جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یومیه/همراه با روزنامه ها

"یومیه ". عنوان ستونی است که هر روز صبح به انعکاس گزیده ای از عنوان ها و سرمقاله ها ی روزنامه های کثیر الانتشار کشور می پردازد .

کد خبر: ۱۳۵۶۰
یومیه/همراه با روزنامه ها

مهمترین عنوان روزنامه های صبح کشور

روزنامه های سراسری روز یکشنبه چهارم بهمن ماه ، تیتر نخست خود را به عناوین خبری زیر اختصاص دادند:

آرمان: آیت الله هاشمی رفسنجانی :هنوز هم به راهکارهای نماز جمعه معتقدم
آفتاب یزد: برج میلاد آغازگر جشنواره فیلم فجر
ابرار: 10 درصد به ظرفیت قطارهای نوروزی اضافه می شود
اطلاعات: جمعیت شهرنشین ایران به سرعت در حال افزایش است
اعتماد: تصمیم درباره کاهش روابط ایران و انگلیس
ایران:در جنگ نرم شبکه قدرت جهانی را در هم می شکنیم
توسعه: هاشمی رفسنجانی: رهبری اصلح ترین فرد برای حل مشکلات است
تهران امروز: موضع هاشمی برای شفاف سازی سیاسی
بهار : رفسنجانی تاکید کرد :حل مسایل با کمک میانه رو های دو جناح و تدبیر رهبری
جام جم: جشنواره ای متفاوت
جمهوری اسلامی: آیت الله هاشمی رفسنجانی :مشکلات فعلی کشور با تدبیر رهبری و کمک افراد معتدل دو جناح قابل حل است
جوان: «حلقه دلتا» متهم ردیف اول ترور استاد ایرانی
خراسان: ارائه لایحه بودجه 89 توسط رئیس جمهور و طرح دو فوریتی نمایندگان برای تمدید برنامه چهارم
رسالت: کلینتون وزیر خارجه آمریکا: جنبش سبز موثرتر از تحریم ها برای براندازی است
فرهیختگان: آیت الله هاشمی رفسنجانی: برای حل مشکلات فعلی :اصلح ترین فرد رهبری است
قدس: سرانجام بودجه 89 به مجلس رسید
کار و کارگر: رئیس فراکسیون کارگری مجلس: بیکاری جوانان در کشور 22 درصد است
کیهان: خالد مشعل:غزه هرگز شکست نخواهد خورد
مردم سالاری: هاشمی رفسنجانی: هنوز هم به پیشنهاداتم در نماز جمعه معتقدم
وطن امروز: کمک ایران به شبکه های ضد سلطه
همشهری: 25 کشته و مجروح /نیمی از مسافران به مقصد نرسیدند

در تحلیل ها ، گزارش ها و مقالات روزنامه ها نیز موضوعات متنوعی برجسته شدند که گزیده ای از آن منتشر می شود .


روزنامه اعتماد در یادداشت سیاسی خود در مطلبی با عنوان «راه حل بحران عمل به قانون اساسی است » آورده است
: در شرایط کنونی بهترین و سهل ترین راه برای برون رفت از وضعیت فعلی، باز کردن گره از کار کشور و حل مشکلات، استفاده از ظرفیت های قانون اساسی است که در هر حال یک میثاق بین دولت و ملت است و رئیس دولت قسم می خورد که از آن پاسداری کند و نمایندگان مجلس نیز با قسم متعهد به اجرای آن هستند. البته قانون اساسی وحی منزل نیست و نقص آن که یک کار بشری و اجتهاد است امری طبیعی است. یک بار اصلاح شده است و می تواند مکرر اصلاح شود. اینکه برخی همه مشکلات را به قانون اساسی منتسب می کنند مطلب درستی نیست. آنچه امروز اداره کشور را پیچیده کرده و موجب نارضایتی ها شده است در برداشت و فهم قانون از معیارهای پذیرفته شده در استنباط و عمل همه جانبه به قانون راه صحیحی را طی نمی کند و بخش های مهمی از قانون اساسی رها شده است. در جمهوری اسلامی ایران امور کشور باید به اتکای آرای عمومی اداره شود و اعتبار خود قانون اساسی نیز آنچنان که در اصل اول آن تصریح شده است به همه پرسی و رای اکثریت استناد شده است. مشروعیت و تعیین مسوولان نیز بدون استثنا به انتخاب مردم است و اصولاً قبل از انتخاب مردم و در آستانه انتخاب هیچ نهاد رسمی و شخصیت قانونی و مشروع وجود ندارد تا تصور شود که امکان دارد از ناحیه یی تحمیل امری بر مردم بشود. بعد از انتخاب مردم نیز هیچ اراده و سیاستی نمی تواند اراده و خواست مردم را منتفی سازد و در تعارض با آن عمل کند. در فصل پنجم قانون اساسی تحت عنوان مالکیت ملت تصریح می کند مردم بر سرنوشت خویش حاکم هستند و این حاکمیت الهی و شرعی است و هیچ کس و گروهی نمی تواند این حق الهی را از مردم سلب کند یا در خدمت منافع فرد یا گروهی خاص قرار دهد. نتیجه آنکه انتخاب ملت تقدم ذاتی دارد نسبت به اصل قانون اساسی و تمام سمت های رسمی و همه رسمیت ها از انتخاب مردم ناشی می شود بنابراین بقیه اصول قانون اساسی بر این اساس باید تفسیر شود.
