جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یومیه /همراه با روزنامه ها

"یومیه"، عنوان ستونی است که هر روز صبح به انعکاس گزیده ای از عنوان ها و سرمقاله ها ی روزنامه های کثیر الانتشار کشور می پردازد.

کد خبر: ۱۳۹۷۱
یومیه /همراه با روزنامه ها
مهمترین عنوان روزنامه های صبح کشور
روزنامه های سراسری روز سه شنبه چهارم اسفند ماه ، تیتر نخست خود را به عناوین خبری زیر اختصاص دادند:
آفتاب یزد: اسامی بدهکاران بانکی منتشر شود
ابتکار: جزئیات طرح اصلاح سیاست های انتخابات
اطلاعات: اعلام اسامی 16 قلم کالا و خدمات مشمول حذف یارانه
اعتماد: مصباح یزدی: جریانات اخیر جز سیاهی رنگی باقی نگذاشته اند
بهار: حمله تند الهام به رئیس خبرگان رهبری
تهران امروز: طرح توقف افزایش دستمزدها
ایران: کارمندان 1.5 میلیون تومان کارت خرید می‌گیرند
جام جم:مردم با زبان فرهنگستان بیگانه اند
جمهوری اسلامی: مخالفت ایران با زیاده خواهی جدید غرب در زمینه هسته ای
مردمسالاری: تورم 30 درصدی با درآمد 40 هزار میلیارد تومانی یارانه ها
کیهان:تجلیل از درایت رهبری دستورکار اصلی اجلاس خبرگان
رسالت:سی ان ان: دولت اوباما در حال فروپاشی است
سیاست روز:لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها چه زمانی اجرا می‌شود؟
دنیای اقتصاد: عبور از یارانه‌ با 5 گام یا 2 گام؟
فرهیختگان: برنامه ساخت دو سایت غنی سازی جدید

وطن امروز: سایت 2 سایت جدید غنی سازی

همشهری: سقف معافیت مالیاتی حقوق در سال آینده 437هزار تومان
در تحلیل ها ، گزارش ها و مقالات روزنامه ها نیز موضوعات متنوعی برجسته شدند که گزیده ای از آن منتشر می شود:
چرا همه مشارکت نمی کنند؟ عنوان یادداشت روزنامه اطلاعات است که در آن می خوانید: مدیر رسانه ملی اخیرا در یک جمع سیاسی شرکت کرد و به سوالاتی درباره عملکرد این رسانه پاسخ داد و از جمله از اراده ای صحبت کرد که در صدا و سیما برای استمرار فضای باز سیاسی و ادامه مناظره هایی از این دست با نمایندگان گروهای مختلف وجود دارد و گناه عدم استمرار مناظره های طرفینی را برگردن نمایندگان جناحهای معترض افکند که به دعوت این رسانه برای حضور در سیما و مناظره با حامیان دولت پاسخ مثبت ندادند و همکاری نکردند.
وی در ادامه می افزاید:نگارنده با توجه به احترامی که برای آقای ضرغامی قائل است،نکاتی چند را یادآور می شود و سوالاتی را با ایشان در میان می گذارد که توجه و اندیشه به آن خالی از لطف نخواهد بود.
الف- منتقدان و معترضان و اصولا همه کسانی که نقدهایی بر وضع موجود اداره دولت و نیز رسانه دارند،تنها در یک فضای بی طرفانه و منصفانه و با اطمینان از اینکه انصاف و عدالت در مورد آنان رعایت می شود اشتیاق پیدا می کنند تا به طرح نقطه نظرات خویش بپردازند آیا چنین اراده ای وجود دارد؟قطعا اگر کارشناس و یاصاحب نظری احساس کند که قرار است مورد استفاده ابزاری قرار گیرد و یا نتواند در یک فضای آزاد از استدلال و نظر و عقیه خود دفاع کند خود را به خطر نخواهد انداخت.
ب:اداره مناسب مناظره از جمله مهمترین شرایط تهیه و اجرای یک بحث دوجانبه سیاسی اس،به نحوی که مجری خود بیطرف باشد.
