جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

مرثیه ای برای سرباز «بهنام چوپان نژاد»...

احمد یوسف زاده

کد خبر: ۱۳۷۱۲۹
مرثیه ای برای سرباز «بهنام چوپان نژاد»...

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران-

برای سرباز کهنوجی، بهنام چوپان نژاد که تازه از خدمت برگشته.
سلام سرباز
سر ظهر وقتی ما داشتیم کنار خانواده ناهار می خوردیم، حلقوم خشک تو از بوی باروت می سوخت و گوش هایت داشت از صدای رگبار تفنگ ها کر می شد.
ما ناهارمان را در آرامش خوردیم و نوبت استراحت زیر نسیم خنک کولر گازی رسیده بود که تو یکدفعه سوختی! سربی سنگین از لوله تفنگ شروری شلیک شد و نشست توی سینه ستبرت. اول زیاد دردت نگرفت ولی هر کار کردی نتوانستی روی پا بایستی. فرش زمین که شدی دیدی جویی از خون گرم از سینه ات قل می زند و روی سنگ های داغ راه افتاده. تازه می فهمی گلوله خورده ای . می خواهی فریاد بزنی و کمک بخواهی اما صدایت در نمی آید. انگار هیچوقت زبان حرف زدن نداشته ای!
باد خنک کولر لرزه خفیفی از سرما در جسم ما انداخته، آنطرف اما،تو، انگار وجودت کوره ی آتش شده و دهانت مثل خاک بیابان خشک. یادت می آید که قرار بود فردا، همین فردا بروی مرخصی با سه اشتیاق، اول سر زدن به مادر و شش خواهر که تو تنها برادرشان بودی ، دوم دیدن نامزدت که قرار بود یکماه دیگر که خدمتت تمام می شد کاغذت را مهر بکنی،دست زنت را بگیری ببری خانه و شروع کنی به زندگی.و قرار سوم ات با آقا امام رضا بود که بروی به پابوسش.
باد کولر، خوابی سنگین می اندازد روی پلک های ما،اما آنجا،توی آن کازه داغ، وسط میدان جنگ با اشرار و قاچاقچی ها، تو هم حس میکنی پرده سیاهی مثل شب می آید جلو چشم هایت و دلت می خواهد بخوابی. صدای رگبارها و های و هوی همقطاران، توی گوش ات کم و کمتر می شود.چهره شش خواهرت یکی بعد از دیگری می آید جلو چشم
های بسته ات، فکر می کنی حالا آن ها می مانند و یک مادر تنها و پدری پیر و درمانده،بی برادر!
دلت می خواهد خودت را تکانی بدهی، بلند بشوی و از مهلکه جان به در ببری و بروی سر وقت خواهران تنها و مادرت و آن دختر عقد بسته ای که قرار است همین روزها زنت بشود، اما هیچ رمقی توی تنت نمانده، خون گرم از کمرگاه ات پایین می لغزد، لابلای سنگریزه های داغ راه می افتد و همانجا لخته می شود. نمی توانی تکان بخوری،انگار چهار میخ ات کرده باشند به تخته زمین!
صدای هوهوی کولر گازی پیچیده توی اتاق،چشم های ما گرم می شود و به خواب عمیقی فرو می رویم، تو هم سرباز! وقت خوابیدنت فرا رسیده. چشم هایت را کامل می بندی و به آرزوهایت که هیچ کدام رنگ واقعیت نگرفته فکر می کنی. کم کم درد زخم گلوله آرام می شود. چشم هایت را باز می کنی. نفس راحتی می کشی. آرامش عجیبی می نشیند بر وجودت . سبکبال از زمین بلند می شوی .بالا می روی. بالاتر. باز هم بالاتر.از آن بالا مادرت را می بینی سیاهپوش و مویه کنان با تشتی حنای رودباری بر دست و کیسه ای که از آن نقل در می آورد و به هوا می پاشد. کنارش هفت دختر جوان مشت بر سبنه می زنند، روی می خراشند و راه می خوانند:
«ای سر تراش ای سرتراش سرک خوبی بتراش
اوجایی که سر می تراشیدن نقل و نبات می پاشیدن.» [ترانه محلی که معمولا نزدیکان داماد در جشن عروسی می خوانند. منظور از سرتراش آرایشگر سر داماد است]
خداحافظ سرباز!

انتهای پیام

دیدگاه شما