جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یومیه/همراه با روزنامه ها

"یومیه"، عنوان ستونی است که هر روز صبح به انعکاس گزیده ای از عنوان ها و سرمقاله ها ی روزنامه های کثیر الانتشار کشور می پردازد.

کد خبر: ۱۳۸۹۱
مهمترین عنوان روزنامه های صبح کشور
روزنامه های سراسری روز سه شنبه 20 بهمن ماه ، تیتر نخست خود را به عناوین خبری زیر اختصاص دادند:
"آرمان": فردا روز همه است
"آفتاب یزد": از سوی نهادها و شخصیت های مختلف نظام مطرح شد؛ دعوت از مردم برای حضور در راهپیمایی 22 بهمن
"ابرار": فراخوان سازمان ها و تشکل ها برای شرکت مردم در راهپیمایی 22 بهمن
"اطلاعات": ملت وفادار ایران، فردا با انقلاب و رهبری تجدید بیعت می کند
"اعتماد": از سوی نهادها، تشکل ها، احزاب و چهره ها صورت گرفت؛ دعوت برای حضور در راهپیمایی 22 بهمن
"ایران": مردم ایران آماده خلق حماسه ای تاریخی در 22 بهمن می شوند
"بهار": رفسنجانی: 22 بهمن تجلی وحدت است
"تهران امروز": ایران یکپارچه، ایران یک صدا
"توسعه": محتشمی پور: هیچکس نباید با روز 22 بهمن قهر کند
"جام جم": فردا، می آییم؛ یک دریا حضور برای تو
"جمهوری اسلامی": آیت الله هاشمی رفسنجانی در مصاحبه اختصاصی با روزنامه جمهوری اسلامی به مناسبت سی و یکمین دهه
"جوان": فردا، توفان میلیونی ملت
"رسالت": فراخوان نهادها و احزاب مردمی برای حضور در راهپیمایی 22 بهمن؛ همه می آییم تا دشمن را ناامید کنیم
"سیاست روز": فرصت طلایی وحدت
"فرهنگ آشتی": جشن فجر فردا کامل می شود؛ همه مسیرها برای وحدت
"فرهیختگان": آیت الله هاشمی رفسنجانی: 22 بهمن متعلق به همه وفاداران نظام است
"قدس": براساس گزارش سازمان ملل متحد؛ ایران سومین کشور جهان در پیشرفت سریع، شناخته شد
"کار و کارگر": دعوت خانه کارگر از کارگران برای شرکت در راهپیمایی؛ 22 بهمن روز نمایش اتحاد ملی
"کیهان": مردم: فردا همه هستیم
"مردم سالاری": دعوت مراجع تقلید برای حضور گسترده مردم در راهپیمایی 22 بهمن
"وطن امروز": تا آخر ایستاده ایم
"همبستگی": 22 بهمن، نمایش با شکوهی از وحدت ملی خواهد بود
"همشهری": فردا، تجدید میثاق امت امام ره با ولایت

در تحلیل ها ، گزارش ها و مقالات روزنامه ها نیز موضوعات متنوعی برجسته شدند که گزیده ای از آن منتشر می شود :

روزنامه بهار مطلبی را درباره نامه نواه گرامی حضرت امام خمینی(س) منتشر کرد، با عنوان "روی نادیده سکه" و در آن آورده است: سخنانی که امام فرموده اند قطعا احتیاج به اجتهاد و استنابط دارد تا محکمات نظریات ایشن واصولی که به طور مستمر بر آن تاکید داشتند از موضع گیر های مقطعی و مرودی که داشتند، تفکیک شود.
همه آنها که با حیات سیاسی بنیانگذار جمهوری اسلامی آشنا هستند و به ویژه از آغاز انقلاب همراه امام بوده و در اوج مبارزه و روزهای پیروزی و جریان جنگ وتحولات پس از آن همراه بنیاندگذار انقلاب اسلامی بوده اند، تایید می کنند که امام در سال های 60 که گروه های مسلحی در داخل کشور دست به اقدامات خشن و ترور زدند و در زمان جنگ، موضع گیری های موردی داشتند.
به تعبیر دیگر در مجموعه خطابه های و سخنان حضرت امام، محکماتی است که می توان آنها را اصول نظریات و اساس عملکرد ایشان حساب کرد و موضع گیری هایی هم دارند که موردی، محلی و جزئی است و فقط در همان مورد معنا پیدا می کند. اگر این حرف های موردی را از محل خود خارج و جدا کنیم، حرف های ایشان را تحریف کرده ایم و طبیعتا نتیجه دیگری ازآن استنباط می شود.
قرآن مجید کسانی که کلمات را ازجای خود تغییر می دهند مورد ملامت قرار می دهد و می گوید «اینان کلمات را نابحق جابه جا می کنند تا از آن سوء استفاده کنند (نقل به مضمون).» بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران در پاسخ عده ای از نمایندگان که از برخی سخنان ایشان و مواضع ایشان استفسار می کنند، می گوید: «من در شرایط جنگ و بحرانی تصمیماتی برای حل مسائلی گرفته ام که مربوط به موضاع خاصی است اما اکنون همه باید طبق قانون اساسی عمل کنیم.» بنابراین همه جا ملاک قانون اساسی است و امام قانون را بر همه موضع گیری های شخصی خود حاکم می دانستند. امام در جریان سال 60 در رابطه با کسانی که دست به ترور و کشتار زده بودن و با مجموعه نظام درحال جنگ بودند، حرف هایی زدند که این روزها در تلویزیون پخش می شود و طبعا برخی از مردم که نسبت به جریانات انقلاب کم اطلاع تر هستند، فکر می کنند این حرف ها منتطبق با شرایط امروز است. اختلافی که امروز وجود دارد، بین عده ای از مسوولان و دلسوزان نظام و شخصیت های داخلی نظام مثل آقایان، هاشمی رفسنجانی، خاتمی، موسوی، کروبی و کسانی در طرف مقابل است که هیچ کدام از آنها خارج نظام نیستند واگر حرفی می زنند نیزبرای حفظ نظام و قانون اساسی مطرح می شود.
