جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یومیه/همراه با روزنامه ها

"یومیه ". عنوان ستونی است که هر روز صبح به انعکاس گزیده ای از عنوان ها و سرمقاله ها ی روزنامه های کثیر الانتشار کشور می پردازد .

کد خبر: ۱۳۵۴۴
یومیه/همراه با روزنامه ها
مهمترین عناوین روزنامه های صبح کشور
روزنامه های سراسری روز سه شنبه 29 دی ماه ، تیتر نخست خود را به عناوین خبری زیر اختصاص دادند:

"آرمان"
مقام معظم رهبری:
خواص از مواضع دو پهلو پرهیز کنند
"آفتاب یزد"
مقام معظم رهبری:
موضع گیری دو پهلوی خواص مطلوب نیست
"ابرار"
رهبر انقلاب:
موضع گیری دو پهلوی خواص مطلوب نیست
"اطلاعات"
رهبر معظم انقلاب در دیدار مسئولان شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی و ستادهای دهه فجر سراسر کشور:
جمهوری اسلامی با اقتدار و عزت بر همه دشمنان پیروز می شود
"اعتماد"
رهبرمعظم انقلاب در دیدار با مسوولان تبلیغات اسلامی و روسای ستادهای دهه فجر:
موضع گیری دو پهلوی خواص مطلوب نیست
"ایران"
رهبر معظم انقلاب در دیدار مسئولان ستادهای دهه فجر تاکید کردند:
خواص باید آشکارا از دشمن تبری جویند
"توسعه"
سید محمد خاتمی:
معترضان بدخواه نظام نیستند
"تهران امروز"
مقام معظم رهبری:
خواص، شفاف موضع گیری کنند
"جام جم"
رهبر معظم انقلاب:
خواص از مواضع دو پهلو پرهیز کنند
"جمهوری اسلامی"
رهبر انقلاب اسلامی در دیدار مسئولان شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی و ستادهای دهه فجر:
جمهوری اسلامی ایران با اقتدار و عزت کامل بر همه دشمنان پیروز خواهد شد
"جوان"
رهبر معظم انقلاب در دیدار اعضای شورای تبلیغات اسلامی:
خواص از مواضع دو پهلو پرهیز کنند
"خراسان"
در دیدار مسئولان شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی و روسای ستادهای دهه فجر
رهبر انقلاب: در دوران فتنه وظیفه همه به ویژه خواص موضع گیری شفاف و پرهیز از سخنان و مواضع دو پهلو است
"رسالت"
رهبر معظم انقلاب در دیدار مسئولین شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی:
وظیفه خواص در دوران فتنه موضع گیری شفاف و پرهیز از مواضع دو پهلو است
"فرهیختگان"
رهبر معظم انقلاب:
موضع دو پهلوی خواص مطلوب نیست
"قدس"
رهبر معظم انقلاب:
موضع گیری شفاف، معیار عملکرد همه افراد و جریانهاست
"کار و کارگر"
رهبر انقلاب در دیدار مسئولان شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی:
ملت ایران دلبسته شعارهای اساسی انقلاب اسلامی است
"کیهان"
رهبر انقلاب در دیدار اعضای شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی و روسای ستادهای دهه فجر:
خواص شفاف باشند
"مردم سالاری"
اعتراض نمایندگان مجلس به اعلام نحوه پرداخت یارانه ها:
همه دهک ها باید یارانه بگیرند
"وطن امروز"
رهبر انقلاب در دیدار مسوولان شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی و ستادهای دهه فجر تاکید کردند
انتظار از خواص؛ موضع گیری شفاف
"همشهری"
رهبر معظم انقلاب:
خواص، مرز و موضع خود را شفاف مشخص کنند

در تحلیل ها ، گزارش ها و مقالات روزنامه ها نیز موضوعات متنوعی برجسته شدند که گزیده ای از آن منتشر می شود .

