مهمترین عنوان روزنامه های صبح کشور
روزنامه های سراسری روز دوشنبه دهم اسفند ماه ، تیتر نخست خود را به عناوین خبری زیر اختصاص دادند:
"آفتاب یزد" رئیس جمهور: وحدت موجود در کشور بی نظیر است
"اطلاعات" رئیس جمهوری در نشست استانداران کشور: مسئولان نباید از رسیدگی به مشکلات مردم باز بمانند
"ایران" با ابلاغیه وزیر کشور به استانداران، ستادهای اجرایی تشکیل شد تدارک ویژه برای نوروزی شاداب و با نشاط
"جام جم" انتشار مستندات 30 سال عهدشکنی هسته ای غرب
"جمهوری اسلامی" حمایت 100 کشور عضو غیر متعهدها از برنامه هسته ای ایران و انتقاد از مواضع مغرضانه مدیرکل جدید آژانس
"تهران امروز"تحرکات دیپلماتیک هسته ای در وین و ژنو
"بهار"مشکلات را خودمان حل می کنیم
"جوان" کمک به جویندگان کار با تسهیلات تعاونی
"رسالت" فرمانده نیروی هوایی ارتش اعلام کرد: نسل جدید بمب های 2 هزار پوندی ایران آزمایش می شود
"فرهیختگان" راهکار دولت مالکی برای تامین امنیت انتخابات عراق :هشت روز حکومت نظامی
"کیهان" دبیر کل جنبش جهاد اسلامی فلسطین در دانشگاه تهران: ایران در دفاع از جهان اسلام مقابل غرب ایستاده است
"مردم سالاری" فراکسیون خط امام (ره) مجلس بررسی کرد: چاره اندیشی برای آزادی بازداشت شدگان
"وطن امروز" جزئیات جدید از دستگیری ریگی
"همشهری" خوانده شدن گزارش برنج های وارداتی و انتقاد شدید نمایندگان مجلس مناقشه برنج های آلوده باز هم بالا گرفت.
در تحلیل ها ، گزارش ها و مقالات روزنامه ها نیز موضوعات متنوعی برجسته شدند که گزیده ای از آن منتشر می شود :
...و روزنامه اعتماد توقیف شد عنوان یادداشتی است از روزنامه بهار که در آن می خوانید:هر بار که روزنامه یی توقیف شد،در «اعتماد»نوشتم:«آقایان،دوستان،برادارن در عصر روزنامه نگاری صنعتی با از کار بازایستادن یک روزنامه با احتساب مشاغل جنبی حدود یکهزار نفر بیکار می شوند.گیریم که یک نفر،دو نفر یا سه نفر از نظر شما مقصران بالفعل در نگارش مطالب یا تیترهای روزنامه باشند بقیه چرا مجازات می کنید بقیه یی که بخش اعظم آنها در نگارش مطالبی که شما جرم دانسته اید،سهمی نداشته اند.»به یاد دارم که در این سلسله مطالب همیشه می نوشتم یادداشت های صاحب این قلم را جدی بگیرید و بقیه کارکنان روزنامه را مجازات نکنید.در ادامه این یادداشت می افزاید:ولی امروز دیگر چنین وضعی مطرح نیست و شما آقایان هیات نظارت بیشتر از همه می دانید،اوضاع از چه قراری است،بیایید،همت کنید و ضمن مجازات و تعلیق فعالیت گروهی که مقصر می دانید از اختیار توقیف روزنامه استفاده نکنید،تا خیل بزرگی از کارکنان روزنامه را بر شمار افراد بیکار جامعه نیفزایید و حتما موضوع را به قضات شریف قوه قضائیه بسپارید تا آنان با
تخصصی که دارند،خلافکار،محرم و یا بی گناه را تشخیص دهند.در پایان این یادداشت می خوانیم :برای ثبت در تاریخ باید نویسم که اگر روزنامه «اعتماد»با احتیاطی که در جریان کار می شد و با دستورالعمل های شورای خط مشی که قانون اساسی و قانون موضوعه را همیشه مد نظر داشت،این چنین تعطیل شود،پس چگونه می توان روزنامه یی منتشر کرد که حداقل اصول حرفه در آن رعایت شده باشد.این پرسش را با خوانندگان محترم و عزیز «اعتماد»در میان می گذارم.
