جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

پیشنهاد سردبیر «نشریه دوست» به آموزش و پرورش:

جای نشریه های کودک و نوجوان داخل مدارس است

کد خبر: ۱۳۶۱۸۴
جای نشریه های کودک و نوجوان داخل مدارس است

سردبیر نشریه های دوست با تأکید بر اینکه نویسنده نباید دغدغه معیشت خود را داشته باشد، گفت: متأسفانه مخاطبان ما باید از باجه های روزنامه فروشی این آثار را تهیه کنند. در صورتی که جای نشریه های کودک و نوجوان داخل مدارس است و باید تمهیداتی برای این کار دیده شود.

حجت الاسلام و المسلمین عبدالله حسن زاده در گفت و گو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، مشکل اصلی جامعه ادبی کشور و ادبیات کودک و نوجوان را عدم حمایت از طرف متولیان امر دانست.

مشروح این گفت و گو را در ادامه می خوانید:

سؤال: ارزیابی شما از وضعیت کنونی ادبیات کودک در ایران چیست و فکر می کنید که چقدر این ادبیات به اهداف خود دست یافته است؟

چیزی که ما به عنوان ادبیات نام می بریم چه برای بزرگ سال و چه برای کودک و نوجوان، می خواهیم بخشی از فرهنگ خود را به این صورت ارائه دهیم. لذا ادبیات هر کشوری یک آینه صیقل خورده و تمام نمای آن کشور است. فرهنگ کشورها با ادبیات گره خورده است. وقتی ادبیات را از کشورها بگیرید در مکان های فرهنگی آنها باید به دنبال چیزهایی بروید که به سختی بیان کننده آن حال و هوای فرهنگی است.

به همین تناسب ادبیات کودک و نوجوان نیز در هر کشوری جایگاه خاص خودش را دارد. در ایران نویسندگان تلاش زیادی می کنند تا ادبیات کودک و نوجوان جایگاه واقعی خودش را پیدا کند. آن جایگاه واقعی، فهم عمومی جامعه است که بپذیرد ادبیات کودک و نوجوان ولو اینکه نام کودک و نوجوان روی آن هست بسیار کار سخت و مشکلی است که فرهنگ غنی خودتان را به زبان بچه ها بگویید. مجموعه آنچه را که بچه ها از نظر ادبی نیاز دارند ادبیات کودک و نوجوان می شود.

در این زمینه تلاش ها خوب است؛ اما باید حمایت باشد. خصوصا دستگاه های ذیربط باید زمینه را هموار کنند تا نویسندگان خوب و پر تلاش ما بتوانند آن فرهنگ غنی را در لباس ادبیات کودک و نوجوان برای بچه ها آماده کنند. نویسنده ما نباید دغدغه معیشت فردای خود را داشته باشد. وقتی نویسنده دغدغه معیشت خود را دارد، نمی تواند به صورتی که انتظار هست کار انجام دهد.

وزارت ارشاد و یا هر جای دیگر باید متکفل و متولی حمایت از این نویسندگان باشد. چرا باید نویسنده ما غیر از نویسندگی کارهای دیگر نیز انجام دهد تا زندگی روزمره خود را بگذراند؟ در کشور ما تیراژ کتاب ها آنقدر نیست که یک نویسنده با درآمد یا فروش کتاب خود بتواند سال ها زندگی کند و با آرامش خاطر به خلق آثار جدید بپردازد. وقتی نویسنده آرامش داشته باشد و نگران زندگی روزمره خود نباشد بهتر می تواند به خواسته های کودک و نوجوان جامه عمل بپوشد. اما متأسفانه این مشکلات دست به دست هم باعث شده که نتوانیم پیشرفت لازم را در این زمینه داشته باشیم.

سؤال: از نظر فرهنگی چه تفاوتی میان فضای مجازی و آثار مکتوب وجود دارد؟

باید مکتوب را به دو بخش فضای مجازی و کاغذی تقسیم کنیم. فضای مجازی نیز مکتوب است و آنجا هم تصویر و هم نوشته وجود دارد. مکتوب را فقط به شکل کاغذی آن اختصاص ندهیم. اما در هر دو صورت نویسنده ای می خواهیم که با آرامش کار کند. وقتی نویسنده آرامش خاطر نداشته باشد چه در فضای مجازی و چه در مکتوب کتابی کار کردن مشکل می شود.

چرا باید وضعیت کتاب کودک و نوجوان ما طوری باشد که گاهی می گویند این کتاب بازاری است؟ یعنی نویسنده ای مجبور شده به خاطر ناشر و یا پولی که به او دادند بنویسد. این درد است. این نباید در جامعه ما این مشکل به وجود بیاید که بگوییم یک کتاب و یا نقاشی بازاری است. اینها همه ضعف وضعیت فرهنگی جامعه را می رساند. اگر مهندسی فرهنگی دقیق و درست انجام شود دیگر معنا ندارد که شب به کسی سفارش بدهند و تا صبح 10 شعر و یا 3 تا داستان کوتاه بگوید. متأسفانه الآن در بازار نشر کتاب کودک و نوجوان ما این مسأله وجود دارد. همین شکل در فضای مجازی نیز دیده می شود.