نویسنده اضافه کرده است که در جریان انتخابات دهم ریاست جمهوری شرکت عظیم بود و به خصوص قشر آگاه و نخبگان و جوانان با شور و هیجان شگفت انگیزی شرکت کردند و غرض ً بخش عمده آنان چنان که رسماً اعلام می شد در بخش عظیمی از اینان تغییر مدیریت کشور بود. صرف نظر از حمایت برخی اعضای شورای نگهبان از کاندیدایی خاص و صرف نظر از رد صلاحیت حدود پنج هزار نفر از داوطلبان اصلاح طلب در انتخابات دوره های هفتم و هشتم مجلس که برخلاف قانون مصوب مجمع تشخیص انجام یافته بود و صرف نظر از استفاده از امکانات دولتی و دادن سهام عدالت و امتیازات دیگر در آستانه انتخابات که اجمالاً مورد قبول برخی از اصولگرایان نیز قرار دارد و امر مسلمی است، بخش عظیمی از طرفداران سه کاندیدای دیگر انتخابات در جریان صحیح انتخابات و داوری بی طرف شورای نگهبان و به خصوص با اعلام زودهنگام نتیجه انتخابات گرفتار تردید و شوک بودند و دست به راهپیمایی بزرگی زدند که جمعیت آن تا سه میلیون نفر گفته شد، در حالی که از طرف هیچ کس اعلامیه یی صادر نشده بود و به گفته یکی از استادان معروف سیاست این جمعیت از کسی تبعیت نمی کرد و کسی هم نمی توانست جلوی آن را بگیرد. با این وضعیت و به هر صورتی که تفسیر شده آیا اگر یک گروه حقیقت یاب مورد تایید طرفین که امکان آن به سادگی وجود داشت به بررسی می پرداخت و دقیقاً به عنوان یک داور مورد قبول نتیجه را اعلام می کرد، چه می شد؟ قطعاً این داوری هر چه بود مورد قبول معترضان قرار می گرفت و هیچ اتفاق بدی نمی افتاد و این همه هزینه بر ملت و کشور تحمیل نمی شد. آقایان موسوی و کروبی هرگز از چنین داوری گرچه خلاف نظر آنان بود سر باز نمی زدند و جایی برای اعتراض وجود نداشت و حقیقت آشکار می شد. این در حالی است که در چنین مواردی این راه حل امری معمول و رایج است. در قانون اساسی نسبت به جریان امور اداری کشور رهبری نظارت دارد، قوه مقننه نظارت دارد، قوه قضائیه نظارت دارد و مردم نیز نظارت دارند و آن را منجمله به وسیله مطبوعات انجام می دهند و این همه برای روشن شدن حقیقت و جلوگیری از خلل در جریان درست امور و اجرای صحیح قانون است.