انتقاد و منتقد،تهدید یا فرصت؟عنوان یادداشت اول روزنامه اطلاعات است که در آن می خوانید:نه تنها برای امثال نگارنده که نزدیک به سه دهه در مطبوعات کشور حضور داشته و عمری را سپری و زندگی کرده است،بلکه حتی براز هر روزنامه نگاری که مدتی را هر چند محدود در این عرصه زندگی کرده،خبر تعطیلی یک روزنامه یا یک نشریه خبر خوشحال کننده ای نیست.
تعطیلی یک نشریه را باید از دو منظر مورد توجه قرار داد.از نقطه نظر صنفی و از نقطه نظر سیاسی و اجتماعی.
الف)از نظر صنفی تعطیلی هر روزنامه به مثابه تعطیلی یک واحد اشتغال است. افرادی که در یک نشریه کار می کنند از نظر سطح معلومات و فهم و مسائل اجتماعی،اگر از متوسط جامعه بالاتر نباشند،قطعا از آن کمتر نیستند و به نوعی با طبه نخبه جامعه گره خورده اند.بیکاری آنان و یا گرفتاری و نارضایتی آنان به طول موج بیشتری در جامعه تاثیر می گذارد،ضمن آنکه خود آنان به خیل بیکاران جامعه افزوده می شوند و اقتصاد و معشیت شان به مخاطره می افتد و اکثریت آنان چون به لحاظ اقتصای کار و شغل،از امکان انعطاف شغلی و جایگزینی کار و پیشه دیگری به جای کار مطبوعاتی برخوردار نیستند،آسیب پذیری بیشتری نیز دارند.
ب)از نظر سیاسی و اجتماعی نیز تعطیلی یک نشریه به آثار و تبعات ناخوشایندی دارد که بی توجهی نسبت به آن چندان منطقی به نظر نمی رسد.کاری به تبلیغات دشمنانه رسانه های بیگانه و بهانه جویی های آنان و اصولا به تاثیرات خارجی و بیرونی تعطیلی نشریات نداریم چرا که نه تنها انقلاب و نظام اسلامی،بلکه هیچ نظم مقتدر و مستقلی،مقدرات خود را بر پایه خوشامد و یا مخالفت بیگانگان تعیین نمی کند.ضمن آنکه به تجربه دریافته ایم کینه و بغض دشمنان نظام به گونه ای است که به هر بهانه ای ،سسازی در مخالفت و محکومیت این نظام مردمسالار دینی کوک می کنند و گاه حتی منتظر بهانه نیز نمی مانند و خود بهانه ای می تراشند.
این یادداشت دامه می دهد:این نوشته در صدد دفاع از هیچ نشریه و یا حزب و دسته و گروه و گرایشی نیست. اما درصدد بررسی و کالبد شکافی یک آسیب استو که چون می تواند به اعتماد عمومی لطمه بزند.نمی تواند در یک نظام انقلابی و اسلامی که بر اصول مردمسالاری دینی تکیه دارد چندان قابل دفاع باشد.
