مهمترین عنوان روزنامه های صبح کشور
روزنامه های سراسری روز چهارشنبه 7بهمن ماه ، تیتر نخست خود را به عناوین خبری زیر اختصاص دادند:
آرمان: مقام معظم رهبری: به هیچکس باج نخواهیم داد
آفتاب یزد: حضرت آیت الله خامنه ای: همه بدانند از طرف ملت و خود به هیچ کس باج نخواهیم داد
اطلاعات: رهبر معظم انقلاب: حرکت رو به جلو کشور، لحظه ای نباید کند شود
اعتماد: رفسنجانی: بوی توطئه می آید
ایران: رهبر معظم انقلاب :همه بدانند به هیچکس باج نمی دهیم
بهار :پاسخ رفسنجانی به آیت الله یزدی : بوی توطئه به مشام می رسد
تهران امروز :رهبر معظم انقلاب : به هیچ کس باج نخواهیم داد
توسعه: رئیس جمهور: رسانه ها باید حق انتقاد داشته باشند
جام جم: رهبر معظم انقلاب : مردم ما به دشمن باج نمی دهند
جمهوری اسلامی: رهبر انقلاب اسلامی :به هیچکس باج نخواهیم داد
جوان: رهبر معظم انقلاب: همه بدانند، به هیچ کس باج نمی دهیم
خراسان: رهبر انقلاب:امروز هیچ کس نباید بگوید من تکلیف و مسئولیتی برای دفاع از جمهوری اسلامی ندارم
رسالت: رهبر انقلاب: معارضان خود را بالاتر از مردم می دانند
فرهیختگان: مقابله با واردات
قدس: رهبر معظم انقلاب: پشتیبانی از مسوولان به معنی پرهیز از انتقاد صحیح نیست
کار و کارگر: رهبر انقلاب: به هیچ کس باج نخواهیم داد
کیهان: رهبر انقلاب: امام به کسی باج نداد من هم باج نمی دهم
مردم سالاری: وزیر ارشاد: توقیف روزنامه راهکار مقابله با جنگ نرم نیست
وطن امروز: رهبر انقلاب :نظام به هیچکس باج نمی دهد
همبستگی: رهبر معظم انقلاب: همه بدانند از طرف ملت ایران و از طرف خود به هیچکس باج نخواهیم داد
همشهری: رهبر معظم انقلاب :نباید حرکت رو به جلو ملت، لحظه ای کند شود
در تحلیل ها ، گزارش ها و مقالات روزنامه ها نیز موضوعات متنوعی برجسته شدند که گزیده ای از آن منتشر می شود :
روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله خود با عنوان «ترکیه و رژیم صهیونیستی از تعامل تا تقابل» با اشاره به اینکه تحرکات سیاسی ترکیه در سطح منطقه ای و بین المللی ابعاد تازه ای به خود گرفته است نوشت : باید پرسید دستاورد ترکیه از گسترش مناسبات با رژیم صهیونیستی چه بوده است نفوذ صهیونیست ها در ساختار ارتش ترکیه نفوذ در رسانه های ترکیه نفوذ در ساختار قدرت سیاسی و برخی احزاب ترکیه بویژه در میان احزاب لائیک این کشور مهمتر از همه نفوذ در مناطق کردنشین و برخی احزاب ترکیه از جدی ترین نتایج همکاری رژیم صهیونیستی و ترکیه بوده است . رژیم صهیونیستی همچنین از طریق همکاریهای ترکیه توانسته با سواستفاده از « پایگاه اینجرلیک » به درون مناطق کردنشین شمال عراق نفوذ کند و طیف وسیعی از مهره های دلخواه خود را در کردستان عراق انتخاب و جذب نماید. اگر چه نیروهای لائیک ترکیه به خودی خود دلائل و انگیزه های فراوانی برای دشمنی با اسلام گرایان دارند ولی نباید از نظر دور داشت که نقش صهیونیستها در جهت تشدید دشمنی لائیکهای ترکیه علیه اسلام گرایان این کشور بسیار محرز و محسوس است.با اینهمه اخبار و گزارشاتی که از تقابل جدی و