د:هیچ فرد عاقلی خود را در موضع تهمت قرار نمی دهد و متاسفانه بازار اتهام زنی و مخالف تراشی در حوادث پس از انتخابات و حتی در خودر رسانه ملی هم به نحوی (البته کمتر)چندان بی مشتری نبوده است و همانطور که قبلا هم چند بار در همین ستون در این بابا عرض شد،در فضای تهدید و تهمت و بد اخلاقی هزینه نقد و اظهار نظر بالا می رود و صاحب نظران ترجیح می دهند سکوت کنند.
ه: تفاوتهای یک مناظره سیاسی با یک فیلم و یا یک برنامه تلویزیونی این است که شما در یک برنامه تلویزیونی و یا در یک فیلم از ابتدا می توانید بر اساس نیات و اهداف و اعتقادات خود همه چیز را تدارک ببینید و دقیقا از همه عوامل بخواهید که مطابق کنداکتور یا فیلمنامه و یا درست بر اساس دکوپاژ تعیین شده،حرکت وعمل کنند و نیت شما را برآورده سازند.اما در یک مناظره تلویزیونی هیچیک از اینها معنا پیدا نمی کند و شما نمی توانید و اصولا نباید بگویید که مطابق میل شما حرف بزنند و طمابق برنامه و سناریور از پیش طراحی شده شما رفتار کنند.
و:با توجه به اینکه به اعتراف خود آقای ضرغامی وقتی فیلم تلویزیونی یکی از کاندیداها را که حتی دارای مضامینی قراتر از خطر قرمزهای تعریف شده دیدیند و موضوع را با رهبری در میان گذاشتند و ایشان مجوز آن را با وجود آن اشکالات صادر کردند،با توجه به ملاحظه وجود چنین امکان گسترده و چنین مدارا،آزاداندیشی و حسن نظری،آیا رفتار رسانه ملی قبل و بعد از انتخابات تفاوتی نداشته و فای منبسط قبل با فضای منتقض و تقریبا یک طرف بعد قابل مقایسه است؟
«سایه قدرت ایران و افول آمریکا» عنوان سرمقاله روزنامه کیهان است که در آن می خوانید:«ایران ابرقدرت منطقه ای است و نیازی به ساخت بمب اتمی ندارد» این تیتری بود که روز گذشته از یادداشت روزنامه صهیونیستی هاآرتص روی خروجی برخی از خبرگزاریها قرار گرفت. این روزنامه ضمن اشاره به فاکتورها و نشانه های قدرت ایران در خاورمیانه به سردرگمی غرب در مقابله با جمهوری اسلامی اعتراف کرده و می نویسد: «ایران بدون آنکه بمبی در اختیار داشته باشد، موجب اختلاف و شکاف عمیق بین کشورهای غربی و حتی روابط آنان با روسیه و چین شده است.» هاآرتص در ادامه می افزاید: «اکنون رقابت برای تحریم ها علیه ایران به جدالی برای حیثیت ابرقدرتهای جهان تبدیل شده است. اگرچه ظاهرا گزینه ای جز این وجود ندارد ولی باید به یک راهبرد جدید دیگر اندیشید. هرچند تصور این موضوع سخت می باشد ولی لازم است ایران به عنوان یک ابرقدرت منطقه ای در حل چالش های جهانی حضور پیدا کند.»پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، شاید بیشتر نظریه پردازان گمان می کردند دنیای تک قطبی به سرکردگی آمریکا، پی آمد گریزناپذیر فروپاشی ابرقدرت شرق است و مردم همه کشورهای جهان باید در دهکده ای که کدخدای آن آمریکاست، زندگی کنند. در این میان البته تعدادی از متفکران سیاسی با تکیه بر نظریاتی که به واقعیت نزدیکتر بود، فرضیه ظهور تمدن کنفوسیوس و بیداری اژدهای خفته شرق (چین) و برخی نیز با نگاه به پیدایش و شتاب انقلاب اسلامی نظریه احیای مجدد تمدن اسلامی با محوریت ایران را مطرح کردند. ایران تصمیم خود را برای آینده ای روشن گرفته است. مردم غیور ایران اسلامی مصمم به پیشرفت و توسعه اند. آنها می خواهند منادی صلح و امنیت و آرامش در خاورمیانه و جهان باشند. این راه روشن اگر از مسیر مبارزه با سلطه جویی آمریکا و غرب نیز بگذرد، ملت ایران نشان داده اند که تا آخر پای نظام اسلامی، اهداف و آرمانهای بزرگ انقلاب و در سنگر مبارزه با آمریکا و دشمنان ایستاده اند.