پیروزی های مکرر و تلطیف فضای کشور»عنوان سرمقالهی روزنامهی رسالت است که در ان میخوانید؛ بعد از حماسه شگفت انگیز و ملی9 دی ، برگزاری راهپیمایی بی بدیل22 بهمن، دستاوردهای نظامی و هسته ای و علمی که در آستانه دهه فجر یکی پس از دیگری به نمایش گذاشته شدند و در نهایت اقدام مقتدرانه وزارت اطلاعات در به دام انداختن عبدالمالک ریگی، سختی برخی اتفاقات پس از انتخابات ریاست جمهوری امسال و تلخی انحراف از مسیر برخی نخبگان سیاسی به شیرینی این پیروزی ها ختم شده و ملت سرافراز، مقاوم و انقلابی ایران در آستانه17 ربیع الاول و نوروز باستانی خود، در انتظار پیروزی های دیگر و شیرینی های گواراتر است و آن چیزی نیست جز تزریق نشاط سیاسی و اجتماعی و تلطیف فضا برای وحدت و همگرایی ملی.این روزها در لابه لای برخی اظهارنظرها و پیشنهادات مختلف برای حاصل شدن این مطلوب می توان نمونه هایی از دغدغه مندی برخی نخبگان و خواص نسبت به این مسئله را ملاحظه نمود. پیشنهاداتی همچون عفو نادمین ، دلجویی از آسیب دیدگان و کسانی که می خواهند در چارچوب نظام بمانند، حذف و طرد عناصر افراطی از مجموعه های تاثیرگذار و مواردی از این قبیل که
البته هر کدام جای بحث و بررسی بسیار دارد. و ...انتظار این است که رهنمود حکیمانه و راهبردی مقام معظم رهبری مبنی بر جذب حداکثری و دفع حداقلی، به طور واقع جامه عمل بپوشد و همه ما این توفیق را داشته باشیم که همچون رهبری از چنان وسعت نظری برخوردار باشیم که از برخی تنگ نظری ها و سطحی اندیشی ها عبور کنیم و تک تک ملت ایران را در زیر چتر رحمت و رافت و اقتدار نظام اسلامی بدانیم.
«امید به آینده بهتر با جلوگیری از حذف نخبگان»عنوان یادداشت روز روزنامهی مردم سالاری که در ان میخوانید؛گفت وگوی اخیر آقای کلهر مشاور جناب دکتر احمدی نژاد در مورد تحولات 200 روز گذشته ایران بیش از آنکه تنها فصل جدیدی از مواضع حامیان دولت را نشان دهد، حامل دو پیام آشکار و پنهان به افکار عمومی و نخبگان بود. مشاور ریاست جمهوری با لب گشودن انتقادی از برخی اقدامات غیر سنجیده اردوگاه «رایحه خوش»، بر این واقعیت صحه گذاشت، اولا اصلاح طلبی در ایران یک فرایند ریشه دار با پایگاه اجتماعی چندین میلیونی است. ثانیا حوادث 9 ماهه گذشته از جهاتی انسجام بین هرم نخبگی اصلاح طلبان را با بدنه اجتماعی بیشتر کرد. هر چند اعتراف دیرهنگام جناب کلهر پیامدهای منفی زیادی بر جا گذاشت، اما حوادث ناگوار این تجربه سخت به هر دو جناح سیاسی در ایران یاد داد «زندگی سیاسی، روزهای از دست رفته نیست، بلکه روزهایی است که همواره به یاد می ماند.»
از این منظر روایت جدید مشاور احمدی نژاد از عرصه رقابت های پس از انتخابات قصد دارد بخشی از مواضع افراطی علیه اصلا ح طلبی را تعدیل سازد تا آن که روند ریزش مقبولیت را یحه خوش در عرصه نخبگی و فرهنگی به نحوی ترمیم شود. کوشش مردان احمدی نژاد برای اصلا ح مواضع ناصواب گذشته در حالی انجام می شود که بخشی از لا یه های افراطی اصولگرا هنوز بر نفی میراث سیاسی و انقلا بی دهه های 60 و 70 اصرار دارند.
در واقع جریان افراطی، فارغ از پیش فرض های ناصواب و با ژست دفاع از نظام، بخش مهمی از تاریخ انقلا ب و نظام را مورد هدف قرار داده است.
از این رو تخریب سرمایه های مدیریتی نظام یعنی امثال هاشمی رفسنجانی قبل از آن که به منزله تخریب یک فرد قلمداد شود به منزله تضعیف ساز و کارهای نظارتی و فرایندهای قانونی تلقی می گردد.