اگر رئیس مجلس خبرگان رهبری حرفی می زند، او یکی از کسانی است که بیشترین ارتباط را با بنیانگذار انقلاب اسلامی داشته و از آقای خاتمی به عنوان فرزند فاضل خود یاد می کرد، یا آقای موسوی و کروبی که امام نهایت اعتماد را به آنها داشت. این افراد جهت اجرای قانون اساسی و دوام تشکیلات نظام اقداماتی انجام می دهند که ممکن است گروهی آن را قبول نداشته باشند اما نباید شرایط این افراد که دلسوز نظام هستند را با افرادی که در ترورها دست داشتند و منافقین منطبق کرد.
در نامه اعتراضی سید حسن خمینی به ضرغامی لازم است یادآور شوم که آقای سید حسن خمینی قبلا هم این موضوع را مطرح کرده بودند که باید در بیانات امام، اجتهاد صورت گیرد و اصول و فروع و محمات سخنان امام از تاکتیک ها و سخنان موردی و خاصی که ایشان داشتند، تفکیک شود. اعتراض ایشان به پخش موردی سخنان امام، حق است. قطعا اگر نزدیک ترین یاران امام را تا آخرین روزهای حیاتشان شماره کینم، افرادی هم از اصولگرایان و هم از اصلاح طلبان در بین آنان وجود دارند؛ آقایان هاشمی، خاتمی، کروبی، موسوی و رهبر کنونی انقلاب، آقای عسگر اولادی و آیت الله موسوی اردبیلی و آیت الله صانعی و بسیاری دیگر از اصولگرایان و اصلاح طلبان و حتی برخی از افرادی که اکنون در زندان هستند، مورد اعتماد امام بوده و از یاران نزدیک امام محسوب می شوند.
متاسفانه در بخشی از این نامه ضرغامی به سید حسن خمینی پیشنهاد داده که «مانند امام سرزده به میان مردم و اجتماعات آنها و خصوصا پابرهنگان جنوب شهر بروید و با آنان در مورد برنامه های مربوط به امام صحبت کنید» معنای این سخن این است که جناب ضرغامی قبول دارند که نظر مردم ملاک است و کارها باید بر اساس نظر مردم انجام شود و جمهوری اسلامی بر پایه رای و خواست مردم شکل می گیرد. اگر حقیقتا به نظر آقای ضرغامی ملاک رای مردم است، رسما خبر یک راهپیمایی منتق دار را از صدا وسیما پخش کنند تا ببینیم بالاخره حرف مردم چیست؟ این حرف ایشان احتجاجی هست که یک سوی سکه را نادیده گرفته است.
همچنین روزنامه مردم سالاری مطلبی را با عنوان "دهه فجر در بهمن 88" منتشر کرده و در آن نوشته است: سی و یک سال است که از دهه فجر سال 57 می گذرد و وارد سی و دومین سال می شویم، در دهه فجر فرصتی است که حادثه دهه فجر سال 57 را بررسی نمائیم و دستاوردهای آن را ارزیابی کنیم، تا معلوم گردد، کجا بوده ایم و کجا رسیده ایم و به کجا می خواهیم برسیم، روشن شدن صورت مساله خود برکات بسیاری دارد، که می تواند به دیگران پاسخ داد و از چند مقوله «فرصت شناسی»، فرصت طلبی، فرصت ستیزی و یا خدای ناکرده فرصت سوزی کرده ایم، یا اینکه گاهی سود برده ایم و گاهی فرصت را از دست داده ایم؟
در طول 31 سال پیروزی انقلاب اسلامی، شاهد حوادث تلخ در ایران وهمسایگی ایران بوده ایم، که جنگ تحمیلی 8 ساله نمونه ای از این حوادث می باشد و اگر این موضوع و موارد مشابه دیگر نبود، به طور قطع چهره ایران و جمهوری اسلامی به گونه دیگر بود، زیرا در این جنگ 8 ساله، هزار میلیارد دلار خسارت مالی وارد شد و حدود دویست هزار نیروی انسانی به شهادت رسیده و صدها هزار جانباز به وجود آمدند که در بهره وری و بهره رسانی دچار مشکلات شد زیرا سرمایه انسانی نقش بسیاری در پیشرفت جامعه دارد. ترورها و درگیری های آغازین ماه های پیروزی انقلاب در کردستان و ترکمن صحرا و آذربایجان غربی و هفتم تیر سال 60 و حادثه حزب خلق مسلمان و مواردی از این قبیل و از جمله حوادث پس از 22 خرداد 88 که حدود 8 ماه از آن می گذرد و همه ضرر کردیم، مواردی از حوادث غم انگیز می باشند، ولی بحمد الله همه آنها گذشت و صد البته درس های آموزنده و سازنده از آن گرفته ایم که هشیاری و بیداری و آمادگی و عبرت آفرینی داشتند.