نفس گیر لائیکها علیه اسلام گرایان منتشر می شود در برگیرنده تمامی ابعاد این رویاروئی ها نیست . از جمله اطلاعاتی که در خصوص تقابل لائیکها از طریق تدارک برای « براندازی اسلام گرایان » با توسل به اهرمهای نظامی در اختیار دولتمردان ترکیه است عموما به طور کامل در صفحات مطبوعات منتشر نمی شود و تحت عنوان « ملاحظات امنیتی ملی » به « بایگانی تاریخ » فرستاده می شود. برای مثال تمامی اطلاعات مرتبط با کودتای نافرجام « گروه ارگنه کن » به افکار عمومی ترکیه منعکس نشد و دولتمردان ترجیح دادند این مسئله را نزد افکار عمومی مسکوت بگذارند ولی برای برکناری عناصر مرتبط در سلسله مراتب قدرت نظامی وارد عمل شوند. این اصرار مراکز قدرت برای پیگیری مطلب همزمان با عدم انعکاس رسانه ای آن مانع شناسائی باندهای تبهکار صهیونیستی در ترکیه برای افکار عمومی شد و صهیونیستها از این فرصت طلائی برای وارد کردن فشارهای جدید به دولت آنکارا سواستفاده کرده اند.
«مثلث نا امنی عراق» عنوان یادداشت روزنامه کیهان است که در آن میخوانید:این یک واقعیت غیرقابل انکار است که اکنون آمریکا، عربستان و بعثی ها اضلاع مثلث ناامنی در عراق را تشکیل داده اند. همزمان با فشار مردم و دولت عراق به آمریکا برای عقب نشینی از خاک این کشور و پایان اشغالگری، دیوید ایکناتیوس روزنامه نگار نزدیک به کاخ سفید در واشنگتن پست نوشت: «آمریکا همزمان با مباحث خروج از عراق طرف های درگیر در عراق را مسلح می کند. این کار در واقع بخشی از طرح آمریکا برای آماده کردن عراق در سوق دادن به سوی یک جنگ فراگیر داخلی است.» عربستان نیز همواره دنبال ایفای نقش رهبری در منطقه و مقابله با جریان فزاینده مقاومت- خصوصا از سوی شیعیان- است. حاکمیت اکثریت شیعی در عراق و روابط رو به گسترش این کشور با جمهوری اسلامی ایران چیزی نیست که شاهزاده های عربستان آن را برتابند. مقامات امنیتی عراق در بررسی های خود گزارشی مبنی بر دخالت تروریست هایی با ملیت سعودی در انفجارهای عراق منتشر کرده اند. بعثی ها نیز که بعد از سقوط و اعدام صدام از حکومت خلع شدند و قانونی مبنی بر انحلال و عدم فعالیت حزبی آنان وضع شد، دنبال راهکارهایی
برای ورود مجدد در صف حاکمیت عراق می گشتند.
روزنامه مردم سالاری در ذیل عنوان آسیب های موازی کاری و تداخل ماموریت ها» نوشت : یکی از مجاری خسارت های وارده بر کشور، موازی کاری ها و تداخل در ماموریت ها و اهداف دستگاه های مختلف اجرایی در طی سال های گذشته است. به طوری که برخی از دستگاه ها عملا از وظایف و اهداف اصلی خود منحرف شده و اعتبارات و امکانات خود را به برنامه های خارج از وظایف قانونی مصروف می نمایند. لذا نه تنها از وظایف خود غفلت می کنند بلکه باعث کسری اعتبارات، عدم اجرای پروژه های ضروری، تخلف از قوانین مصوب و اتلا ف منابع مالی و توانمندی های نیروی انسانی می گردند. البته وجود برخی قوانین دست و پاگیر نیز به این روند خسارت بار سرعت بخشیده است.
