤذن زاده و سید جواد ذبیحی به حساب میآمد. آن زمان عموماً قاریان قرآن و مؤذنها در سبک اجرا هماهنگ با موسیقی اصیل ایرانی میخواندند.
مثل حالا الگوبرداری از انواع سبکها و روشهای قاریان معروف عرب رواج نداشت. به عنوان مثال در همین تهران تا 48 سال پیش یکی از ذاکرین معروف به نام «ضیاءالذاکرین» که بسیار فرد با تقوایی نیز بود، به کلیه دستگاهها، گوشهها و ردیفهای موسیقی مسلط و وارد بود.
از این دست مداحان و ذاکران در تهران قدیم (زمان قاجار) تعدادی بودند که معروفشان تاج الواعظین، سراج الذاکرین، ملک الواعظین، ملکالذاکرین، سیف الذاکرین، امین الواعظین، سعید الواعظین و در دوران پهلوی دوم «ضیاءالذاکرین» بود که قبلاً به آن اشاره شد. ایشان در سال 1345 شمسی در سنی حدود یکصد و اندی سال عمر پربرکت، به رحمت خدا رفت. دو تن از هنرمندان برجسته رشته آواز از شاگردان آن مرحوم بودند که عبارتند از: استاد غلامحسین بنان و استاد حاتم عسگری.