یادآوری دهه فجر بهمن 57 یک مطلب است که باید نقل شود، باید آن را شنید و در کتاب ها خواند و برای دیگران خواند و شرح داد، ولی مهم تر از یاد و ذکر آن، تذکره تاریخ است و درس های آموزنده آن. در قرآن مجید 278 مورد از واژه یاد و یادآوری «ذکر و تذکره» آمده که 9 مورد آن واژه «تذکره» است. باید دهه فجر بهمن 57 را نقل نمود، نقد کرد و نتیجه گرفت، باید تبیین نمود و تحلیل کرد و درس های آموزنده و سازنده آن را تشریح نمود. راستی چگونه یک رهبر روحانی با ملتی دست خالی از سلاح و امکانات و بدون تشکیلات حزبی و رسانه فراگیر، توانستند انقلابی و نهضتی را به نتیجه برسانند که دستاورد آن زوال نظام شاهنشاهی 2500 ساله و سقوط خاندان 57 ساله در سلطنت و مورد حمایت همه دولت ها و قدرتمندانه و مسلح به همه امکانات بود و هیچ کس نتوانست مانع پیروزی امام خمینی(س) و ملت ایران شود. پس از 31 سال هنوز تحلیل و تبیین این رویداد عظیم و شگفت آور و در واقع معجزه تاریخی در پایان قرن بیستم میلادی و نیمه قرن چهاردهم هجری شمسی و پایان قرن چهاردهم قمری، ادامه دارد و باید ادامه یابد، چون باورکردنی نبود و نیست و نخواهد بود، اینجا است که باید اذعان نمود، اضافه بر اراده و همت امام خمینی(س) و ملت ایران دست خدائی و عنایت مهدوی بود که انقلاب به پیروزی رسید شعارهای عاشورایی کارساز شد و معادلات جهانی را به هم ریخت و از پاریس، اروپا ندای نهضت به گوش جهانیان رسید و ایران اسلامی کانون جوش و خروش و سروش گشت.
در بخش دیگری از این مطلب آمده است: حال مائیم و دهه چهارم پیروزی انقلاب اسلامی ایران، دهه پیشرفت و عدالت، سند چشم انداز 20 ساله و برنامه پنجم، جمعیت 72 میلیونی و نسل جوان پرشور و تحصیل کرده، نیازهای بسیار نرم افزار و سخت افزار عصر حاضر، سیل بیکاران چند میلیونی، تورم و گرانی مهار نشده، بالا رفتن سن ازدواج و پائین آمدن سن طلاق، ضربه پذیری اخلاق، رواج تملق و تهمت و تحقیر یکدیگر، شایعه پذیری و کم بها شدن نیروی انسانی، رشد نقدینگی کشور، پائین آمدن ارزش پول کشور، در یک سطر لیست بلند بالا ی کارهای انجام شده و لیست بلند بالاتری از کارهای انجام شده که باید با همت و حمیت و هدایت و حمایت خود را به هدف بلند برسانیم.
در همین روزنامه همچنین شاهد یادداشتی هستیم با نام "جامعه مدنی و نهادهای واسط" که در آن آمده است: طرح جدی و گسترده «جامعه مدنی» در جامعه ما همراه با مبارزات انتخاباتی هفتمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران و توسط رئیس جمهور منتخب مردم در این دوره بود. جامعه مدنی، جامعه ای است که در آن تشکیلات، سازمان ها و نهادهای نیرومندی میان فرد و حکومت وجود دارد و در نتیجه، امکان دسترسی مستقیم گروه حاکمه به توده های تشکل نیافته کم است و این نقش توسط نهادهای واسط ایفا می شود. از اساسی ترین مشخصه های جامعه مدنی، ایجاد نهادهای واسطه ای بین ملت و دولت برای ایجاد ارتباط بین آنهاست. نهادهایی که می توانند اشکال و وظایف مختلفی را داشته باشند. شاخص ترین این گونه نهادها، احزاب سیاسی هستند. توسعه نهادهای واسطه ای می تواند ترجمان آمال، انتقادات و واکنش های مردم در برابر دولت باشد. از دیگر نهادهای واسطه ای که می توانند چنین کار کردی را داشته باشند، مطبوعات هستند. به اعتقاد «فونتی پالمر»، «لاری اشترن» و «چارلز گایل» سه تن از صاحب نظران علم سیاست، اگر قرار باشد یک نظام، توانایی پاسخگویی به ملت را داشته باشد، نخست باید از شرایط حاکم بر محیط و داخل نظام آگاه باشد. دوم، باید در صدد کسب اطلاعاتی درباره وضع حمایت فکری اعضا و درخواست هایی باشد که دست کم توسط اعضای ذی نفوذ سیاسی عنوان می شود. سوم، باید درباره اثراتی که بازده که کار نظام ارائه می کند، اطلاعاتی را کسب کند که برای تامین این سه نوع اطلاع، باید جریان مداومی از اطلاعات به دولتمردان برسد. برای جمع آوری اطلاعات افزون بر اقدامات مستقیم، ابزار و فنون دیگری نیز مطرح هستند. برای این منظور، برگزاری جلسات مناظره و بحث آزاد بین مسوولان و مردم، مطالعه مستمر انتقادهای مردم از سازمان، اطلاع رسانی به هنگام به مردم و اطلاع یابی از جهت گیری های افکار عمومی، پیگیری رفع مشکلات مردم، احترام به اصل حقانیت مخاطب، سنجش مستمر افکار عمومی و تحلیل مستمر واکنش های مخاطبان در برابر پیام های سازمان به منظور ایجاد بازخورد در ارتباط با مردم ضروری هستند. اینها نمادهایی از پویایی جامعه ای مدنی است. حقیقت این است که نیل به توسعه بدون مشارکت فعال مردم میسر نمی شود. جامعه مدنی اسلامی با تکیه بر تعالیم نجات بخش اسلام و توجه به این که انسان جانشین خدا در زمین است، بهترین بستر را برای مردمداری و ایفای نقش مدنی خود دارد. به طور کلی، مردم به همان اندازه در امور مشارکت می کنند که به دیدگاه های آنان در هر مورد ارزش گذاشته می شود. بی تردید، ارتباط دو سویه در یک حوزه ملی، وقتی حاصل می شود که دستگاه حاکم در نوع تصمیم گیری، نظرات و ایده آل های مردم را لحاظ کند. در این صورت، مردم در اجرای این تصمیمات، بی درنگ شرکت خواهند کرد. در چنین وضعیتی، بین آرای مردم و سیاست های اجرایی، همگرایی کامل حاکم خواهد شد و همکاری، «یگانگی و وحدت اجتماعی» برجای انزواطلبی و تفرقه خواهد نشست. با این دید از ارتباطات، شاید به توان گفت ارتباطات دو سویه (ازحاکمیت به مردم و بالعکس)، همان اعتباری را برای حکومت ایجاد می کند که «ماکس وبر» در جامعه شناسی سیاسی، به عنوان «مشروعیت» مطرح می کند.