«دوم خرداد»،حماسه یا انقلاب مخملی؟ عنوان یادداشت امروز روزنامه اعتماد است که در آن می خوانید:چرا وقتی با تحلیل هایی از این دست روبه رو می شویم که ادعا می کند «امریکایی ها در سقوط رژیم شاه و پیروزی انقلاب اسلامی نقش موثری داشتند و اگر آنها چراغ سبز نشان نمی دادند و پشت شاه را خالی نمی کردند و ارتش را به بی طرفی فرانمی خواندند، چه بسا اوضاع و احوال به این سادگی ها به سود انقلاب رقم نمی خورد»، رگ های گردن ما باید از خشم و غیرت بیرون بزند و اگر نزاکت و متانت جلوی سیل خروشان عواطف ما را نگیرد چه بسا با مدعی دست به یقه هم بشویم؟ چرا؟ وقتی به این سادگی و صراحت کسی در مقام مشاور رسانه یی رئیس جمهوری در گفت وگو با مهر می گوید «به عقیده من اولین انقلاب مخملی در خاورمیانه در سال 1376 صورت گرفت. یعنی دوم خرداد اولین انقلاب مخملی است. این انقلاب کاملاً شکست نخورد و بر اساس پیروزی هایی که امریکایی ها در این انقلاب داشتند برای انقلاب های شمال مثل گرجستان و اوکراین و... برنامه ریزی کردند. من دوم خرداد را یک نوع تست نسبتاً موفقی از انقلاب مخملی در کشورهای منطقه می دانم»، یا در جایی که همین جناب کلهر چندی پیش گفته اند «جوانان رزمنده در جبهه های جنگ تحمیلی، نه محصول تربیت و فرهنگ انقلاب بلکه پرورنده فیلم های وسترن امریکایی پیش از انقلاب اند» (قریب به مضمون)، جای چه شگفتی و خشم و واکنشی است که بعضی ها پیروزی انقلاب اسلامی را نیز وامدار گوشه چشم دولتمردان امریکایی و سیاست های حقوق بشری رژیم کارتر بدانند؟
در حیرتم که چرا هیچ کس- از آنان که گاه برای پریدن سار از درخت، غوغای وامصیبتا و واانقلابا، سر می دهند- کمترین واکنشی شایسته به این کیمیاگری های «قلب واقعیت» نشان نمی دهد.البته غمگنانه باید اعتراف کنیم این «متد تحریف گونه» در برخورد با واقعیت های گذشته چندی است که به مثابه یک روش دفاعی برای شانه خالی کردن از پذیرش «حقیقت های کنونی» رایج و مد شده است.برخی چون در تحلیل واقعیت های امروز احساس ناتوانی می کنند یا از آن مهم تر، چون رغبتی به مشاهده و پذیرش حقیقت جاری ندارند، ترجیح می دهند با واژ گونه سازی واقعیت های گذشته، پنبه «حافظه تاریخی» مردم را بزنند تا بلکه اندکی به خود آرامش بدهند. پس قضیه حماسه دوم خرداد چه می شود؟ آیا این نوعی بی حرمتی و جفای آشکار نسبت به مردم نیست؟ به باور این قلم متاسفانه به نظر می رسد وسوسه های قدرت و آسان طلبی برای دستیابی و نگهداری آن از یک سو و ناتوانی از پاسخگویی به پرسش های بی شمار افکار عمومی از سوی دیگر برخی را به بیراهه کشانده است. مهم ترین حقیقتی که در این گونه تحلیل ها نادیده انگاشته می شود «واقعیت های درونی جامعه» و انتظارات انباشته شده اجتماعی است. احاله همه چیز به عوامل بیرونی و طرح و توطئه بیگانه بیش از آنکه به کار تحلیل واقعیت ها بیاید به درد قصه پردازی می خورد البته باید اعتراف کرد جناب مهدی کلهر همواره برای اصحاب رسانه پدیده یی «بامزه و جذاب و خبرساز» بوده اند. اما حتی در دوران «معجزه هزاره سوم» نیز نباید همه چیز را به شوخی برگزار کرد.