تردیدی نیست هیچیک از این سرمایه های سیاسی نظام -اعم از اصلا ح طلب و اصولگرا- در عرصه رقابت های سیاسی و تصمیم گیری های مدیریتی مصون از خطا نبوده و نخواهند بود. اما این فرایند خطا پذیری مدیران باعث نمی شود که تمام خدمات و زحمات آنان یکباره نادیده گرفته شود!
آیا تخریب مدیران گذشته به این معنا نیست که نسل های امروز و فردا، اعتماد و امید به آینده بهتر را از دست بدهند و بر این پندار خطا بروند که نظام سیاسی و مدیریتی در دوره های جنگ تحمیلی، «مرحله سازندگی» و«اصلا حات»- یعنی پشتوانه 30 ساله نظام- فاقد نظارت های قانونی و مردمی بوده است؟
به هر حال اگر دست به دست هم داده و از تضعیف نخبگان کشور جلوگیری کنیم قطعا آینده بهتر و مطلوب تری را رقم خواهیم زد.
«تا سقوط ؛یک انتفاضه دیگر»عنوان یادداشت روز روزنامهی کیهان که در آن میخوانید؛سیر تحولات اخیر در فلسطین اشغالی نشان می دهد که انتفاضه سوم مردم فلسطین در راه است. شاید بعد از شکست سنگین و مفتضحانه ارتش صهیونیستی در جنگ 22روزه برخی از تحلیلگران گمان می کردند که این رژیم با تحمل این شکست خفت آمیز تا مدتی سر بلند نخواهد کرد و اوضاع در اراضی اشغالی قدری آرام خواهد شد، اما اینگونه نبود و حملات اشغالگران، خصوصا پس از روی کار آمدن دولت راستگرا و افراطی نتانیاهو، شدت بیشتری یافت.
اوج گیری روند شهرک سازی برای یهودیان و تخریب چند محله فلسطینی نشین برای این کار از جمله کوی «شیخ الجراح» و «سلوان» در اراضی قدس شریف و هم چنین تخریب چند روستای فلسطینی برای احداث پایگاه نظامی طی چند ماه اخیر، عرصه را بر فلسطینیان تنگ کرده بود.
خوی اشغالگری و تصرف رژیم صهیونیستی به اینجا ختم نشد و چندی قبل اعلام الحاق حرم ابراهیمی و مسجد بلال را به فهرست آنچه که خود آن را «میراث یهودی» می خوانند! خون مسلمانان را به جوش آورد و باعث اعتراضات شدید مردمی در شهرهای الخلیل و قدس شریف شد.
شاید جرقه های شروع یک قیام مردمی جدید علیه اشغالگران به چند ماه قبل بازگردد، زمانی که رژیم صهیونیستی همزمان با فرارسیدن عید آمرزش یهودیان به بهانه بزرگداشت این روز، گروههای افراطی یهودی- صهیونیستی را روانه مسجدالاقصی کرد. مسلمانان قدس نیز برای جلوگیری از اهانت آنان به این مکان مقدس در مسجد تجمع کرده و مانع ورود آنان به مسجدالاقصی شدند. پس از این تجمع، درگیری میان نیروهای مسلح رژیم صهیونیستی با نمازگزاران فلسطینی آغاز شد به گونه ای که این نیروها مسجدالاقصی را یک هفته در محاصره خود داشته و مانع ورود فلسطینی های زیر 50سال به داخل بخش قدیمی شهر قدس و مسجدالاقصی شدند. همزمان نیز هواپیماهای گشتی اسرائیلی بر فراز این شهر به پرواز درآمده و استقرار شمار زیادی از نیروهای پلیس، یگان مرزی و یگان ویژه رژیم اشغالگر قدس، بیت المقدس را تبدیل به یک پادگان نظامی کرد.