روزنامه ایران در یادداشت روزخود به موضوع « آمریکا، زلزله هائیتی و مدیریت ایرانی بحران »پرداخته و نوشته است: اگر چه ایران کشوری پهناور و برخوردار از روح شگفت‌انگیز همبستگی‌های اسلامی و ملی برای گذار از هرگونه حوادث طبیعی ولو برای مرکزیت سیاسی و اداری کشور ام‌القرای جهان اسلام می‌باشد، اما باید دانست که ستاد مدیریت بحران کشور علاوه بر پیش‌بینی متغیرهای گوناگونی که در حال تمرین و مطالعه آن هنگام حوادث است، باید کارگروهی برای پائیدن و مراقبت کردارهای زشت و غیرانسانی دشمن غدار و فرصت‌طلب در هرگونه حوادث طبیعی پایتخت سازمان دهد!
تهران همواره مرکز ایجاد زلزله‌های سیاسی برای موجودیت دشمن بود، گو این که مقام وقت رژیم صهیونیستی، انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی را بزرگ‌ترین زلزله منطقه ارزیابی کرده بود؛ اما دشمنان ایران به رسم عادات زشت و مألوف خویش که همواره از پشت به ما خنجر زده‌اند و همواره از گرد و غبارها به خلق فتنه‌ها شهرت یافته‌اند؛ شاید به مهندسی برخی شرارت‌ها در هنگام بروز حادثه‌های طبیعی بزرگ برای پایتخت دل بسته باشند! با این که ایران ‌هائیتی نیست و تهران هرگز پورتوپرنس نخواهد بود و نیز با این که همه جای ایران بزرگ، تهران خواهد بود، همان گونه که همه ایران«خرمشهر» و «بم» بود، اما شرط عقلانیت در ستاد مدیریت بحران کشور آن است که کارگروهی مرکب از آگاهان سیاسی، اجتماعی و امنیت ملی به سنجش روحیات شیطانی شیطان‌های کوچک و بزرگ پرداخته و بروز احتمالی کینه‌های آنها را در مواقع وقوع بلایا و حوادث طبیعی مورد تجزیه و تحلیل قرار دهند.
روزنامه تهران امروز نیز به موضوع «اعتدال فرهنگی،ضرورت همیشگی» پرداخته و در بخشی از این نوشتار آورده است : در نخستین روزهای پیروزی انقلاب، امام خمینی (ره) در جواب به عده‌ای از متحجرین و در پاسخ به شایعاتی مبنی بر تحریم سینما از سوی مراجع دینی فرمودند: «ما کی با تجدد مخالفت کرده‌ایم؟ سینما یکی از مظاهر تمدن است که باید در خدمت مردم و تربیت آنها باشد، ما با فساد مخالفیم نه با سینما.» فرهنگ از همان اوان انقلاب همواره در کشاکش نگاه‌های حداقلی و حداکثری در نوسان بوده و اگر نبود دیدگاه اعتدال‌گرایانه امام(ره) و رهبر معظم انقلاب، چه بسا که هر روز شاهد اتفاقات نوظهور و خرق عادت‌های عجیب در این حوزه بودیم. حوزه‌ای که اساسی‌ترین و ریشه‌ای ترین مقوله انسان‌سازی است و رسالت سنگینی را بر دوش می‌کشد.