تقابل مثلث شوم با اراده مردم عراق عنوان یادداشت روز روزنامه جمهوری اسلامی است که در آن نوشته شده است :‌مثلث شوم بعثی ها ارتجاع عرب و اشغالگران در عراق پرونده های سیاهی را از خود برجای گذاشته و هنوز هم برای جنایت بیشتر وسوسه می شود. بیهوده نیست که ناظران آگاه می گویند تا « شرایط اشغال » بر عراق حاکمیت دارد چنین فجایعی به پایان نخواهد رسید و تا اشغالگران در عراق حضور دارند برای اثبات ضرورت حضور نظامی خود مرتبا فاجعه به بار می آورند تا بقای خود را توجیه نمایند. همه آرزو دارند که ایکاش مردم عراق سریعا به آرامش و امنیت برسند. اما تجربه نشان داده است که پایان اشغال روز آغاز آرامش و امنیت و ثبات در عراق خواهد بود. انتخابات قریب الوقوع عراق می تواند زمینه ساز چنان روزی باشد.
«تداوم یخ‌زدگی دستمزد» عنوان یادداشت روز روزنامه تهران امروز است که در آن می خوانید:تازه‌ترین اظهارات محمدرضا فرزین ، معاون وزیر اقتصاد نشان می‌دهد که دولت به فکر جلوگیری از افزایش دستمزد کارگران در سال آینده با ادعای جلوگیری از ورشکستگی و تعطیلی بنگاه‌های اقتصادی است البته نباید این موضوع را نکته جدیدی دانست. در طرح اولیه‌ای که دولت برای هدفمندکردن یارانه‌ها تهیه کرده بود، موضوع انجماد دستمزدی کارگران طی سال‌های اجرای طرح تحول اقتصادی پیش‌بینی شده بود با این حال مقاومت گروه‌ها و تشکل‌های کارگری و نگرانی دولت از عواقب اجرای چنین موضوعی، باعث شد مجلس در یک گام به عقب، ماده 13 طرح تحول اقتصادی را حذف کند اما حال با بیان جدیدی قصد دارد دوباره چنین هدفی را تعقیب کند. شاید قبول این با عدم توفیق در قانونی کردن این ماده، نرخ تورمی که تا پیش از این نقطه به نقطه اعلام می‌شد به دلیل افزایش نرخ تورم نقطه به نقطه، باز هم به رویه گذشته برگشت و میانگین شد و در نهایت سخنگوی کارگروه تحول اقتصادی به میان آمد و اعلام کرد که اساسا افزایش دستمزد کارگران تحت هر عنوان خطاست و به جای آنکه دلیل اصلی این امر؛ یعنی خواست دولت برای انجماد دستمزدها را مطرح کند، گناه را به گردن کارفرمایان بخش خصوصی انداخته است. جالب اینجاست که در سخنان آقای فرزین، بسیاری از پیش‌فرض‌های سابق که توسط دولتمردان عنوان می‌شد، یکسره زیر سوال رفته است تا حقانیت سخن نهایی ایشان؛ یعنی لزوم عدم افزایش حقوق کارگران آشکار شود. برای مثال، اگر تا دیروز سخن کارشناسان مبنی بر تاثیرات مخرب رکود جهانی بر اقتصاد ایران، توسط دولتی‌ها انکار می‌شد، در برهه‌ای که رکود از اقتصاد جهانی رخت بربسته است، آقای فرزین از ادامه رکود جهانی و تاثیر آن بر اقتصاد ایران سخن می‌گوید. مفهوم انجماد دستمزدی در روزهایی که قرار است یارانه‌ها قطع شود و تورم گسترده‌ای در کشور شکل گیرد، جز این نیست که دولت که بزرگ‌ترین کارفرمایان است، قصد دارد برای جبران سیاست‌های نیندیشیده خود، از محروم‌ترین اقشار یارانه بگیرد.