همان روزها یک مقام بلندپایه سیاسی رژیم صهیونیستی با توجه به افزایش خشم و انزجار فلسطینی ها، از نگرانی دولت نتانیاهو نسبت به احتمال وقوع انتفاضه سوم خبر داد. حاتم عبدالقادر- مسئول پرونده بیت المقدس در تشکیلات خودگردان فلسطین- هم طی گفت وگویی با دیلی تلگراف هشدار داد که اقدامات صهیونیستها باعث خشم تمامی فلسطینی ها شد و این موضوع می تواند به انتفاضه ای جدید بینجامد.
راهپیمایی مسلمانان جهان در «روز خشم» (9اکتبر) و اعتراض یکپارچه جامعه اسلامی در شهرهای مختلف دنیا- خصوصا اراضی اشغالی- علیه صهیونیست ها و اعلام همبستگی و حمایت از مردم فلسطین و مسجدالاقصی باعث شد تا رژیم صهیونیستی پس از یک هفته محاصره الاقصی مجبور به عقب نشینی و رفع محاصره شود.
«ما را از چه منع میکنند؟»عنوان سرمقالهی روزنامهی تهران امروز که در آن میخوانید؛پروفسور داگ روک پزشک ارتش ایالات متحده که مسئولیت پاکسازی کویت در جنگ اول خلیجفارس را بر عهده داشت، میگوید: «جنگ خلیج فارس بیش از 300 تن اورانیوم ضعیف شده بر عراق فروریخت. هواپیماهای جنگنده «وارتوگ آ - 10» بیش از 900 هزار گلوله پرتاب کردند. هر رگبار گلوله حاوی 300 گرم اورانیوم غنی شده 238 بود. هر تانکی که بمباران کرد، هر یک از بمبهایش 2500 گرم اورانیوم خالص داشت. این بمبها پوشش نداشتند، اورانیوم خالص بودند. علاوه بر این، ما شواهدی در دست داریم که نشان میدهد پلوتون هم با آن مخلوط شده بود.
آنچه در جنگ خلیجفارس گذشت نوعی جنگ اتمی بود. او خود بعدها مانند هزاران عراقی به سرطان مبتلا شد و اعلام کرد: «در بدن من، پنج برابر میزان مجاز رادیو اکتیو وجود دارد.» (اربابان جدید جهان - جان پیلجر - شهابی - ص 75) جالب است که ایالات متحده و غرب که این روزها به شدت در برابر برنامه صلحآمیز هستهای ایران مقاومت میکنند و هر روز طرحی تازه برای دستاندازی پیش روی توسعه ایران ارائه میدهند هنوز از این سلاحهای نامتعارف در اقصینقاط دنیا استفاده میکنند؛ سلاحهایی که موج جدیدی از جنگ اتمی را ایجاد کرده که دیگر همانند هیروشیما و ناکازاکی با انفجاری مهیب همراه نیست بلکه مانند عراق، افغانستان و غزه ضمن کشتن سربازان به بازماندگان آنان نیز با پاشیدن اورانیومهای ضعیف شده آسیب میرسانند تا سیکلی از بیماریها و سرطانهای لاعلاج در منطقه توزیع شود.
این اگر نسلکشی به شیوه نوین نیست پس چیست؟ این اگر استفاده از سلاح اتمی قلمداد نمیشود پس چه نام دارد؟ چرا استفاده از اورانیوم در مقیاس نظامی - صنعتی برای کشتار مردم بیگناه عراق، افغانستان و فلسطین عادی است و دستیابی به اورانیوم برای یک رآکتور آزمایشگاهی در تهران خطرناک تلقی میشود؟در پس چنین رویکردی موجی از «ایرانهراسی» پنهان است که نتیجه آن سود بیشتر کمپانیهای غربی برای تجهیز کشورهای پیرامونی و همچنین زیر فشار قرار دادن سیاستهای حقطلبانه جمهوری اسلامی در عرصه بینالمللی است. اما آنها ما را از چه منع میکنند؟ غرب و ایالات متحده تلاش میکنند ایران شبیه خودشان نشود، آنها دارند ما را از خودشان منع میکنند. آنها از ما نمیترسند از خودشان میترسند، آنها از خودشان واهمه دارند، آنها میدانند خودشان چه هستند، ما هم میدانیم که آنها چه هستند و به همین خاطر هرگز در استراتژی جمهوری اسلامی به هیچ وجه گفتمانی و راهبردی همانند غرب و ایالات متحده وجود نداشته و نخواهد داشت.