افراط و تفریط همواره فرهنگ کشور را رنج داده و باعث آسیب‌پذیری کشور شده است، برخی آن را یکسره رها شده می‌پسندند و عده‌ای کنترل همه‌جانبه آن را باعث تقویت فرهنگی ارزیابی می‌کنند. هر دو این دیدگاه‌ها به یک میزان به فرهنگ اصیل انقلاب صدمه می‌زنند. چه این رویکرد با منش و روش مقام معظم رهبری نیز هماهنگی ندارد. رهبر معظم انقلاب موکدا فرموده‌اند: «ما نمی‌خواهیم با نگاه افراطی به مقوله فرهنگ نگاه کنیم، برخورد افراطی از دو سو امکان‌پذیر است و تصور می‌شود؛ یکی از این طرف که مقوله فرهنگ را مقوله‌ای غیرقابل اداره و غیرقابل مدیریت بدانیم مقوله‌ای رها و خودرو که نباید سر به سرش گذاشت و وارد آن شد. متاسفانه این تفکر در جاهایی است و عده‌ای طرفدار رها کردن و بی‌اعتنایی و بی‌نظارتی در امر فرهنگ هستند. این تفکر، تفکر درستی نیست و افراطی است. در مقابل، تفکر افراطی‌ دیگری وجود دارد که آن سخت‌گیری خشن و نظارت کنترل‌آمیز بسیار دقیق است. این تفکر هم به همان اندازه غلط است. نه می‌شود فرهنگ را رها کرد که هرچه پیش آمد، پیش بیاید، نه می‌شود آن طور سخت‌گیری‌های غلطی را که نه ممکن است و نه مفید، الگو قرار داد.» این دیدگاه اصلی‌ترین ملاک‌ ارزیابی فرهنگی کشور است زیرا متین‌ترین و متقن‌ترین رهنمود ارائه شده است. ولی آیا در ارزیابی شرایط فرهنگی کشور یا لااقل آنجایی که دولت متصدی آن است این رویکرد لحاظ می‌شود یا خیر؟ آیا معاونان محترم وزیر ارشاد که این روزها سرگرم برگزاری جشنواره‌های مختلف فرهنگی، هنری و ادبی هستند این رویکرد را در مواجهه با مسائل فرهنگی در پیش گرفته‌اند؟ اگر رفع توقیف فیلم‌هایی که پیش از این توسط دولت توقیف شده بودند اعتدال محسوب می‌شود تذکرات به رسانه‌ها و نظارت بیشتر بر کتاب‌های چاپی چه چیزی ارزیابی می‌شود؟ به نظر می‌رسد متصدیان امور فرهنگی به خاطر اینکه از رویکرد یکسانی پیروی ‌کنند باید با هماهنگی بیشتری در مسائل فرهنگی اقدام نمایند چرا که از نگاه ناظران بیرونی تفاوتی آشکار وجود دارد بین سیاست‌های اعمالی فرهنگی در حوزه سینما، کتاب، هنر و رسانه. راه برون‌رفت از آن، همان دیدگاه رهبر فرزانه انقلاب است و نه چیزی بیشتر یا کمتر چرا که هر دو این روش‌ها به اندازه خود باعث آسیب به فرهنگ و فرهنگ‌پژوهان خواهد شد. در حوزه فرهنگ، اعتدال دکترین قطعی و حتمی انقلاب از آغاز تاکنون بوده و هر روشی غیر از این محکوم و محتوم به زوال است. انقلاب پرشکوه اسلامی در ایران بیش و پیش از همه انقلاب‌های قرن بیستم ریشه در مسائل فرهنگی دارد و ابعاد دیگر آن تا بدین اندازه از اهمیت ویژه برخوردار نبوده است. فرهنگ انسان‌سازی که نسلی از فرهیختگان و رزمندگان دلاور را به وجود آورد که پاسداران حریم این آب و خاک بودند. چنین فرهنگی باید بتواند به بازتولید خود به دور از همه حب و بغض‌های نادرست بپردازد. شرایط کنونی کشور اقتضا می‌کند تا فرهنگ پویای اسلامی و ایرانی جایگزین بسیاری از رفتارهای خشن و ناصواب حاکم بر پدیده‌های سیاسی و اجتماعی شود. اگر اعتدال فرهنگی آنچنان که شایسته و بایسته است در اعمال سیاست‌ها لحاظ ‌شود می‌تواند بار بسیاری از سوءتفاهمات و کج‌فهمی‌های شرایط کنونی کشور را بر دوش بکشد چرا که ملت ایران فرهنگی‌ترین برخورد را با پدیده‌های تاریخی و سخت داشته و خواهد داشت.
روزنامه کیهان در ذیل عنوان «شفاف تر از این ؟ !» نوشته است : زندانیان سیاسی رژیم شاه به خاطر دارند که بیشترین وحشت ساواک از حضرت امام(ره) بود و هر جا نام و نشانی از آن بزرگوار مشاهده می کرد با وحشیانه ترین برخوردها به مقابله برمی خاست. اولین پرسش بازجوهای ساواک از بر و بچه های مذهبی این بود که «از چه کسی تقلید می کنید»؟ و مقلدان حضرت امام(ره)- که آن روزها «آقا» نام اختصاری ایشان بود- نمی دانستند آیا مجازند در بازجویی، تقلید خود از امام(ره) را انکار کنند یا نه؟ این پرسش با برخی از بزرگان از جمله آیت الله شهید سعیدی، شهید مطهری و... در میان گذاشته شد، پاسخ این بود که افراد معمولی می توانند تقلید خود از آقا را انکار کنند ولی علمای روحانی و شخصیت های نام و نشان دار باید بر مرجعیت ایشان تاکید ورزند چرا که آنها به دلیل موقعیت اجتماعی و جایگاه خویش مورد توجه مردم هستند و انکار آنان می تواند باعث گمراهی دیگران شود.