«ما و انگلیسی ها»عنوان سرمقاله روزنامه رسالت است که در آن آمده است : به نظر می رسد سفارت انگلیس در تهران فراتر از عرف دیپلماتیک به وظایف خود می نگرد. مردم بارها با حضور در مقابل سفارت انگلیس نفرت خود را به مناسبتهای مختلف به افعال مداخله جویانه لندن اعلام کرده اند.موضوع نقش خصمانه دولت انگلیس در جلوگیری از پیشرفت ایران بویژه در مورد دستیابی به فناوری هسته ای و نقش تخریبی در حوادث بعد از انتخابات و مدیریت جنگ روانی توسط رسانه های تحت کنترل بویژه رادیو و تلویزیون بی بی سی و خارجکردن منافقین از فهرست تروریستها و استخدام آنها در آشوبهای خیابانی و مشارکت در تحریمها شکی باقی نمی گذارد که رفتار دولت انگلیس با ملت ایران خصمانه تر شده است .اکنون در سطح نخبگان بویژه در دولت و مجلس این سوال مطرح است که چه دلیلی دارد با این همه دشمنی سطح روابط با انگلیس در وضعیت فعلی باقی بماند. مردم خواهان کاهش و حتی قطع روابط هستند . اگر به این خواست توجه نشود ممکن است در پاسخ به شرارت انگلیسی ها حادثه ای همانند انقلاب دوم ملت - تسخیر لانه جاسوسی آمریکا - برای سفارت انگلیس نیز اتفاق بیفتد.لذا علاج واقعه قبل از وقوع
باید کرد. دولت و مجلس نیز به وظایف قانونی خود در این مورد باید قیام کنند.
روزنامه اطلاعات در شماره امروز خود مطلبی را به تحت عنوان "بهمن 60، بهمن 88 و نیاز لحظه ها به حضور مردم" به قلم فتح الله آملی منتشر کرده است. نویسنده در یادداشت خود آورده است: "روز گذشته به مناسبت سالگرد حماسه ششم بهمن شهر هزار سنگر آمل، جمع زیادی از مردم مازندران و بویژه مردم آمل در حسینیه امام خمینی(س) با رهبر انقلاب دیدار کردند.
ایشان در این دیدار سخنان بسیار مهم و تعیین کننده ای ایراد کردند که در همین صفحه، مشروح آن را می خوانید. به همین مناسبت یادداشت امروز را به همین موضوع اختصاص داده ام."
وی می افزاید: "حماسه ششم بهمن مردم آمل، در تاریخ انقلاب اسلامی یک شاخص به حساب می آید. در جریان انقلاب و بعد از پیروزی آن، درعرصه های گوناگون، حماسه های بی بدیلی توسط مردم و رزمندگان و ایثارگران آفریده شده و شهدای بسیاری تقدیم اسلام و انقلاب شده که شاید حجم و وسعت فداکاری در آن، بسی بیش از حماسه ششم بهمن آمل بوده باشد. اما آنچه که این حماسه را در تاریخ انقلاب اسلامی متمایز می کند، پیام های مهمی بوده که این حادثه برجای گذاشته است."
آملی در ادامه می نویسد: "بد نیست ابتدا شرح کوچکی از ماجرا بیان شود. روزها و ماه ها ی ابتدایی انقلاب، روزهای بسیار حساسی بوده اند؛ تمام سال های 58 و 59 با حادثه و حماسه گذشته است. اما بهار و تابستان سال 60 با یک جراحی بزرگ، البته با زخم های و آسیب هایش همراه بود."