چرا انتفاضه سوم؟ نام یادداشتی است از روزنامه جوان که در آن می خوانید: شهر قدس و مشخصاً مسجدالاقصی این روزها در چارچوب سیاستهای هدفمند رژیم صهیونیستی میدان تاخت و تاز مؤسسات افراطی صهیونیستی از یک سو و ارتش این رژیم از سوی دیگر است.
همزمان تصمیم کابینه صهیونیستی در الحاق مسجد ابراهیمی در الخلیل و مسجد بلال بن رباح در بیت لحم ـ زادگاه حضرت مسیح(ع) - به لیست آثار باستانی یهودی و معرفی آن به سازمانهای بینالمللی فضایی از التهاب و تنش را بر سرزمینهای اشغالی فلسطین حاکم کرده است. هدف این اقدامات تنشآفرین چیست؟ آیا مجرد یک اقدام اعلامی و تبلیغی است یا اینکه دارای اهداف اعمالی است؟
این یادداشت ادامه می دهد:اما شرایط این روزهای اسراییل شرایط مطلوبی به نظر نمیرسد. پس از اتفاقات یک دهه اخیر در درون سرزمینهای فلسطینی و تقویت جایگاه اسلامگرایان در این کشور اشغال شده برای نخستین بار جامعه درون فلسطین از نوار غزه گرفته تا کرانه باختری و فلسطینیهای ساکن در اراضی اشغالی سال 1948 عرصه حیات را به سبب ایدئولوژی اسلامی مقاومت برای اسراییل تنگ کردهاند. اسراییل که تا چندی قبل حاضر به رسمیت شناختن حتی هویت فلسطینی نبود این روزها نه تنها هویت دولت فلسطینی را به رسمیت میشناسد که موجودیت خود را نیز در خطر میبیند. طبیعی است که بخواهد وضعیت موجود را به هر نحوی تغییر دهد. افراطی شدن فضا علیه فلسطینیان سیاستی است که صهیونیستهای درون جامعه اسراییل را پس از بروز شکافهای جدی در سالهای اخیر به نوعی وحدت نزدیک میکند. انگیزهای که در این مسیر آنان را برای دستیابی به یک اتحاد هرچند مقطعی کمک خواهد کرد نقطه اشتراکی است که در همه جناحهای صهیونیستی وجود دارد. «مقابله با اسلام و اسلامگرایی» این نقطه اشتراک تعریف شده است. چه اینکه قدرتهای استعماری در حمایت یا عدم حمایت از اسراییل در شرایط
کنونی دچار تردیدند. دست کم این تردید در چهره اروپاییان به خوبی قابل مشاهده است. تصویب طرح تقسیم قدس در نشست اخیر اتحادیه اروپا هرچند شاید مطلوب نظر جهان اسلام نباشد اما فی نفسه تغییر در نوع نگرش اروپا به اسراییل را نشان میدهد.
رژیم صهیونیستی و نژاد پرستی عنوان یادداشتی از روزنامه جام جم که در آن می نویسد: اقدامات نژادپرستانه رژیم صهیونیستی در هتک حرمت مسجد الاقصی و حرم ابراهیمی یک باردیگر با اعتراض شدید مردم مسلمان فلسطین و محکومیت نهادهای عربی و اسلامی مواجه شد.