«هوشمندی در عرصه دیپلماسی» عنوان یادداشت روز امروز روزنامه مردمسالاری است که در آن می خوانید:
در چند هفته اخیر دور تازه ای از طراحی دولت های غربی برای فشار بر برنامه هسته ای کشورمان شروع شده است. شکی نیست که آنها در نقشه عملیاتی خود بر تجربه هفت ساله از این رویارویی مرور کرده اند و اینبار سعی در همراه کردن کشورهایی دارند که پیش از این نقاط اتکای مطمئنی برای کشورمان در راه خنثی کردن زیاده خواهی ها بودند. نگهی به عرصه روابط بین المللی خود گویای همه چیز است.
از چرخش آشکار مواضع روسیه تا سخنان بی سابقه امرای کشورهای حاشیه خلیج فارس و ادعاهایی که در گزارش جدید آژانس انرژی اتمی آمده، همگی نشانه هایی از این تغییر رویکرد غربی هاست که نتیجه محاسبات قبلی خود را به آرامی پیش می برند. به نظر می رسد مرحله بعد برای آنها تمرکز روی دو مساله باشد. یکی قانع کردن چین برای پیوستن به این زنجیره و چشم پوشی بر منافع اقتصادی خود و دیگری اجماع روی تحریم هایی کارآمدتر.
در مورد چین توجه به سابقه موضوع و نیز تجربه ای که از نوع بازیگری روسیه وجود دارد امیدواری زیادی برای غربی ها پدید می آورد. کما اینکه همراهی قدرت منطقه ای (روسیه) و کشورهای عربی منطقه که پیش از این نقشی پررنگ در راه بازدارندگی فشار آنها بر فعالیت های صلح آمیز اتمی کشورمان ایفا کردند نیز دستاورد خوبی برایشان محسوب می شود و شاید بدان کفایت کنند.
این اقدامات مثمرثمر در حالی از سوی دولت نهم عقب نشینی و باج دادن تلقی و معرفی شد که اینک در دولت دهم حاصل عملکرد پنج سال گذشته لحظه به لحظه آشکارتر می شود. سوال این است که آیا گرمای روابط با برخی کشورهای واقع در منطقه آمریکای جنوبی از منظر منافع ملی توانسته جایگزین مناسبی برای همکاری و هماهنگی با کشورهای منطقه باشد؟ نادیده انگاشتن اندرزها و انتقادات و اعطای امتیاز به روسیه تا چه سطحی حامل سازندگی و رافع نگرانی متقابل بوده؟ از دیگر سو در استفاده از عامل «بازی کلامی» نیز به دقت عمل نمی شود.
در حالی که آیابهتر نیست در بیان گفته های مختلف، انسجام و هماهنگی بیشتری به عمل آید؟ امر تصمیم سازی در عالم سیاست خارجی به همان نسبت که مبتنی بر پیش بینی از تحولات آینده شکل می گیرد، به میزان تلاش برای اثرگذاری بر متغیرهای عمده معادلات قدرت نیز وابسته است. جا دارد پس از سمپاشی اخیری که در منطقه علیه کشورمان انجام شد، در سازوکار دیپلماتیک بسیار فعالتر از اینها عمل کرده و نمایندگانی را به کشورهای مختلف اعزام کنیم تا به فرونشستن غبارها تسریع بخشیم. به هر حال اراده جمعی مسوولین و مردم، بر اساس ایستادگی و استقامت در مسیر دستیابی کامل به حقوق هسته ای کشورمان قرار دارد. لذا این مسیر باید با حفظ انسجام و اتحاد و بر محور خرد و هوشمندی و مطابق واقعیات طی شود. هرگونه تکروی و گریز از نظارت و حرکت نسنجیده ای که خروج از این جبهه یکپارچه را تداعی کند، چه بخواهیم و چه نخواهیم به این صف واحده آسیب می رساند و هزینه رسیدن به مقصد نهایی و مطالبات اصلی را افزایش خواهد داد.