سؤال: مهندسی فرهنگی در فضای مجازی سخت تر از فضای مکتوب کتابی است. ما باید چه کاری انجام دهیم که بتوانیم گستره وسیع فضای مجازی را مدیریت کنیم؟

الآن ادبیات کودک ما در فضای مجازی بیشتر کپی ادبیات مکتوب کاغذی است. این در حالی است که در خارج از کشور برخی رسانه ها و نشریات به کلی برنامه های کاغذی خود را جمع کردند و از امکانات فضای مجازی برای نشریه یا روزنامه خود استفاده می کنند. ما این کار را نمی کنیم. ما بیشتر کپی می کنیم و به صورت پی دی اف در فضای مجازی می گذاریم. یعنی به نوعی کتاب کاغذی را عکاسی کردیم و در فضای مجازی در اختیار مخاطب می گذاریم. هنوز در فضایی که به عنوان دقیق کلمه فضای مجازی باشد که آنجا محصول طول شود، گام های مهمی برنداشتیم.

سؤال: چقدر از فضای مجازی برای مدیریت تربیت کودکان استفاده کردیم؟

این امکانات و وسایل باید در آموزش و پرورش ما باشد که بچه ها بتوانند از همان ابتدا با فضای مجازی ارتباط برقرار کنند. این موضوع کمک می کند که نویسنده و یا شاعر آنها در فضای مجازی پاسخگو باشد. به ندرت در دبستان های ما امکانات رایانه و اینترنت وجود دارد. ما آموزش های لازم را ندادیم و کارهای لازم را به اندازه کافی انجام ندادیم ولی می خواهیم که مدیریت کنیم. اینها با هم سازگار نیست.

سؤال: چطور می توانیم در زمینه محتوا کاری کنیم که نشریات حوزه کودکان و نوجوانان موفق تر باشیم؟

در خارج از کشور یک سری پایگاه های اینترنتی به صورت آنلاین وجود دارد. به طور مثال از کودک خواسته می شود که متن و تصویر را به هم بچسباند و همان موقع آن را بفرستد و جایزه بگیرد. ما باید به این شکل بتوانیم نشریه مجازی تولید کنیم. ما الآن تصویر متن را به صورت چاپ شده در نشریات کودکان قرار می دهیم. باید نشریه مجازی راه بیاندازیم و نه اینکه به صورت پی دی اف یا برنامه های دیگر کپی کنیم و در این فضا قرار دهیم.

سؤال: تولید نشریاتی مثل «دوست» تا چه اندازه به تولید محتوای هدفمند در راستای تربیت کودکان ما کمک کرده است؟

همه سعی و تلاش نشریات دوست و یا نشریات و همکاران دیگر این است. در حال حاضر بخشی از ادبیات کودک و نوجوان یعنی بخش آموزشی آن را آموزش و پرورش انجام می دهد. این در حالی است که آموزش و پرورش نمی تواند هر ماه یک کتاب به بچه ها بدهد؛ مجبور است تا پایان سال یک کتاب داشته باشد. لذا چیزهایی که نمی توانیم در آموزش و پرورش برای بچه ها داشته باشیم را نشریات به عهده گرفتند. نشریات هر کدام بر اساس فرم هایی که برای آنها مشخص شده در حال کار و تلاش هستند.

آموزش و پرورش باید بداند که این نشریات دارند به کمک بچه ها می آیند در صورتی که الآن در آموزش و پرورش فقط مجلات رشد می تواند حضور داشته باشد. به همین دلیل نمی توان میزان توفیق این نشریات را بررسی کرد. ما بر اساس فروش و یا شمارگانی که به عنوان اشتراک داریم می توانیم بررسی کنیم. ولی در واقع مخاطبان ما در مدارس است.

متأسفانه از ابتدای انقلاب اسلامی تا کنون فقط نشریات دوست در آموزش و پرورش پخش می شود و مجلات دیگر اجازه پخش در مدارس را ندارند. یک موقع من همین حرف ها را زدم و یکی از مسئولین رشد گفته بود که مجله های ما استاندارد است. نوشته های ما استاندارد است و نشریات دیگر استاندارد نیست. من به همان فرد گفتم که چطور نویسنده ای که تحریریه مجله ما است در مجله خودش که می نویسد استاندارد نیست، اما در مجله رشد که بنویسد استاندارد است؟

نشریاتی که ما داریم دارند دست به دست هم تلاش می کنند تا خوراک فکری بچه ها را فراهم کنند. به این بهانه که کارهای ما استاندارد است و بقیه استاندارد نیست نمی توانند چیزی را از گردونه خارج کنند. ولی متأسفانه مخاطبان ما باید از باجه های روزنامه فروشی این آثار را تهیه کنند. در صورتی که جای نشریه های کودک و نوجوان در داخل مدارس است و باید تمهیداتی برای این کار دیده شود. البته بعضی وزیران گفتند که ما این کار را انجام می دهیم ولی عملا انجام ندادند.

سؤال: نقطه قوت و ابتکار نشریات دوست را در چه چیزی می بینید؟

امام باور داشت که تمام مقصد ما اسلام است. لذا چیزی را که من با همکاری تحریریه تلاش می کنم در این نشریه باشد این است که تمام مطالب مطابق با اسلام بوده و چیزی نباشد که ضد اسلام و فرهنگ رایج ما باشد.

انتهای پیام

دیدگاه شما