الحاق حرم ابراهیمی و مسجد بلال به ربیع در کرانه باختری به مجموعه آثار باستانی اسرائیل خشم مردم فلسطین را طی یک هفته گذشته در پی داشت. روز یکشنبه نیز ورود یهودیان افراطی به مسجدالاقصی موج تازهای از اعتراض مسلمانان را برانگیخت. عمروموسی دبیرکل اتحادیه عرب ورود نیروهای امنیتی اسرائیل به داخل مسجد الاقصی را به شدت محکوم کرد و آن را امری خارج ازقانون توصیف نمود. وی همچنین الحاق حرم ابراهیمی و مسجد بلال رابه آثار تاریخی اسرائیل غیرقانونی دانست و گفت اعراب هرگز آن را نمیپذیرند. در درگیریهای دو روز گذشته در بیت المقدس تا کنون بیست فلسطینی مجروح شده اند که اغلب آنان در اثر اصابت باتوم و یا گاز اشک آور بوده است.
نبیل ابوردینه سخنگوی دولت خودگردان فلسطین حمله اسرائیلیها به مسجد الاقصی را بخشی از جنگهای ساختگی اسرائیل برای فرار از انجام مسوولیتهای اصلی اش توصیف کرد. یونسکو نیز نسبت به اقدام اخیر اسرائیل در الحاق اماکن مقدس مسلمانان به آثار تاریخی خود اعتراض کرد. در یک خبردیگر هیات اسلامی مسیحی کمک به قدس و برخی دیگراز گروههای فلسطینی نسبت به عواقب اقدامات اسرائیل هشدار داده و سران این رژیم را از تعرض به مقدسات اسلامی برحذر داشتند.شیخ عزام الخطیب مدیر سازمان اوقاف اسلامی قدس میگوید اسرائیلیها با نیروهای خود به یهودیان افراطی اجازه دادند که وارد حرم شوند و همین مساله موجب درگیری آنان با جوانان مسلمان شد.وزیر اوقاف و امور دینی دولت حماس در غزه نیز بامحکوم کردن اقدامات رژیم صهیونیستی از شورای امنیت سازمان ملل خواست جلسهای اضطراری برای رسیدگی به این موضوع تشکیل دهد و اسرائیل را به خاطر این قانونشکنیها تحریم کند. وی در کنفرانس مطبوعاتی خود گفت: اسرائیل بیش از 50 طرح برای یهودی کردن شهر بیت المقدس آماده کرده است و میخواهد هر مکانی را که اسلامی است تحت تسلط
خودبگیرد.
طی چند روز گذشته فلسطین صحنه درگیری جوانان مسلمان با نیروهای پلیس این رژیم بوده و این درگیریها همچنان به صورت پراکنده ادامه دارد. سازمان جهاد اسلامی فلسطین با توجه به این حوادث خواستار برپایی انتفاضه جدیدی در فلسطین تحت عنوان انتفاضه سوم شد. اسماعیل هنیه نخستوزیرمنتخب مردم فلسطین نیز از جوانان فلسطینی در بیتالمقدس و کرانه باختری خواست انتفاضه جدیدی راشروع کنند. آخرین خبرها از بیتالمقدس نشان میدهد که مسجدالاقصی همچنان در محاصره نیروهای رژیم صهیونیستی قرار دارد.