یکی از همین بزرگان - احتمالاً آیت الله شهید سعیدی- به دو آیه مبارکه از قرآن اشاره می کرد که در یکی از آنها امر به معروف و نهی از منکر را وظیفه همه دانسته است- آیه 110 آل عمران... کنتم خیر امه ...- و در دیگری - آیه 104 همان سوره ... ولتکن منکم...- این وظیفه خطیر را برعهده شماری از مومنان نهاده است. ایشان می فرمودند دسته دوم عالمان دینی و شخصیت های برجسته هستند که بایستی در بزنگاهها از آنچه معروف و آنچه منکر است سخن بگویند- و به قول حکیمانه رهبرمعظم انقلاب «حضور در لحظه مناسب» داشته باشند- تا امر بر دیگران مشتبه نشود و حقایق شفاف عرضه گردد. و چنین بود که برخی از شخصیت های برجسته انقلابی شکنجه های وحشیانه ساواک را به جان می خریدند و از تاکید بر ضرورت پیروی از حضرت امام(ره) دست برنمی داشتند. در بخشی دیگر از این یادداشت آمده است : اگرچه بسیاری از بر و بچه های مذهبی نیز با وجود این که در جایگاه خواص نبودند، با شجاعتی مثال زدنی از رهبری و زعامت حضرت امام خمینی(ره) سخن می گفتند و تحمل شکنجه را بر کتمان حق ترجیح می دادند. چه حکیمانه و روحبخش است این حدیث شریف که «برترین امر به معروف و نهی از منکر، بیان کلام حق نزد حاکمان جبار و ستمگر است»... راستی یاد شهید بزرگوار محمد شهسواری به خیر، جوانی از اهالی کهنوج بود و کارمند جزء آموزش و پرورش ، او را به خاطر می آورید؟ اسیر عراقی ها شده و با دست های بسته به پشت جبهه منتقل شده بود. ناگهان از جا برخاست و جلوی دوربین خبرنگاران خارجی فریاد برآورد «مرگ بر صدام، ضداسلام»... آستان قرب الهی نوش جانش باد.
نویسنده اضافه کرده است : سکوت خواص چه بخواهند و چه نخواهند، همراهی با دشمنان است و در این عرصه، خوشبینانه ترین احتمال، ناآگاهی آنان است که در این حالت عنوان «خواص» نام بی خاصیتی برای آنهاست و در هر دو حالت، در بوته آزمایش این روزها، رفوزه تلقی می شوند و از سقوط گریزی ندارند. امید آن که سکوتشان ناشی از ناآگاهی باشد و کفه گناهانشان در «روز شمارین» سبک تر، اگرچه احتمال بی خبری و ناآگاهی برخی از خواص، در حالی که امروز، غبار فتنه فرو نشسته و سره از ناسره جدا شده است، به سختی می تواند قابل قبول باشد. آیا در ائتلاف آشکار آمریکا، اسرائیل، انگلیس، منافقین، بهایی ها، مارکسیست ها، تروریست ها با سران فتنه برای مقابله با اسلام و امام و انقلاب و نظام اسلامی تردیدی هست؟! آیا هنوز هم می توان پذیرفت که این ائتلاف شوم علیه انتخابات و دولت و اعتراض به تقلب مورد ادعای آنان بوده است؟ اهانت آشکار به اسلام، حضرت امام(ره)، حمایت از اسرائیل و آمریکا، دنباله روی مو به مو و بی کم و کاست سران فتنه از فرمول دیکته شده صهیونیست ها- که تمامی اسناد آن موجود است- و اهانت به ساحت مقدس حضرت امام حسین علیه السلام چه ربطی به انتخابات و ادعای تقلب و مخالفت با دولت و امثال آن دارد؟ آیا می توان تصور کرد هنوز هم کسانی از خواص وجود داشته باشند که درپی حقایق آشکار شده این روزها از خواب بیدار نشده باشند؟! این احتمال درباره خواص ناممکن است و البته کسانی که به هر علت و با هر نیت خود را به خواب زده اند، حساب دیگری دارند.