وی تصریح می کند: "اما این خطای فاحشی است. حتی کسانی که در داخل کشور هستند و فکر می کنند می توان با دل بستن به بیگانه به عمر انقلاب و نظام پایان داد، مرتکب همین خطا هستند و به تعبیر رهبری: "...در جبهه معارضان نظام اسلامی همواره دو خطای فاحش وجود داشته است. نخست آنکه خود را بالاتر از مردم می دانستند و دوم آنکه به دشمنان ملت دل بسته بودند ... در طول سی سال گذشته دولت آمریکا و رژیم صهیونیستی و صهیونیست های دنیا، دشمن ترین دشمنان ملت ایران بوده اند و امروز حقا و انصافا دشمن ترین دشمنان هستند و دل بستن به این دشمنان خطای بزرگی است ... وقتی دشمن وارد میدان شده است، باید متوجه شویم و اگر خطا و اشتباهی انجام دادیم آن را تصحیح کنیم ...." و با اشاره به آشکار بودن و واضح بودن عدم تاثیر توطئه های آمریکا این نکته را مطرح می کنند: "... دلیل بی اثر بودن توطئه ها این است که امروز جمهوری اسلامی ایران دهها برابر قویتر از روزها و سال های اولیه شده است و به حرکت خود با شتاب وقدرت بیشتر ادامه می دهد ... ما بر اساس دستورات اسلام معتقدیم هرگاه حق باطل در مقابل یکدیگر قرار گیرند، اگر اصحاب حق صادقانه در مسیر خواسته حق خود ایستادگی
کنند، قطعا باطل شکست خواهد خورد ... مهم ترین وظیفه آحاد مردم و مسئولان به ویژه جوانان و افرادی که سخن آنان در میان مردم اثر گذار است. حفظ احساس مسئولیت حضور در صحنه است ...."
آملی هم چنین در ادامه می نویسد: "همانطور که سخنرانی روز گذشته، بارها توسط رهبر انقلاب مورد تاکید قرار گرفته، شرایط امروز کشور هم ضرورت حضور هوشیارانه همه آحاد مردم را در صحنه و در دفاع از نظام گوشزد می کند. دشمنان این نظام خدایی بدانند که در بهمن 88 نیز پیوند این انقلاب با مردم همچنان ناگسستنی است. کلام پایانی این مقاله، توجه به سخنان رهبر انقلاب در دیدار روز گذشته به مناسبت حماسه ششم بهمن آمل و مطالعه دقیق و تامل در نکات مهم مطرح شده در آن است.
روزنامه تهران نیز امروز درباره مباحث مطرح شده درباره جلوگیری از انتشار برخی نشریات در یادداشتی با عنوان "حمله به دستگاه قضا، چرا؟" می نویسد: "در طول مدتی که دولت دهم آغاز به کار کرده، دستگاه قضایی با ریاست حضرت آیتالله آملیلاریجانی تنها یک نشریه را رأسا توقیف کرده، ولی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی علاوه بر دادن تذکرات متعدد به روزنامهها، حداقل چندین روزنامه را توقیف یا لغو امتیاز کرده است؛ اما نکته جالب اینکه وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی روز گذشته قوه قضائیه را به دلیل همین توقیف - هفتهنامه همت - متهم کرده که «دستگاه قضایی و
نظارتی حساسیتها را اشتباه گرفتهاند و به جای تقدیر و تشکر و دفاع از کسانی که در مورد دفاع از انقلاب سینه سپر کردهاند، روی آنها تمرکز کرده و حساسیت نشان میدهد.»
اینکه چطور توقیف یک هفتهنامه توسط دستگاه قضایی «اشتباه» تلقی میشود و به تعبیری دیگر نقض قانون و سلب آزادی و ناشی از «روحیه دیکتاتوری» معرفی میگردد و توقیف چندین روزنامه «عملکرد قانونی»، خود محل مناقشه است زیرا هر دو این رویکردها، حرکت خود را مبتنی بر «قانون مطبوعات» میدانند. یعنی قوه قضائیه مبتنی بر قانون مطبوعات رسانهای را توقیف کرده و وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی مبتنی بر همان قانون این عملکرد را نپسندیده است. این اختلاف چندان دور از ذهن نیست، ولی مساله این است که رسانهها باید مبتنی بر کدام رویکرد و نظر، مجموعه خود را مدیریت کنند؟ این پرسشی است که ذهن بسیاری از مدیران و مسئولان روزنامهها را به خود مشغول ساخته است. عدهای رویکرد وزارت ارشاد را نمیپسندند و آن را جناحی ارزیابی میکنند و برخی همانند وزیر ارشاد برخورد دستگاه قضایی را نمیپذیرند.