در آستانه بهمن ماه روزنامه اطلاعات مطلبی را به قلم فتح الله آملی با عنوان "بهمن و نیاز«لحظه» امروز" منتشر کرده است.
آملی در مطلب خود با اشاره به این که امروز آخرین روز دی ماه است و از فردا بهمن آغاز می شود آورده است: بهمن، ماه ترین ماه سال است. ماهی که یک خورشید در دل آن طلوع کرد. خورشیدی که از مشرق زمین جغرافیای مردمان ستم دیده و شب زده سر برآورد و انفجاری از نور آفرید. آفریدگار هم از این ماه راضی است. در این ماه، یک حکومت خدایی به حاکمیت طاغوت پایان داد و نام خدا بر هر زبانی جاری شد و مردی خدایی که ماه ترین رهبر قرن بود انقلابی را به ثمر نشاند که دل عالمی را برد.
وی می افزاید: بهمن، ماهی است که ماه و خورشید و صد ستاره به خیر مقدم آن هر سال به زمین سلام می کنند و پرده آسمان را کنار می زنند و به تماشای زمینیان آسمانی شده جغرافیای ایران می نشینند و زبان به تحسین می گشایند. بهمن، ماه جلوه گری تجلی قدرت خدا در زمین است. بهمن با دهه فجرش و با رهپیمایی با شکوه 22 بهمنش و با حماسه حضور و پیوند ناگستگی این ملت با انقلابش، نه یک ماه بلکه یک تاریخ حماسی زیبای مکرر است.
آملی بر این باور است که: امسال اما این ماه، این دهه فجر و این راهپیمایی 22 بمهمن، حساسیت جداگانه ای دارد و رسالت همه ما در این میان و میانه حیاتی است. چند ماهی است که دشمانان همیشگی این انقلاب درصدد آنند تا بگویند دیگری پیوندی بین مردم ایران و انقلاب باقی نمانده است. مردم از شعارها و ارزش هایش خسته شده اند. از حکومت دینی دل بریده اند، پایه های نظام تضعیف شده و حکومت اسلامی دیگر قدرتمند نیست و طلعت خورشید درخشان جمهوری اسلامی رو به افول است. مردم دست از آرمان هایشان کشیده اند و نهضت خمینی(س) دیگر سکه پر اعتباری در بازار نظام های سیاسی، اعتقادی و فکری دنیا نیست و همه به نظم نوین جهانی دیکته شده توسط آنها روی آورده اند (که البته عده ای هم در داخل و متاسفانه در جمع خودی، با بیگانه خواندن خودی ها و نسبت دادن هر سخن و حرف واعتراض و مخالفتی به بیگانه، غیرمستقیم بر آتش این هیزم می افزایند.) شبکه های ماهواره ای 24 ساعته راه اندازی کرده اند و در مجامع جهانی به محکومیت ایران دست می زنند و بر دایره تحریم ها می افزایند تا کمر این نهضت را خم کنند. از همین روست که دهه فجر امسال رنگ و وبوی دیگری دارد.
وی تصریح می کند: راهپیمایی 22 بهمن و حضور حماسی و چشمگیر در ماه پیش رو نیز، همچنان نیاز لحظه امروز است. کوته سخن آنکه امروز همه باید استوار و محکم، شفاف و بی پرده چون بهمن سال 57 و چون همه بهمن های پررنگ و بوی همه این سال ها، این ماه «ماه» را، پیوند مکرر امت و امام، ملت و نهضت، مردم و انقلاب و ... سرشار از عطر و بوی غیرت و وحدت کنیم.
این ماه، خود یک «لحظه» دیگر است و نیاز این لحظه را همه ما خوب می دانیم. همه ما باید با حفظ وحدت و انسجام داخلی و با پرهیز از هرگونه افراط و تشنج و اختلاف افکنی از یکسو و با موضعگیری شفاف در برابر بیگانگان و تبری از دشمنان نظام از سوی دیگر، دوباره کشور را غرق در عطر و رایح خوش وحدت کلمه کنیم و به استقبال سی و دومین بهمنی برویم که بهاری از معنویت و کرامت و اخوت را در دل فصل سرد، تقدیم عالمی کرد.