حذف با انگهای سیاسی تیتر ستون نگاه روزنامه آفتاب یزد است که در آن می نویسد: بعد از انتخابات دوره دهم، اخلاق بدی در سطح کشور گسترش یافت؛ به گونه ای که این رفتار -که همانا نفی یک گروه است- به صورت مـکـتـوب و شـفاهی در سـطح رسانه ها افزایش یافت، رفتاری که در آن بسیاری از گـروه هـای سـیـاسی سـعــی مــی کـنـنــد همدیگر را با انگ های مـخـتلــف از عـرصـه حــذف نـمـاینـد. در سطح جامعه، گروه های سیاسی باید در گام اول، مرزبندی خود را به صورت شفاف بیان کنند و از سوی دیگر ضمن رعایت این مهم، همدیگر را به رسمیت بشناسند و اخلاق اسلامی را در مواجهه با یکدیگر به کار بگیرند؛ زیرا در این وضعیت می توان جامعه ای سالم ساخت. مقام معظم رهبری در 29 خرداد، به صورت صریح گفتند که <نباید با انگ چسباندن، بخواهیم رقیب را از عرصه حذف کنیم و به محض بیان انتقاد، نباید به کسی برچسب ضد ولایت فقیه زد و انواع تهمت ها و افتراها را متوجه افراد نمود>؛ با وجود این تـاکـیـدات شـاهد هستیم که برخی گروههای سیاسی، ادب را رعایت نمی کنند و با ادبیات غیر متعارف سعی می نمایند که رقیب را کنار بگذارند.متاسفانه
برخی احزاب به این رهنمودها توجه نکردند و همچنان این ادبیات ناپسند به کار گرفته شد در حالیکه تمام تلاش مقام معظم رهبری این بود که این رویه، بعد از انتخابات اصلاح شود که نه تنها در این زمینه اقدامی از سوی برخی گروه های سیاسی صورت نگرفت، بلکه شاید فضای موجود بین گروه های سیاسی بدتر شد. این فضا در حالی تداوم یافته است که بیش از هفت ماه از برگزاری انتخابات گذشته و بهتر است که تمام تلاش ها صرف حل مشکلات کشور شود نه اینکه تمام توان احزاب برای تخریب و حذف رقیب به کار گرفته شود و دیگر توانی برای پیگیری مشکلات باقی نماند.گروه های سیاسی برای حل این مشکل، ضمن برگزاری جلسات کارشناسانه، باید تدابیری در نظر بگیرند تا مشکلات مردم حل شود. البته در این زمینه باید همراهی نهادهای حکومتی نیز وجود داشته باشد اما پیش از این، باید ضمن به رسمیت شناختن رقیب خود، ادبیات مناسبی را در مواجهه با آنان به کار گیرند.
پیروزی های مکرر و تلطیف فضای کشور»عنوان سرمقالهی روزنامهی رسالت است که در ان میخوانید؛ بعد از حماسه شگفت انگیز و ملی9 دی ، برگزاری راهپیمایی بی بدیل22 بهمن، دستاوردهای نظامی و هسته ای و علمی که در آستانه دهه فجر یکی پس از دیگری به نمایش گذاشته شدند و در نهایت اقدام مقتدرانه وزارت اطلاعات در به دام انداختن عبدالمالک ریگی، سختی برخی اتفاقات پس از انتخابات ریاست جمهوری امسال و تلخی انحراف از مسیر برخی نخبگان سیاسی به شیرینی این پیروزی ها ختم شده و ملت سرافراز، مقاوم و انقلابی ایران در آستانه17 ربیع الاول و نوروز باستانی خود، در انتظار پیروزی های دیگر و شیرینی های گواراتر است و آن چیزی نیست جز تزریق نشاط سیاسی و اجتماعی و تلطیف فضا برای وحدت و همگرایی ملی.این روزها در لابه لای برخی اظهارنظرها و پیشنهادات مختلف برای حاصل شدن این مطلوب می توان نمونه هایی از دغدغه مندی برخی نخبگان و خواص نسبت به این مسئله را ملاحظه نمود. پیشنهاداتی همچون عفو نادمین ، دلجویی از آسیب دیدگان و کسانی که می خواهند در چارچوب نظام بمانند، حذف و طرد عناصر افراطی از مجموعه های تاثیرگذار و مواردی از این قبیل که
البته هر کدام جای بحث و بررسی بسیار دارد. و ...انتظار این است که رهنمود حکیمانه و راهبردی مقام معظم رهبری مبنی بر جذب حداکثری و دفع حداقلی، به طور واقع جامه عمل بپوشد و همه ما این توفیق را داشته باشیم که همچون رهبری از چنان وسعت نظری برخوردار باشیم که از برخی تنگ نظری ها و سطحی اندیشی ها عبور کنیم و تک تک ملت ایران را در زیر چتر رحمت و رافت و اقتدار نظام اسلامی بدانیم.