در این روز روزنامه فرهیختگان نیز به مناسبت پیروزی انقلاب اسلامی مطلبی را با عنوان "روز آزادیخواهی" منتشر کرده و می نویسد: یوم الله 22 بهمن، روز تجلی منش خدایی و اوج گیری ارزشی ترین شاخصه های اسلامی، انقلابی، آزادیخواهی، استقلال طلبی، استکبار ستیزی، هوشمندی سیاسی و وحدت و همگرایی ملی در ملت مسلمان ایران است. پایداری های مقدسی که با اعدام و زندان و شکنجه و تشدید خفقان و بیداد و فشار پاسخ داده می شد، انقلاب مقدسی را آفرید که پس از بعثت نبی گرامی اسلام(ص) ارزشی ترین رویداد بزرگ تاریخ اسلام را به ملت ایران، جهان اسلام و جامعه جهانی اهدا کرد و بازآفرینی انقلاب اسلامی نخستین و حلقه پروز انقلاب اصلاح طلبانه سید الشهدا(ع) در شرایط نوین بود. هیچ مناسبتی دستاوردش تشکیل نظام جمهوری اسلامی و بازآفرینی ارزش های دینی در پرتو انقلاب اسلامی نبود. در 22 بهمن 57 ملت ایران پیروز بر اهریمنان، اجرایی شدن پیام های قرانی «و دگرگونی بنیادی و عمیق در همه بسترها و عرصه های فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی را تجربه کرد و توانایی و کارایی نظام دینی را برای انسان سازی، سازندگی و آفرینش رشد و تعالی و شکوه و شکوفایی در فضای زندگی انسانی به اثبات رساند. 22 بهمن، روز پیروزی حق بر باطل، نور بر ظلمت و درخشش نوین عزت و اقتدار و شکوه و اعتبار توسط ملتی فرهیخته، شایسته، هوشمند و بی مانند است و پیروزی انقلاب اسلامی، دستاورد انکارناپذیر همه اقشار ملی است و به هیچ جبهه، گروه و گرایش ویژه ای متعلق نیست. از سویی دشمن از منازعات سیاسی برای فتنه گری و توطئه چینی سیاسی بهره می گیرد و در معادلات سیاسی خویش اصولگرا، اصلاح طلب و اصلاح طلب، اصولگرا نمی شناسد، درگیری های سیایس بر طمع ورزی و توطئه گران داخلی و خارجی می گشاید. اقتضای خردورزی و دور اندیشی سیاسی، نمایش وحدت ملی و اقتدار شکوهمند جمهوری اسلامی در برابر صهیونیسم جهانی وجبهه جهانی طمع ورزی و بیدادگری است. باید همه اقشار ملی با همه گرایش های فرهنگی و سیاسی با همه دیدگاه ها و نگاه ها، متحد و یکپارچه در برابر جبهه جهانی ارتجاع و استکبار بایستند و از میثاق های ملی و منافع و مصالح ایران اسلامی با قدرت و قاطعیت تمام دفاع کنند. نباید فراموش کنیم مصادره دستاوردها و شئون ملی در چهت منافع و مصالح گروهی و جناحی، سرمایه های ملی را در آتش تفرقه گرایی و درگیری های سیاسی می سوزاند، توان ملی را به ابزار توان و امکان سوزی در مقیاس ملی تبدیل می کند و از نمادهای اعتبار و اقتدار، کاستی و بی آبرویی سیاسی می سازد.
همین روزنامه در صفحه بین الملل خود درباره " انتخابات در قرن بیست و یکم؛ از روش آرامش تا بستر تنش" منتشر کرده است. در این مطلب آورده است: بسیاری از رقابت های انتخاباتی قرن بیست و یکم به جای اینکه روشی قاعده مند برای جلوگیری از نتش سیاسی و گردش آرام قدرت باشد، تبدیل به بستری برای بحران زایی شده اند. این خاصیت از ایالات متحده آمریکا گرفته تا کشورهای درحال توسعه در آسیا، آمریکای لاتین و آفریقا کمابیش قابل مشاهده است. سال 2000 که نخستین سال ورود به قرن جدید بود با کشمکش انتخاباتی در ایالات متحده بین جمهوریخواهان و دموکرات ها شروع شد و برای نخستین بار در تاریخ آمریکا، نتیجه انتخابات حدود یک ماه پس از برگزاری و آن هم از سوی دیوانعالی این کشورتعیین شد. پس از آن در سال های 2003 و 2004 در کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز کشمش های انتخاباتی روی داد به نحوی که در سه کشور قرقیزستان، گرجستان و اوکراین گردش قدرت نه از صندوق های رای، بلکه از فشار سیاسی ناشی از تجمعات خیابانی صورت گرفت.
