در روزگارانی که ملت ایران آماده میشد تا در تلاش و کوششی سراسری، سلطنت و استبداد مطلق شاهنشاهی را مشروط و محدود سازد، کودکی در خطه خمین متولد شد که سالیان بعد در اوج ناامیدی ملت ایران برای دستیابی به مردمسالاری و رهایی از استبداد، توانست با نفسی مطمئن و قلبی امیدوار به فضل خدا، روحی تازه در کالبد جامعه ایرانی دمیده و انقلابی را به ثمر رساند که احیاگر عزت، کرامت و حق تعیین سرنوشت ملت بود.
میلاد نور
در روز بیستم جمادی الثانی 1320 هجری قمری مطابق با اول مهر 1281 هجری شمسی ( 24 سپتامبر 1902 میلادی ) در شهرستان خمین از توابع استان مرکزی ایران در خانواده ای اهل علم و هجرت و جهاد و در خاندانی از سلاله زهری اطهر - سلام ا... علیها - روح ا... الموسوی الخمینی پای بر خاکدان طبیعت نهاد .میلاد نور
پدر و مادر
او وارث سجایای آباواجدادی بود که نسل در نسل در کار هدایت مردم و کسب معارف الهی کوشیده اند . پدر بزرگوار امام خمینی مرحوم آیت ا... سید مصطفی موسوی در حالی که بیش از پنج ماه از ولادت « روح ا... » نمی گشت ، در مسیر خمین به اراک به شهادت رسید .بستگان شهید برای اجرای حکم الهی قصاص به تهران (دارالحکومه وقت) رهسپار شدند و بر اجرای عدالت اصرار ورزیدند تا قاتل قصاص گردید. و این بستگان همان کسانی بودند که در تربیت روحالله ملت ایران نقشی بسزا ایفا کردند؛ مادری مومنه به نام بانو هاجر و عمهای مکرمه و شجاع به نام صاحبه خانم.
کودکی
امام خمینی از اوان کودکی با رنج یتیمی آشنا و با مفهوم شهادت روبه رو گردید . وی دوران کودکی و نوجوانی را تحت سرپرستی مادر مؤمنه اش ( بانو هاجر ) که خود از خاندان علم و تقوا و از نوادگان مرحوم آیت ا... خوانساری ( صاحب زیده التصانیف ) بوده است و همچنین نزد عمه مکرمه اش ( صاحبه خانم ) که بانویی شجاع و حقجو بود ، سپری کرد اما در سن پانزده سالگی از نعمت وجود آن دو عزیز نیز محروم گردید .
آغاز تحصیل
حضرت امام از سنین کودکی و نوجوانی با بهره گیری از هوشی سرشار، قسمتی از معارف متداول روز و علوم مقدماتی و سطح حوزه های دینیه ، از آن جمله ادبیات عرب ، منطق و فقه و اصول را نزد معلمین و علمای منطقه ( نظیر آقا میرزا محمود افتخار العلما ، مرحوم میرزا رضا نجفی خمینی ، مرحوم آقا شیخ علی محمد بروجردی ، مرحوم آقا شیخ محمد گلپایگانی و مرحوم آقا عباس اراکی و بیش از همه نزد برادر بزرگش آیت ا... سید مرتضی پسندیده ) فرا گرفت و در سال 1298 هجری شمسی عازم حوزه علمیه اراک شد .
آغاز مبارزه تا پیروزی
همین نبوغ، روحالله را از نوجوانی به صحنه مبارزه با خوانین و اشرار ستمگر که در پناه حکومت مرکزی به غارت اموال و نوامیس مردم میپرداختند، وارد کرد. کودتای رضاخان در سوم اسفند 1299شمسی که بنا بر گواهی اسناد به وسیله انگلیسها حمایت و سازماندهی شده بود، دیکتاتوری پدید آورد که سیاست داخلی آن بر سه اصل «حکومت خشن نظامی و پلیسی»، «مبارزه همهجانبه با مذهب و روحانیت» و «غربزدگی» پایه ریزی شده بود و در تمام دوران سلطنتش استمرار داشت. در چنین شرایطی روحانیت ایران برای دفاع از اسلام و حفظ موجودیت خویش به تکاپو افتاد. آیتالله العظمی حاج شیخ عبدالکریم حائری به دعوت علمای وقت قم از اراک به این شهر هجرت کرد، اندکی پس از آن هم روحالله خمینی با هجرت به قم عملا در تحکیم موقعیت حوزه نوتأسیس قم مشارکتی فعال داشت. همچنین در شرایطی که با به قدرت رسیدن رضاخان و پس از نهضت مشروطه، روحانیت دچار انزوا شده بود، امام خمینی(س) با ایفای نقشی تاریخی به افشای اهداف پشت پرده و مخالفت با آن برخاست و در هنگامه تعطیلی تدریس و تدرس رشتههایی چون عرفان و فلسفه از سوی مقدسمآبان، به تدریس مخفیانه پرداخت و با پرورش شخصیتهایی چون علامه آیتالله مطهری، حلقهای از اندیشمندان و متفکرانی را تشکیل داد که در آینده حلقه اصلی انقلابیون را تشکیل دادند. امام خمینی (س) که پس از رحلت آیتالله العظمی حائری، از اصلیترین دعوتکنندگان از آیتالله بروجردی برای هجرت به قم بود، پس از رحلت آیت الله بروجردی، خود به محور شکست طرح رژیم برای انتقال مرجعیت به خارج از ایران تبدیل شد و با آغاز علنی مبارزات خود در ماجرای انجمنهای ایالتی و ولایتی، مسیری خطیر را تا 15 خرداد 1342 و پس از آن تا 22بهمن 1357 را بنیاد نهاد و رهبری کرد.
عروج سیاستمدار راستی ها
عارف کامل، فیلسوف، رهبر سیاسی دینمدار و فقیه و مرجع عالیقدری که انقلاب اسلامی ایران را رهبری کرد و 10 سال ملجأ و پناهگاه ملت ایران در همه سختیها، دشواریها و مصایب بود؛ در حالی در 14 خرداد 1368 عمر گرانمایه به پایان برد و به لقاءالله شتافت که همه دغدغههایش را در متونی مانند منشور روحانیت و وصیتنامه سیاسی- الهی خود به عنوان متن مقدس انقلاب با ملت در میان گذاشت؛ گویا که او خود به خوبی از آینده خبر داشت و به حق مرد فرداها بود.