«بازی با یک دروازه»عنوان یادداشت روز روزنامه‌ی مردم سالاری است که در آن با اشاره به مناظره برنامه «روبه به فردا» آمده است : در واقع هنگامی که صداوسیما در طول 7 ماهه گذشته هزاران ساعت خبر، گزارش و تحلیل علیه اصلا ح طلبان پخش کرده است، بدون آن که فرصتی برای پاسخگویی منتقدان فراهم آورد، تکرار این روند نا برابر آن هم پس از گذشت 7 ماه کدام یک از پرسش های افکار عمومی را پاسخ خواهد داد و کدام یک از گسست های اجتماعی خانواده ها را و شکاف های سیاسی مسوولین را ترمیم می کند؟ بخشی از افکار عمومی پس از 7 ماه انتظار داشت مدعیان مهرورزی و عدالت گستری شرایط پراز سنگلا خ کنونی را برای فردای بهتر هموار سازند.
برون رفت از تک صدایی شدن هنگامی میسر می شود که میدان رقابت سیاسی بیش از یک دروازه داشته باشد.زیرا اگر قرار بود بحران کنونی با حذف رقیب پاسخ داده شود، راه حل تندروها نقش بر آب نمی شد.
روزنامه جمهوری اسلامی در ستونی با عنوان« وحدت و تفاهم با جرعه ای از چشمه هدایت امام خمینی» با بیان اینکه علی رغم گذشت ماهها از دهمین انتخابات ریاست جمهوری در کشورمان همچنان جامعه متاثر از رفتار کنشگران آن ایام و روزهای پس از آن است نوشته است :
امام خمینی (س ) در تاریخ 19 /10 /57در مصاحبه با روزنامه لوتاکو نتینوا حق نصیحت افراد ملت در برابر زمامداران و مدیران جامعه اسلامی را چنین بیان می کند: « هر فردی از افراد ملت حق دارد که مستقیما در برابر سایرین زمامدار مسلمین را استیضاح کند و به او انتقاد کند و او باید جواب قانع کننده بدهد و در غیر اینصورت اگر بر خلاف وظایف اسلامی خود عمل کرده باشد خود به خود از مقام زمامداری معزول است . » (صحیفه امام ج 5 ص 409 ) ایشان در سخنی دیگر در سال 1360 درباره حق انتقاد کردن مردم می گوید : « انتقاد برای ساختن برای اصلاح امور لازم است . » (همان ج 14 ص 365 ـ366 ) سید جمال الدین اسدآبادی بیدارگر مشرق زمین که از پیشرفت و بهره وری مادی غربی ها و به همان مقیاس عقب ماندگی و تیره روزی ملل شرق و مسلمان دردی دائمی و روشنگری و جهادی مستمر و خستگی ناپذیر داشت در نامه ای به یکی از دوستانش می نویسد : « یکی از اسباب ترقی ملل اروپا آزادی مطبوعات است که به آن وسایط نشر محاسن و معایب مردم بلا استثنا مجاز است تا کسانی که صاحب صفات حمیده و حضایل جمیله هستند به حسن اخلاق خود افزوده و آنهایی که آلوده به غرایض نفس و نفسانیت و افعال مذمومه می باشند ترک آنها را نمایند... معنای روزنامه آن است که حقیقت را باید بنویسد و فصل های که نافع به حال ملت است باز کند عیب را بگوید و علاج معایب را بنویسد نه آن که روزنامه را پر از انحرافات و مملو از مبالغات کراهت آمیز کند. » (نامه های و اسناد سیاسی سید جمال الدین اسدآبادی ص 49 )