انتخابات اخیر در ایران و متعاقب آن انتخابات افغانستان و سریلانکا نیز وقایع انتخاباتی بحث برانگیز یک سال اخیر بود، تا جایی که می توان با مشاهده این شواهد نتیجه گرفته که گویا انتخابات خاصیت گذشته خود را از دست داده یا اینکه ویژگی های جدید یافته است.
مهم ترین ویژگی ای که به نظر می رسد در دهه اخیر روی داده، فعال تر شدن اقشار و طبقات مختلف جوامع بشری در امر انتخابات است، به گونه ای که جامعه را به سوی قطبی شدن و در نهایت تنش های سیاسی می کشاند. اینکه چرا و چگونه با چنین پدیده ای مواجهیم، در حوصله این نوشتار نیست، اما به نظر می رسد این موضوع باید در سطح تحقیقات دانشگاهی مورد توجه قرار گیرد که چه شده است که انتخاباتی که تقریبا سابقه ای یک سده ای در تاریخ بشر دارد، در سال های اخیر از روش حل و فصل منازعات سیاسی و گردش آرام و بی زد و خورد نخبگان، به بستری برای تنش زایی تبدیل شده است.
برخی ناظران با تمسک به تئوری توطئه، خیال خود را راحت کرده و از دست های پنهان بی ثبات سازی سخن به میان می آوردند، اما به نظر می رسد این برداشت تحلیل جامعی از دلایل وچرایی وقوع تنش های سیاسی از بستر انتخابات در همه جوامع نیست و برای پاسخ به این سئوال باید موضوع را از منظر جامعه شناسانه مورد تحلیل و توجه قرار داد. البته در کنار استمداد از تئوری های جامعه شناختی، باید نیم نگاهی نیز به تئوری های مطرح در مقوله «جهانی شدن» کرد.
روزنامه جمهوری اسلامی نیز در شماره امروز خود به سالگرد پیروزی انقلاب پرداخته و در یادداشتی با عنوان "راه پیمائی 22 بهمن، تجلی همبستگی کامل" آورده است: بعضی از مبارزان و زندان رفته های دوران حکومت ظالمانه پهلوی می گویند: "ما آنقدر که برای نگهداری انقلاب شهید دادیم، برای پیروزی انقلاب ندادیم. آنقدر که برای نگهداری انقلاب سختی کشیده و می کشیم، برای پیروزی آن نکشیدیم.
این واقعیت را در31 سال گذشته همه ی ما به روشنی دریافته ایم و اینطور که معلوم است هرچه زمان بگذرد درستی آن بیشتر روشن می شود .درست از صبح پیروزی انقلاب اسلامی در 22 بهمن 1357 توطئه ها علیه انقلاب از خود تهران شروع و به شهرها و استان ها کشانده شد و ادامه یافت تا به جنگ تحمیلی وصل شد؛ جنگی که 8 سال طول کشید و در مجموع یک دهه از عمر نظام جمهوری اسلامی به مقابله با این توطئه ها گذشت .
اکنون در آغاز دهه چهارم بروز حوادث ناخوشایند ماه های اخیر موجب شده است، یکبار دیگر قدرت های استکباری و گروهک های وابسته به آنها به طمع بیافتند و دچار این توهم شوند که زمینه ای برای بازگشت آنها فراهم شده است. هوشیاری مردم و تدبیر مسئولان بر این خیال نیز مهر ابطال خواهد زد و انقلاب و نظام جمهوری اسلامی از این گردنه نیز با موفقیت عبور خواهند کرد.
تصور آمریکا و انگلیس و فرانسه و صهیونیست ها اینست که نظام جمهوری اسلامی پشتوانه مردمی خود را از دست داده و راه برای براندازی این نظام و پایان دادن به انقلاب اسلامی باز شده است. این تصور خام تاکنون بارها به ذهن علیل دشمنان انقلاب و نظام جمهوری اسلامی راه یافته ولی هر بار بطلان آن بر همه آنها به اثبات رسیده است. تکرار این اشتباهات فقط می تواند عجز دستگاه های اطلاعاتی و تحلیل گران غربی را از درک آنچه در ایران می گذرد نشان بدهد. به نظر می رسد هنوز آنها برای فهمیدن دو نکته تلاش کافی نکرده اند. یکی اعتقادات مردم ایران و دیگری نفوذ دین در عمق جان این مردم .
روزنامه جام جم نیز مطالب عمده خود را به 22 بهمن پرداخته و در بخشی از مطلبی با عنوان "زیبایی نمایش وحدت" آورده است: در هنگامه ظلمت و تاریکی‌ها، آن گاه که خفاشان شب‌پرست مانع تابش انوار هدایت به جمع کبوتران بودند، نوری از انوار الهی تابیدن گرفت که شوق پرواز را در کبوتران عاشق دربند صدچندان کرد؛ به‌گونه‌ای که پرواز وحدت را در کنار هم آغاز نمودند؛ پرواز وحدتی که شب‌پرستان را به عقب راند و نقطه‌ای رابه عنوان آغاز عدالت‌طلبی در 12 بهمن 57 رقم زد و یک دهه (روز)‌ بعد 22 بهمن 57 ارمغان زیبای آزادی و استقلال را موجب گشت. 22 بهمن 57 نه پایان که آغازی بود زیبا از نمایش وحدت، ایثار، مقاومت و اخلاص کبوتران دربند که گناهشان تلاش برای استقلال و آزادی بود تا در پناه آن به سیمرغ جان برسند و به معبود الهی دست یابند.