صالح اسکندری نیز با اشاره به سخنان مقام معظم رهبری درباره موضع گیری خواص در برابر دشمنان مطلبی را در روزنامه رسالت منتشر کرده است.
اسکندری در مطلب خود آورده است که مهمترین سرمایه نظام جمهوری اسلامی حمایت های مردمی و پشتوانه اجتماعی گسترده ای است که در مقاطع حساس تاریخی نقش موثر و تعیین کننده ای در معادلات فراروی انقلاب بازی کرده است.
روز گذشته رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی بر این نکته مهم انگشت نهاده، تاکید فرمودند: "نظامی که به مردم متکی است، مخالفینش نمی توانند آن را متزلزل کنند."
انتخابات بی سابقه 22 خرداد که منتج به حضور چهل میلیونی ملت ایران پای صندوق های رای شد، بار دیگر این قدرت غیرقابل انکار نظام اسلامی را به رخ دشمنان انقلاب کشید و نشان داد که انقلاب اسلامی بعد از گذشت 30 سال اینگونه توانایی بسیج حمایت های مردمی را دارد.
وی در بخش دیگری از مطلب خود تصریح می کند که مهمترین شاخص حمایت های اجتماعی در الگوهای جامعه شناسی سیاسی میزان اعتماد مردم به حاکمان و مشارکت عمومی در سیاستگذاری ها و تصمیم گیری های کلان است و با اشاره به سخنان دیروز رهبر انقلاب اسلامی درباره شناخت "لحظه و نیاز" و اقدام متناسب با آن می افزاید: لحظه ها تاریخ سازند و تاریخ از مسیر لحظه ها می گذرد. برخی از لحظه ها مسیر تاریخ را عوض می کنند و بعضی دیگر تاریخی می شوند. نقش خواص در لحظه ها و لحظه شناسی خواص، سره را از ناسره و صحیح از سقیم را در مسیر تصمیم گیری جامعه باز می نمایاند. خواص یعنی کسانی که در لحظات تاریخی از روی بصیرت تصمیم گیری می کنند و دلخوش به زنده بادها و مرده بادها نیستند. جامعه عقربه حرکت خود را با تصمیم گیری های خواص تنظیم می کند.
اسکندری همچنین خواص را به دو دسته تقسیم می کند ومی گوید: البته خواص دو دسته اند: خواص طرفدار حق و خواص طرفدار باطل که در همیشه تاریخ مقابل یکدیگر ایستاده اند. خواصی که در جبهه حق حضور دارند، خود به دو بخش تقسیم می شوند: خواصی که در لحظه های تاریخی قادرند تصمیمات تاریخ ساز بگیرند و در رکاب حسین زمان در کربلای مکان حاضر شوند و دیگر خواصی که هوای نفس، دلبستگی به دنیا و یا ترس از دست دادن موقعیت اجتماعی مانع از تصمیم گیری آنها در آن لحظه حساس می شود. البته این دسته از خواص حق گرا در مقاطع بعدی به آغوش حقیقت باز می گردند و در زمره توابین خواهند بود اما عاشورای حسین زمان را از دست داده اند و هیچ کسی مثال عمار یاسر را برای آنها نمی زند. حتی اگر مختار هم باشند، ماجورند اما گوهر آزادگی حر را به حرارت دفاع از ولایت می دهند نه به سردی غروب غمناک عاشورا.