این میان قطعا سختترین و حساسترین مساله مدیریت رسانه است تا از دایره قانونی که تا بدین اندازه تاویلپذیر شده تخطی نکرده و متهم نشوند. اما سوای از این مساله چندین نکته در سخنان روز گذشته دولتمردان وجود دارد که بسیار قابل تامل است."
در این یادداشت همچنین آمده است: "علیالقاعده تا بدین لحظه قوه قضائیه تنها هفتهنامه همت را راسا توقیف کرده لذا سخنان دولتمردان در مورد عملکرد قوه قضائیه باید به این مساله مربوط شود. اما سوال این است که چرا دولت از هفتهنامه همت دفاع میکند؟ آیا رویکرد سراسر مخرب این هفتهنامه را میپسندد؟ آیا اتهام زدن به رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام که رهبر معظم انقلاب هم در آن نماز جمعه معروف پس از انتخابات و هم بعد از آن از ایشان حمایت کردهاند را همچنان جایز میداند؟ و آیا این روش با رویکرد رهبر فرزانه انقلاب مبنی بر داشتن وحدت و انسجام در درون بدنه انقلاب و عدم اتهامافکنیهای بیمورد یکی است؟ دفاع دولت از گفتمان نشریه همت سزاوار نیست چرا که اگر قرار باشد این سنت باب شود آن وقت مخالفان دولت هم چه بسا بخواهند با همین فراخدستی و گشادگی نسبت به ارائه نظرات خود در رسانهها اقدام کنند که قطعا به سود کشور، انقلاب و اسلام نیست زیرا از تخریب هیچکس سودی نمیبرد؛ نه آنکه تخریب میکند، نه آنکه تخریب میشود و نه آنکه اینها را میخواند سودی نخواهد بود. معیاری که رهبر معظم انقلاب بارها و بارها در زمینه فرهنگ بر آن تاکید فرمودند
همانا «رعایت اعتدال و پرهیز از افراط و تفریط» بوده است. مسالهای که قطعا در انتشار نشریه همت لحاظ نشده و دستگاه قضا بنابر وظیفه ذاتی خود بدان پرداخته است. از این نظر و بدون هیچ شائبهای باید در این زمینه دستگاه قضایی را مورد ستایش قرار داد نه اینکه به آنها انتقاد کرد.
سادات رضوی می نویسد: "نکته دیگری که در سخنان وزیر ارشاد سوالبرانگیز است این است که ایشان گفتهاند: «دستگاه قضا به جای تقدیر و تشکر و دفاع از کسانی که در مورد دفاع از انقلاب سینه سپر کردهاند روی آنها تمرکز کرده و حساسیت نشان میدهند.» آیا واقعا از نظر وزیر ارشاد گردانندگان هفتهنامه همت برای دفاع از انقلاب به انتشار چنین مطالبی پرداختهاند؟ و آیا روش دفاع از انقلاب شکوهمند اسلامی بدین طریق صورت میگیرد؟ آیا این جفای به انقلاب نیست که رویکرد تخریبی عدهای به نام دفاع از انقلاب، امام (س) و رهبری مطرح شود؟
همچنین در تهران امروز به مناسبت دهه فجر، همایون نصرتی به بررسی اجمالی نخستوزیران پیش از انقلاب و در زمان سلطنت پهلوی پرداخته و در آغاز مطلب خود با عنوان "آخرین مردان شاه مخلوع" می نویسد: با نگاهی به حکومت پهلوی دوم متوجه میشویم که وی در مدت حکومت خود 21 نخستوزیر انتخاب کرد؛ هرچند اکثریت این نخستوزیران در حکم یک مقام تشریفاتی به حساب میآمدند ولی بودند بعضی از آنها همانند فروغی که به نوعی میتوانستند به عنوان چهرههای تاثیرگذار در حکومت مطرح شوند؛ اما آنچه در
این گفتار قصدمان است، پرداختن به نخستوزیران وی در دوران اوجگیری انقلاب و دورانی است که منجر به پیروزی انقلاب شد. دورانی که با پایان نخستوزیری هویدا آغاز میشود و به بختیار ختم میشود یعنی، از تاریخ 15 مرداد سال1356 (روز برکناری هویدا) تا 22 بهمن 1357 که شاهد پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ایران هستیم. در این مدت فضای حکومتی آن زمان شاهد روی کار آمدن چهار چهره سیاسی تحت عنوان نخست وزیر است، چهرههایی که در ظاهر در عملکرد با هم اختلاف داشتند اما در باطن همگی به نوعی سعی در حفظ حکومت داشتند.