22 بهمن تجربه مدیریتی واحد، هوشمند و شجاعی بود که در راه کعبه دل‌ها بیم از سرزنش‌های خار مغیلان نداشت و نامردمی‌ها و شکاف‌ها او را از پیمودن راه صعب‌العبور عشق و ایثار بازنداشت، چراکه او خود به ولایت الله تمسک می‌جست و دل از هر چه غیر او بود، کنده بود. هدایتگری که منزل به منزل تا رسیدن به قله پیروزی گام برداشت و از سختی‌ها هراس به دل راه نداد. نه سرزنش‌ خارها، نه نصیحت‌های مصلحت‌‌طلبان و نه عشوه‌گری‌های هوس‌آلود سیاست‌بازان او را از پیمایش راه معبود مانع نشد. هم از این‌رو بود که چنین راهبری بر دل‌ها نشست و جان‌های خسته از ظلم و بی‌عدالتی‌ها دل در گرو عشق و همراهی او نهادند و راهبرد او را پاسخی در خور دادند. امتی ستمدیده دعوت پیری را لبیک گفتند که ذره‌ای هوای نفس در او راه نداشت و آن کردند که جان‌های عاشق با معشوق و وصال می‌کند. آن راهی را رفتند که او نشان کرد، گرچه جان‌هایی در این راه به قربانگاه رفتند.
قربانیان راه معبود او را ایثارگری مخلص یافتند که در راه نیل به معبود دست از هرچه غیر او بود شسته بود. کبوتران آزادی نیز گوش جان سپردند به فرمان او و با او آن کردند که او با معبود کرد.
و اینچنین بود که 22 بهمن شروعی تازه شد بر پیمودن راهی دیگر که نه چندان سهل‌تر از گذشته بل سخت‌تر. 22 بهمن 57 ثمره تلاشی مستمر بود که با مقاومتی بی‌نظیر درهم آمیخت و تحت زعامت رهبری آگاه و هوشمند و شجاع، جاده ایثار را فراخ‌تر نمود تا خیل ایثارگران در آن به نمایش اخلاص بپردازند و هم از این‌رو بود که 22 بهمن 57 بنیان شجره‌ای طیبه را رقم زد که در کویر نامردمی‌ها و بی‌عدالتی‌ها غرس شد و خود نوری گشت که تلالو آن ظلمات منطقه را درهم کوبید. شجره‌ای که اینک با گذشت بیش از 30 سال از آن آغاز با ریشه‌های آسمانی و شاخه‌های وحیانی، ثبات بیشتری را به تجربه نشسته و انوار پاک آن تا عمق قلوب عاشقان ریشه دوانیده و دیگر باکی از تلاش مذبوحانه شب‌پرستان خفاش‌صفت به دل راه نمی‌دهد.
22 بهمن 57 "نوروزی" بود که آغاز نوروز اسلام در میهن عزیزمان ایران شد. بازگشت به واقعیت‌ها و کنار زدن ابرهای ظلم و ستم برای همیشه از آسمان ایران. 22 بهمن سرچشمه‌ای شد جوشان و خروشان که در مسیر خود آلودگی‌ها را از بین برد و نعمت زلال عدالت را به ملت زجرکشیده ایران هدیه داد.
تهران امروز نیز در صفحه بین الملل خود به روابط چین و آمریکا پرداخته و در مطلبی با عنوان "حقایقی از روابط ایالات متحده و چین " از نشریه نیوزویک با ترجمه آرش میرکیانی نوشته است: به‌رغم دل‌خوری‌ها و تنش‌های اخیر در روابط چین و ایالات متحده، واقعیت این است که دلایل بسیار منطقی و قاطعانه‌ای برای همکاری این دو کشور وجود دارد. این دلایل در دو دهه اخیر از اهمیت بیشتری برخوردار شده است؛ مساله‌ای که به نظر می‌رسد دو کشور به آن پی برده‌اند. چین واکنش خشمگینانه‌ای در مقابل تصمیم اوباما نسبت به فروش تسلیحات به تایوان از خود نشان داده است؛ هرچند بیشتر شکلی نمادین داشت.
این وضعیت را با اوضاع سال 1992 مقایسه کنید، هنگامی که دولت بوش پدر جنگ‌افزارهایی را به تایوان فروخت و مدت کوتاهی پس از آن علی‌الظاهر پکن موشک‌هایی را به پاکستان فروخت و توافقنامه‌ هسته‌ای را با ایران امضا کرد.
اکنون تهدید زیاد چین برای «تلافی» علیه شرکت آمریکایی درگیر در فروش تسلیحات احتمالا شامل شرکت‌هایی چون رایتون شود که مدت‌ها از جمله تامین‌کنندگان تسلیحات تایوان بوده و تاثیراتی را نیز بر بازار چین گذاشته است. احتمالا سه غول بزرگ آمریکایی از مجازات چین در امان می‌مانند: بوئینگ، جنرال الکتریک‌ یونایتد تکنولوجیس.
همین‌طور واکنش شدید پکن نسبت به تصمیم اوباما در ملاقات با دالایی‌لاما نیز یک موضع صرف است. نمی‌توان انتظار داشت که حکومت چین از این اقدام شگفت‌زده نشود. در دوران اخیر همه روسای جمهور ایالات متحده با دالایی‌ لاما دیدار کرده‌اند و بنابه همین رسم، اوباما به ‌هوجین تائو همتای چینی خود اعلام داشته که قصد این دیدار را دارد.
در سمت واشنگتن، به‌رغم انتقادات هیلاری کلینتون از چین بر سر آزادی اینترنت و اظهارات اوباما در اینکه نسبت به پول چین تساهل نخواهد کرد، بعید به نظر می‌رسد این لفاظی‌های آتشین با رفتارهای آنها سنخیت یابد. ایالات متحده اکنون تیر کمی در چله خود دارد و دولت اوباما به ‌خوبی نیز آگاه است که سرزنش عمومی پکن به ندرت راه به‌جایی می‌برد. در واقع هر دو کشور ممکن است یک بازی را انجام دهند؛ پرخاشجویی عمومی یکدیگر به منظور جلب رضایت افکار عمومی داخلی.