نیروی های اصلی و اصیل در جناح سیاسی فعال کشور توجه داشته باشند که مبارزات اسلامی و استقلال خواهانه و آزادی طلبانه به رهبری امام خمینی با مشارکت حداکثری و وحدت و برادری ـ با وجود تنوع سلایق و دیدگاهها به شهد پیروزی بهمن ماه 1357 و استقرار نظام جمهوری اسلامی رسید. راه درست عزت سعادت و بهروزی همان است و رویگردانی از آن مشکلات و بحران ها و سقوط را بدنبال دارد. لازم است دلسوزان هر دو طرف جلوی افراط و تفریط را بگیرند و نگذارند آتش بیاران معرکه حریمها را بدرند و حرمت ها را هتک کنند چرا که براساس سخنی حکیمانه از حضرت امام » اگر آقایان از این دیدگاه که همه می خواهند نظام و اسلام را پشتیبانی کنند به مسائل بنگرند بسیاری از معضلات و حیرتها برطرف می گردد. » البته ایشان در ادامه توجه می دهند که « این بدان معنا نیست که همه افراد تابع محض یک جریان باشند. » امام براساس چنین اندیشه ای از تکثر تشکل های سیاسی و حق انتقاد آنها استقبال بلکه دفاع می کرد : « با این دید گفته ام که انتقاد سازنده معنایش مخالفت نبوده و تشکل جدید مفهومش اختلاف نیست . انتقاد بجا و سازنده باعث رشد جامعه می شود. انتقاد اگر به حق باشد موجب هدایت دو جریان می شود هیچ کس نباید خود را مطلق و مبرای از انتقاد ببیند. »
حضرت امام در تبیین انتقاد می گوید :« البته انتقاد غیر از برخورد خطی و جریانی است . اگر در این نظام کسی یا گروهی خدای ناکرده بی جهت در فکر حذف یا تخریب دیگران برآید : مصلحت جناح خود را بر مصلحت انقلاب مقدم بدارد حتما پیش از آنکه به رقیب یا رقبای خود ضربه بزند به اسلام و انقلاب لطمه وارد کرده است . » (صحیفه امام ج 21 ص 179 )
بنیانگذار جمهوری اسلامی در باره دو جریان فکری و سیاسی کشور می گویند : « برای من روشن است که در نهاد هر دو جریان اعتقاد و عشق به خدا و خدمت به خلق نهفته است . » و به آنها هشداری مشفقانه می دهد که « شما آنقدر دشمنان مشترک دارید که باید با همه توان در برابر آنان بایستید... با تبادل افکار و اندیشه های سازنده مسیر رقابتها را از آلودگی و انحراف و افراط و تفریط باید پاک نمود. من باز سفارش می کنم کشور ما در مرحله بازسازی و سازندگی به تفکر و به وحدت و برادری نیاز دارد. » (همان ص 180 ) این سخنان حکیمانه و دوراندیشان چنان واضح و بی ابهام است که نیازی به توضیح ندارد بلکه تنها نیازمند گوش های شنوا و قلبهای گشوده و جان های متواضع و نیت های خالص و رهیده از خود خواهی ها و هواپرستی ها است .
این سخنان امام داروی دقیق و شفا بخش برای درد امروز ما و دردهای مزمن جامعه است .
روزنامه بهار در ستون رصد خود در مطلبی با عنوان «روی ریل ناامنی» به حادثه قطار مشهد پرداخته و نوشته است: بازتاب بی توجهی سیاستگذاران به ظرافت امور را باید در چنین نقاطی جست و جو کرد.زمانی که مسائل مربوط به روابط بین الملل و تحریم ها،زمینه ساز برخی هزینه ها شده است،لااقل باید امنیت حداکثری خطوط ریلی را فراهم می کردند اما به هر دلیل اکنون این مساله دیده نمی شود. سوال اساسی آن است که پاسخگویی چنین اتفاقاتی کیست و آیا پاسخ هایی که داده می شود تا چه میزان قانع کننده است. این سوالات بی جواب مسبوق به سابه است. اتوبوس های مرگی که هر از گاهی درجاده های کشور متولد می شوند،هواپیماهایی که سقوط می کنند و حالا توروبو ترن تهران- مشهد و اگر تدبیری اندیشیده نشود در آینده نزدیک حادثه ای دیگر به راستی پاسخگوی این سوء سیاستگذاری ها کیست؟

انتهای پیام

دیدگاه شما