در این گفتار سعی شده در هر برهه از زمان نخستوزیری این چهار نفر نگاهی نیز به اسنادی که از طرف دولت انگلستان از حالت محرمانه شده، خارج شدند، انداخته شده تا شاید بتوانیم به دیدی بازتر به نقش پنهان و آشکار قدرتهای جهانی در هدایت معادلات سیاسی آخرین نخستوزیران پهلوی دوم برسیم. در این راه از نوشتههای مجید تفرشی، پژوهشگر ایرانی مقیم لندن نیز که مدتی است در رابطه با این اسناد فعالیت و تحقیق میکند، استفاده کردهایم.
نصرتی همچنین در ادامه یک به یک از این اشخاص نام برده و به تحلیل عملکرد آنان می پردازد.
روزنامه جام جم یادداشتی درباره اختتامیه دومین جشنواره حدیث مقاومت را چاپ کرده است. نویسنده آورده است: "اختتامیه دومین جشنواره حدیث مقاومت 29 دی ماه در بیروت برگزار شد. شرکت در این مراسم بهانهای بود تا به عنوان خبرنگار بار دیگر با مهمانان این جشنواره همراه شوم. سفر کوتاه و دوروزه به بیروت و بعد به دمشق تجربههای خوبی را برایم به همراه داشت که یادآوری برخی از آنها خالی از لطف نیست.
وی می افزاید: وقتی به یک جشنواره فیلم دعوت میشوی اولین ذهنیتی که در تو شکل میگیرد این است که بیشتر همسفران تو در این جشنواره حتما فیلمساز هستند. اما همسفران من در جشنواره حدیث مقاومت مدیران تلویزیون و سینما بودند. از مدیران ردهبالا مانند پورمحمدی، مدیر شبکه سه و رجبیمعمار، مدیر شبکه جامجم گرفته تا شمقدری، معاون سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و آقامحمدیان، مدیر مرکز سینمای مستند و تجربی و مدیران بخشهای مختلف شبکههای تلویزیونی الکوثر، سحر و ... این در حالی است که قرار است جشنواره حدیث مقاومت در سالهای آتی هم ادامه داشته باشد و یک جشنواره سینمایی برای بقای پر رونق خود به فیلمساز احتیاج دارد."
در این یادداشت همچنین آمده است: "فیلمساز باید با سوژه جشنواره آشنا شود تا بتواند برای آن فیلم بسازد. محل برگزاری جشنواره و مراسم اختتامیه بهترین مکان برای آشنا ساختن فیلمسازان با محتوای جشنواره است که متاسفانه در دومین دوره برگزاری جشنواره جای فیلمسازان بشدت خالی بود. آنگونه که از سخنان برگزارکنندگان جشنواره حدیث مقاومت در مراسم اختتامیه بر میآمد، هدف از برگزاری این جشنواره فرهنگسازی درباره مقاومت 60 ساله مردم فلسطین و لبنان درمقابل رژیم صهیونیستی است. دوره اول این جشنواره به همت شبکه الکوثر سال گذشته در ایران برگزار شد و دومین دوره آن با مشارکت شبکه المنار در بیروت. سفر به بیروت، جنوب لبنان و دمشق میتوانست برای فیلمسازانی که در این جشنواره حضور مییافتند فرصت خوبی برای آشنایی با این مناطق باشد. حتی این سفر کوتاه میتوانست تبدیل به یک اردو برای کشف سوژههای بدیع و تازه هم برای ساخت فیلم کوتاه و هم فیلم بلند سینمایی باشد. اما این فرصت به دلایلی که ما از آنها بیخبر هستیم از دست رفت.