در بخش دیگری از این مطلب آمده است: شاید هنوز خیلی زود باشد تا انتظار رود ‌چین نقش مهم‌تری بازی کند و مسئولیت‌هایی را در برقراری نظم جهانی برعهده گیرد و به خاطر منافع بیشتر امتیازاتی بدهد.
اما با توجه تاثیراتی که این کشور بر سامانه جهانی می‌گذارد، احتمال می‌رود که در حوزه‌های متعددی سستی‌ها و کارشکنی‌هایی را به وجود آورد.
وطن امروز نیز در یادداشتی به وضعیت کنونی سودان پرداخته و در مطلبی با عنوان، "سفر دیبی به خارطوم" با طرح سئوالی مبنی بر این که "بحران دارفور حل می‌شود؟ "آورده است: پس از 6 سال ادریس دیبی، رئیس‌جمهور چاد به سودان رفت تا با عمرالبشیر، رئیس‌جمهوری سودان ملاقات و گفت‌وگو کند. چاد و سودان دو همسایه‌اند و مشترکات زیادی به عمق تاریخ و جغرافیای میان 2کشور وجود دارد. مناطق و ممالک اسلامی که اغلب در مرزهای 2 کشور متمرکز هستند، روابط مردم سودان و چاد را عمیق‌تر و متنوع‌تر ساخته است و آنچه که مورد اختلاف و خصومت است محصول رقابت استعمار فرانسه (چاد مستعمره فرانسه بوده) و استعمار پیر انگلیس (سودان مستعمره انگلستان بوده) است. روند مناسبات 2 کشور پس از استقلال (سودان در 1956 و چاد در 1960 مستقل شده‌اند) تابعی از متغیرهای منطقه بوده است. بحران دارفور که گستره آتش آن در نیمه سال 2003 از سودان به چاد سرایت کرد، عاملی تاثیرگذار روی روابط خارطوم و انجامینا بوده است. ادریس دیبی که با حمایت سودان و ژنرال البشیر، در چاد به مسند قدرت رسید، تحت تاثیرات قبیله‌ای (دیبی از قبیله زغاوه است و این قبیله نقش موثری در تحولات بحران دارفور دارد) با سودان و بحران دارفور تعامل کرد و زمینه را جهت سردی و انجماد روابط میان 2 کشور فراهم ساخت. اینک دیبی به خارطوم سفر کرده تا شاید مناسبات میان 2کشور همسایه و مسلمان را ترمیم سازد. عادی‌سازی روابط میان خارطوم و انجامینا به عقیده برخی آگاهان به مسائل چاد و منطقه ساحل و صحرا، می‌تواند به حل بحران دارفور و مشکلات داخلی 2 کشور کمک فراوانی کند.کشور چاد از آغاز دوران استقلال تاکنون شاهد امواجی از بحران‌ها، تنش‌ها و جنگ‌های داخلی و خارجی بوده است. مذاکرات طرفین در حالی انجام می‌شود که شرایط منطقه به‌صورت زیر است:
چاد خود را برای انتخابات پارلمانی نوامبر 2010 و انتخابات ریاست‌جمهوری در آوریل 2011 آماده می‌سازد. ادریس دیبی رقبا و دشمنان شورشی و سیاسی بسیاری دارد و سودان از برخی گروه‌های رقیب دیبی حمایت می‌کند. برخی از پژوهشگران مسائل آفریقایی معتقدند که تاریخ مصرف حمایت لیبی و فرانسه از ادریس دیبی به پایان رسیده، لذا دیبی در پی تغییر شرایط محلی و منطقه‌ای به سود خود است.
خارطوم نیز شرایطی چون انجامینا دارد. سودان خود را برای انتخابات ریاست‌جمهوری که قرار است در آوریل 2010 برگزار شود، آماده می‌کند. در این انتخابات عمرالبشیر، رئیس‌جمهوری سودان با رقبای سیاسی، حزبی و مستقل روبه‌رو خواهد بود بنابراین بهبود روابط با انجامینا ممکن است روی محبوبیت البشیر در افکار عمومی مردم سودان اثر بگذارد. همچنین سودان در رفراندوم 2011 برای تعیین سرنوشت منطقه جنوب سودان با نقطه عطفی تاریخی و سرنوشت‌ساز روبه‌رو خواهد بود و ثبات و آرامش میان چاد و سودان ممکن است در روند جلوگیری از تجزیه سودان به شمال و جنوب تاثیراتی داشته باشد.
ادریس دیبی و عمرالبشیر در حالی مذاکره می‌کنند که در دوحه، پایتخت قطر سران گروه‌های شورشی دارفور با دولت مرکزی سودان در حال مذاکره هستند و به‌طور قطع توافقات میان چاد و سودان و عادی‌سازی روابط میان طرفین روی روند مذاکرات دوحه اثر مثبتی خواهد داشت. آنچه برخی از پژوهشگران را نگران و بدبین می‌سازد، عادی شدن تنش میان سودان و چاد به‌خاطر تحولات مرزی میان 2 کشور و تداوم بحران دارفور است، زیرا طرفین از سال 2003 تاکنون به توافقات زیادی رسیدند ولی هیچ کدام پایان دهنده تنش میان 2 کشور نبوده است. امید است با توافقات عادی‌سازی میان طرفین (که در نیمه ژانویه 2010 امضا شد) و اجرایی شدن یادداشت تفاهم (الحاقیه به توافق ژانویه 2010 (مرزهای طرفین با ثبات شود و مخرجی برای حل بحران دارفور باشد.