مردانی از جنس سکوت ستون گزارش ویژه روزنامه آفتاب یزد است که در آن می خوانید: پس از گذشت 40 روز از انتصاب دو سخنگو برای بیان فعالیتها و خدمات دولت دهم به ‌مردم، جامعه خبری همچنان منتظر فعال شدن آنان و رفع ضعف اطلاع رسانی دولت است که پیش از این مورد انتقاد رئیس جمهوری نیز واقع شده بود.‌این گزارش در ادامه می نویسد: چرا بسیاری از رسانه های داخلی ‌و حتی خارجی فعال در کشور - که می توانند بازگو کننده اقدامات دولت در میان اقشار مختلف مردم ایران و جهان ‌باشند- از حضور در تنها جلسه سخنگویی برگزار شده حذف شده اند؛ در‌حالی که در دولت های پیشین و حتی برهه‌هایی از دولت نهم، سخنگوی دولت هر هفته در جمع خبرنگاران مطبوعات و رسانه های داخلی و خارجی حاضر ‌می‌شد و پاسخگوی سوالات بود.
گزارش به نقل از علی اکبر جوانفکر مشاور سابق مطبوعاتی رئیس جمهور ادامه می دهد: تجربه نشان می دهد که خبرنگاران روزنامه ها وبرخی از خبرگزاری‌ها در مواجهه با اعضای ‌هیئت دولت به طرح سوالات پیش پا افتاده وغـیـرمـرتـبـط بـامسائل واقعی جامعه می پردازند، این خبرنگاران اغلب ‌هم پرسشهایی را مطرح می کنند که سبب می شود اذهان مقامات ومسئولان کشور و افکار عمومی از مسائل اصلی ‌جامعه منحرف گردد.
رسالت نیز در سرمقاله خود با عنوان بسیج سرمایه های اجتماعی علیه استکبار می نویسد:یکی از موضوعات اساسی در عرصه سیاست خارجی که می تواند در تصویرسازی منسجم از رویکردهای بین المللی یک کشور ذی مدخل باشد مسئله "اهداف ملی" است.کشورهای مختلف در عرصه سیاست خارجی اهداف متفاوتی دارند که تحقق این اهداف نیازمند شیوه های مختلف سیاست خارجی و از همه مهمتر مسبوق به منابع مادی و معنوی می باشد.
یکی از مهمترین منابعی که در پیشبرد اهداف سیاست خارجی کشورها دخیل است سرمایه های اجتماعی و میزان منابع نرمی است که در حمایت از سیاست های کلان یک نظام در بین آحاد مردم شکل می گیرد.جمهوری اسلامی ایران از آن دسته کشورهایی است که همسو با آرمانها و شعارهای انقلاب اسلامی اهداف سیاست خارجی فعال خود را متناسب با منابع مادی و معنوی موجود صورت بندی کرده و با به کارگیری شیوه های مقتضی در سیاست خارجی طی 31 سال گذشته حرکت روبه جلویی داشته است.
فرهیختگان نیز در یادداشتی با عنوان جدال اردوغان با کودتا می نویسد:از زمانی که در ژوئن 2007 ترکیه نیمه های شب وارد خانه ای تیمی در محله عمرانیه استانبول شد و در آنجا چند نرفر را به همره برخی ادوات نظامی،کش فو دستگیر کرد،بیش از دو سال و نیم می گذرد ودر این خمدت جدال دولت اسلامگرای ازدوغان با بخشی از جامعه مدنی،مخالفان سیاسی و فرماندهان عالی ربته ارتش ترکیه ادامه دارد.
دولت اردوغان مدعی است که هدف یک توطئه پیچیده و سازمان یافته از سوی یک شبکه مخفی بزرگی به نام ارگنه کن است که هم در ارتش،هم در بین روزنامه نگاران و هم در میان فعالان سیاسی و مدنی و صاحبان صنایع وتجار ریشه دوانده و هدفش سرنگون کردن دولت اسلامگرای حاکم و جایگزینی یک دولت لائیک است.
انتهای پیام

دیدگاه شما