این روزنامه همچنین مطلبی را با عنوان " تردیدهای روسیه" به قلم محمدرضا عرفانیان به چاپ
رسانده است. در این یادداشت آمده است که: طرح آمریکا برای استقرار موشک های پاتریوت در لهستان و در مجاورت مرزهای روسیه باردیگر واکنش تند مقامات مسکو را به دنبال داشت.
باراک اوباما رئیسجمهور آمریکا با هدف رفع نگرانی روسیه سپتامبر 2009 میلادی ظاهرا با سپر موشکی خود از لهستان خارج شد ولی پس از چند ماه با موشک های پاتریوت به این کشور بازگشت. اینکه معادلات خارجی و عملکرد بینالمللی آمریکا در قبال مسائل مختلف جهانی تغییر نکرده، نه نکته جدیدی است و نه چندان غافلگیر کننده است. نکته حیرت انگیز آن است که روسیه دربرخورد با مسائل بینالمللی که منافع مسکو را هدف قرار میدهد عمدتا روش انفعالی در پیش میگیرد.
ولادیمیر پوتین رئیسجمهور روسیه در واکنش به طرح آمریکا برای استقرار سپر موشکی در لهستان گفته بود: برای هر سپری همواره میتوان شمشیر برنده تری یافت؛ ولی این گفته در حد شعار باقی ماند و هیچگاه جنبه عملی به خود نگرفت."
این یادداشت می افزاید: "آیا روسیه منابع مالی لازم برای ساخت چنین شمشیری را نداشت و یا اینکه فاقد اراده لازم برای ورود به این عرصه بود؟ دراین میان روسیه برای دفاع از فضای سیاسی خود تقریبا واکنش عملی چندانی نداشت و در انفعال باقی ماند. اقداماتی نظیر برگزاری تمرین حمله هستهای به لهستان با مشارکت روسیه سفید بیشتر از آنکه اقدامی بازدارنده محسوب شود، موجب افزایش تنشها شد و زمینه را برای حرکت فعال رقیب آماده کرد. ورشو درواکنش به این اقدام روسیه خواستار استقرار نیروهای ناتو در لهستان شد و این درخواست، نوعی عقب نشینی مسکو را به دنبال داشت. عملکرد نامناسب روسیه تابه آنجا پیش رفت که «رادک سیکورسکی» وزیر امور خارجه لهستان صراحتا گفت: "هنگامی که 10 سال پیش لهستان به ناتو پیوست، به مسکو اطمینان داده شده بود که هیچ نیروی ناتو در منطقه مستقر نخواهد شد ولی امروز شرایط امنیتی منطقه تغییرکرده است." این جمله بوضوح حکایت از آن داشت که ورشو و واشنگتن در برابر تعهدات 10 سال قبل خود هیچ مسوولیتی ندارند. به این ترتیب روسیه باردیگر در زاویه قرار گرفت.
در این یادداشت همچنین آمده است: "برخی از تحلیلگران نبود منابع مالی و نیز شرایط اجتماعی و سیاسی خاص روسیه را عامل اصلی ناتوانی مسکو درعرصه دیپلماسی بینالمللی توصیف میکنند ولی این همه ماجرا نیست.
روسیه برای ایفای نقش فعالتر در عرصه دیپلماسی به عوامل مهمتر دیگری نیز نیاز دارد:
1- روسیه قادر به تولید فرهنگ نیست و در نتیجه توانایی لازم برای تولید فرهنگ سیاسی را نیز ندارد.
2- روسیه فاقد جهان بینی لازم برای پشتیبانی از فرهنگ سیاسی خود است.
3- روسیه هنوز وارد فضای جنگ نرم بویژه در عرصه دیپلماسی نشده است.