همین روزنامه در قسمت دیگری به تحرکات اخیر عربستان در منطقه اشاره می کند و در مطلبی با عنوان "خاورمیانه و تشت رسوایی سعودی‌ها" می نویسد: منطقه خاورمیانه به عنوان منطقه‌ای ژئوپولتیک و ژئواستراتژیک همواره با مشکلات امنیتی بسیاری مواجه بوده است. از عراق گرفته تا لبنان، افغانستان و پاکستان همه با مشکلات حاد امنیتی دست به گریبانند. فارغ از آنکه فعالیت گروه‌های تروریستی قدرتمند فصل مشترک بحران‌های موجود در این کشورهاست، جای پای برخی از کشور‌های خارجی را نیز می‌توان در این کشور‌ها به وضوح مشاهده کرد. اساسا برخی از کشور‌های منطقه تعاملات نزدیکی با تروریست‌ها دارند و حمایت‌های همه‌جانبه مالی و لجستیکی از آنها به عمل می‌آورند. عربستان‌سعودی یکی از همین کشور‌هایی است که همیشه نقشی اساسی را در ناآرامی‌های منطقه ایفا کرده است. سعودی‌ها به واسطه ارتباط ایدئولوژیک با گروه‌های وهابی کوشیده‌اند از آنها به عنوان بازوی خارجی خود استفاده کرده و با توسل به آنها می‌کوشند در دیگر کشور‌ها دخالت کنند. این سناریو در لبنان اجرا شده و گروه تروریستی فتح‌الاسلام، بازیگر اول سعودی‌ها محسوب می‌شود. فتح‌الاسلام که به واسطه حمله ارتش لبنان به اردوگاه فلسطینی نهرالبارد ضربات سختی را پذیرفته است، کماکان حیات خود را حفظ کرده و بقایای آن در لبنان حضور دارند و به تناسب دستوراتی که دریافت می‌کنند، تحرکاتی را از خود بروز می‌دهند. این گروه کاملا مقابل حزب‌الله قرار دارد. وجه مشخصه تمام بازو‌های تروریستی سعودی‌ها، شیعه‌ستیزی آنهاست. تقابل فتح‌الاسلام با حزب‌الله، طالبان پاکستان با شیعیان پارچنار، بعثی‌ها با شیعیان عراق و... شاهد خوبی بر این مدعاست. در پاکستان و افغانستان نیز طالبان دستورات عربستان را به اجرا می‌گذارد؛ 2 گروهی که به واسطه حمایت‌های مالی شاهزاده‌های سعودی هر روز فربه‌تر می‌شوند. القاعده نیز که ناگفته پیداست با عربستان ارتباط تنگاتنگ دارد. بن‌لادن که به عنوان رهبر این گروه تروریستی شناخته می‌شود، خود تابعیت سعودی دارد. منابع مالی این گروه نیز توسط دربار سعودی تأمین می‌شود و عربستان بخشی از پول نفت خود را به جیب تروریست‌های القاعده می‌ریزد. این موضوع به حدی بدیهی است که ایالات متحده نیز درباره آن تردیدی به خود راه نمی‌دهد. به همین دلیل بود که پس از حملات 11سپتامبر سال 2001، عربستان به عنوان یکی از کاندیداهای حمله آمریکا محسوب می‌شد. سران کاخ سفید در آن مقطع به‌درستی دریافته بودند که با حمله به عربستان می‌توانند پشتوانه گروه تروریستی القاعده را از میان بردارند. در عراق نیز وضع به همین منوال است؛ بعثی‌ها کاملا به عربستان نزدیک هستند. البته در عراق علاوه بر بعثی‌ها، القاعده نیز دیگر بازوی عربستان محسوب می‌شود. پس از تشکیل دولت شیعی عراق، این گروه‌ها رسالت خود را خلق ناامنی در عراق قرار داده‌اند تا بتوانند با سلب امنیت، مشروعیت دولت شیعی عراق را نزد مردم بزدایند. این فرآیند هم‌اکنون نیز در عراق وجود دارد و به نظر می‌رسد که هرچه به موعد انتخابات پارلمانی عراق نزدیک‌تر شویم، شدت بیشتری به خود بگیرد. در یمن نیز که دخالت‌های عربستان از هر جای دیگری آشکارتر است و تشت رسوایی سعودی‌ها از بام افتاده است.
در بخش دیگری از این یادداشت آمده است: در حال حاضر نحله‌هایی در میان القاعده و طالبان ایجاد شده‌اند که تمایل دارند از عربستان هم عبور کنند و ایراداتی جدی به حکومت آل سعود دارند. لذا هیچ بعید نیست که روزگاری این گروه‌های تروریستی عربستان را نشانه روند و چاقویی دیگر دسته خود را ببرد. برآیند گزارش رسانه‌های عربی نشان می‌دهد که عربستان در تلاش است از طریق هزینه‌های نجومی، انتخابات عراق را به سود خود مدیریت کند. از این روی با همه این گروه‌ها ارتباط برقرار کرده است؛ گروه‌هایی که وجه اشتراک همه آنها ضدایرانی بودنشان است. مهم‌ترین این گروه‌ها، سنی‌های اسلامی و لائیک هستند که اساسا قایل به مشارکت سیاسی با شیعیان نیستند و عراق را بخشی از میراث تاریخی اهل سنت می‌دانند. اینان امتداد عقیدتی و قومیتی خود را کشورهایی مانند عربستان، اردن و مصر می‌دانند. رهبری این گروه را صالح المطلق، حارث‌الضاری و عدنان الدلیمی برعهده دارند.
انتهای پیام

دیدگاه شما