4- و دست آخر اینکه روسیه در واکنش به مسائل مختلف بینالمللی همواره با تردید و عدم قطعیت عمل میکند. این پدیدهای مزمن درعرصه سیاسی روسیه است.
روزنامه فرهیختگان درباره اهمیت پرداختن به رسانه در ایران، یادداشتی با عنوان "روزنامه نگاران سربازان بی سلاح" منتشر کرده است. نویسنده در یادداشت خود آورده است: "دیروز همایش «استراتژی رسانه های داخلی، مقابل جنگ نرم» با حضور اصحاب رسانه برگزار شد. این موضوع که رسانه ها ابزار نبرد جنگ نرم محسوب می شوند بر کسی پوشیده نیست. مفهوم عبارت فوق این است که در برابر تهاجم نرم نیازمند مقابله نرم و با ابزار همسان و تاکتیک ها و تکنیک های مشابه هستیم.
به طور خیلی مجمل می توان گفت اهداف جنگ نرم معطوف به تحمیل اراده و استیلایابی جهت ایجاد«تغییر» در سیاست ها، نیز ایجاد تغییرات اساسی توسط مهاجم است. در این راستا، رسانه های مهاجم با سه رویکرد جذب، هدایت و افکار سازی برای عموم مردم به فعالیت می پردازند. آنها از نقاط ضعف کشور و از ضعف حاکم بر رسانه های وطنی در این مسیر سود می برند.همچنین بدیهی است از فریب، تحریف و ترور نرم و بسیاری از تکنیک های دیگر از جمله برجسته سازی، کوچک سازی، سکوت، امنیتی کردن موضوعات عادی و غیر امنیتی کردن موضوعات حساس و مهم سود می برند. در این رسانه ها ما باید توان کافی برای ورود به عملیات دفاع نرم را داشته باشند کسی شکی ندارد. آنها می خواهند خودی ها در برابر خودی بیاستند و پنجه بر صورت هم بکشند؛ ما چه می کنیم؟! «قدرتمند سازی رسانه ای کشور» اهمیتی کمتر از فرستادن ماهواره به فضا ندارد. آیا ما برای قدرتمندسازی رسانه های وطنی طرحی درانداخته ایم.؟!
این روزنامه همچنین به مناسبت سال روز درگذشت مجتبی مینویی یادداشتی را با عنوان "مینوی، شناساننده فرهنگ و تمدن ایران" در صفحات فرهنگی خود آورده است: "ششم
بهمن ماه سی وسومین سال در گذشت زنده یاد، مجتبی مینوی، پژوهنده، نخسه شناس، شناساننده فرهنگ ایران و استاد نامدار ایرانی است. وی به سبب فراوانی آثار و گوناگونی زمینه های تحقیقی و نوشتن و تصحیح کتاب های ماندگار فرهنگ و دانش های مربوط به ایران، از جایگاه علمی سزاواری برخوردار بود. کارهای علمی مینوی در زمینه تصحیح متون پایه ای زبان فارسی و شناسایی نسخ پراکنده خطی، از او خدمتگزاری شایسته برای زبان فارسی و فرهنگ ایرانی ساخت.
روزنامه بهار نیز در شماره امروز خود در مقاله بلند بالایی به بازخوانی برخی جریانات منتقد حضرت امام خمینی(س) در حوزه در دوران انقلاب می پردازد. در این مقاله به جریانات حوزوی که به جدایی دین و سیاست باور و نیز نظرات متحجرانه داشتند پرداخته شده است؛ جریاناتی که رهبر کبیر انقلاب در سخنانی از آنان به عنوان کسانی نام می ببرد که خون به دل ایشان کردند.
مقاله همچنین از حامیان آیت الله شریعتمداری و انجمن های حجتیه و گروهی تحت عنوان ولایتی های به عنوان منتقدان آرا و نظرات بنیانگذار جمهوری اسلامی اشاره می کند و در بخش دیگری از مطلب درباره گروهی از علمای نجف که مخالف ورود روحانیون به سیاست بوده و منش حضرت امام را نمی پسندیدند، نظراتی منتشر کرده است.