جمهوری اسلامی همچنین درسرمقاله شماره امروز خود با عنوان "همه در یک صف هستیم" مطلبی را ارائه کرده است.
در این مطلب آمده است: این روزها انتشار دو نشریه یا شاید بهتر است گفته شود، یک نشریه با دو عنوان که با اقدام به دسته بندی های کاذب در میان نیروهای انقلاب تلاش کرده آنان را در دو قطب مقابل یکدیگر قرار دهد و چنین وانمود کند که عده ای از آنها طرفدار رهبری هستند و عده ای در مقابل رهبری قرار دارند از خبرهای مطرح است. هرچند مقامات مسئول این دو نشریه را توقیف کرده اند، لکن پیامدهای آنچه منتشر شده از یکطرف و جریان شناسی چنین تفکر خطرناکی از طرف دیگر از اهمیت ویژه ای برخوردارند که نباید از آنها غافل شد. بنابراین این رویداد را باید از دو منظر پیگیری و کالبدشکالی کرد; یکی پیامدها و دیگری جریان شناسی ریشه ای.
این مطلب می افزاید: در بخش پیامدها نمی توان رسوباتی را که این قبیل اقدامات در ذهن ها و قلب های جوانان و افرادی که اطلاعات کافی درباره مسائل انقلاب ندارند بر جای می گذارند نادیده گرفت. این صف بندی های کاذب اگر با روشنگری های گسترده مواجه نشوند و افراد صاحب نفوذ به شفاف سازی نپردازند تاثیر خود را می گذارد و عده ای که تحلیل درستی از مسائل ندارند و از ترفندهای دشمنان بی خبرند به این باور غلط می رسند که واقعا چنین صف بندی هائی وجود دارد. اگر چنین باوری به ذهن های ساده اندیش راه پیدا کند مرحله جدیدی از رویاروئی آغاز خواهد شد و بدبینی ها و جدال های بی حاصل اما تفرقه انگیز به راه خواهند افتاد و جامعه به نقطه قطب بندی های خطرناک خواهد رسید؛ پدیده ای که همچون سم مهلک به جان وحدت جامعه می افتد و اساس همبستگی ملی و دینی را هدف قرار می دهد.
جمهوری اسلامی در ادامه آورده است: زیان دیگر خوراکی است که این صف بندی های کاذب به رسانه های دشمنان ملت ایران می دهد. دستگاه های تبلیغاتی استکباری قبل از آنکه چنین خوراک آماده ای از درون جامعه ما به دست بیاورند خودشان با فرضیه تراشی های حرفه ای تلاش می کنند چنین القا نمایند که انقلاب و جامعه ایرانی دچار چند دستگی است. حال اگر از درون این جامعه آنهم از میان کسانی که مهر حمایت از ولایت فقیه بر پیشانی خود زده اند نشریاتی ظهور یابند و چنین صف بندی هائی را با عکس و تفصیلات و مقالات زهرآگین منتشر نمایند، تصور کنید چه جشنی در بنگاه های خبرپراکنی بی . بی . سی و صدای آمریکا و رادیو رژیم صهیونیستی و بقیه رسانه های بیگانه برپا خواهد شد و چه خوراک مفصلی برای تبلیغات علیه انقلاب و نظام جمهوری اسلامی و ملت ایران عاید آنها خواهد شد که تا مدت ها آنها را از تلاش برای پیدا کردن مستمسک بی نیاز می کند و این امکان را برای آنها فراهم می سازد که با استناد به منابع داخلی هرچه می خواهند علیه این انقلاب و نظام و این کشور و ملت سمپاشی کنند.
این مطلب تصریح می کند: از اینها آزاردهنده تر زمین ماندن توصیه های اکید رهبری است که همواره به تلاش برای وحدت و خودداری از تخریب همدیگر به ویژه حفظ حرمت چهره های نظام سفارش اکید می کنند و متاسفانه گوش کسانی که بیش از دیگران سنگ پیروی از رهبری را به سینه می زنند بدهکار این توصیه ها و سفارش ها نیست و هر روز به نوعی بر طبل جنگ و تفرقه و تخریب می کوبند. نه فقط این جماعت مدعی بلکه همه باید به توصیه های رهبر معظم انقلاب عمل نمایند و در شرایط کنونی کشور که دشمنان با تمام وجود درصدد بهره برداری های سیاسی به نفع خود هستند از همه امکانات برای خنثی کردن توطئه های تفرقه افکنانه و نزدیک ساختن دل ها به یکدیگر و همگان را زیر پرچم نظام جمهوری اسلامی گردهم آوردن بکار بگیرند. در شرایط کنونی حتی کوچکترین خطائی که موجب تفرقه یا وانمود کردن تفرقه باشد قابل بخشش نیست و هیچکس نباید به خود اجازه بدهد به تنور صف بندی ها هیزم بریزد.
روزنامه جمهوری اسلامی می افزاید: این نشریات به کجا وابسته هستند از کدام منبع تغذیه می شوند از کجا و چه کسانی خط می گیرند با کدام پشتوانه این چنین جسورانه به هر کس و هر چیز می تازند و از تخریب و تفرقه انگیزی و بی حرمتی و تهمت و هر کار دیگری که جامعه را دچار نگرانی و تردید و صف بندی کند ابائی ندارند؟ روزنامه نگاری که فحش دادن و تهمت و تخریب نیست. این جریان چه هدفی را دنبال می کند؟
اینها سئوال های سختی نیستند که پیدا کردن جواب های آنها غیرممکن باشد. پاسخ بسیاری از این سئوال ها روشن است و اگر سئوالی وجود داشته باشد که هنوز بی پاسخ مانده است برای دستگاه های اطلاعاتی و امنیتی کشور که بحمدالله از استحکام و قدرت خوبی برخوردارند روشن کردن آنها بسیار آسان است.

حسن رحیمی در روزنامه اعتماد مطلبی را با موضوع "امنیت متولیان عدالت "به رشته تحریر درآورده است.
وی در مطلب خود آورده است: قضا و قضاوت در منظر اسلام، منصب اولیا و انبیای عظـام اسـت و حـد وسطـی وجود ندارد. یا ولایت است یا شقاوت. قضاوت در نظام جمهوری اسلامی از پـراهمیـت ترین مسوولیت هاست که سر و کارش با جان و مال مردم بوده و قضات احیای حقوق عامه و اجرای حدود الهی را بر عهده دارند. مقام معظم رهبری یکی از مهم ترین وظایف دستگاه قـضــایــی را اسـتـقـرار امنیـت در ابعـاد اجتمـاعـی، اقـتـصـادی، اخـلاقـی و حـیـثیتی و برخورد قاطع، بـی مـلاحـظـه و عـبـرت آموز با متجاوزان به قانون می دانند. واقعیت این است که اکثریت قضات دادگستری به لحاظ طبع کارشان که همیشه یک طرف اصحاب دعـوی از نـتـیـجـه پـرونـده خـود ناراضی هستند، همواره از شر بدخواهان در امان نیستند. قضات دادگستری که همواره اقدامات و تلاش های ارزنـده یی در جـهـت اسـتـقـرار امـنیت و گسترش عدالت از خود نشان می دهند و با اینکه تقریبا همه عمر و زنـدگی شـان را در برخورد قضایی با بزهکاران و تبهکاران سـپـری می کـنند، متاسفانه نه تنها از کوچک ترین امکانات رفاهی متناسب با جایگاه شغلی خود برخوردار نیستند بلکه، مورد حمایت های امنیتی و حفاظتی لازم نیز قرار ندارند؛ حتی بعضا مورد بی مهری جـاهـلانـه بـرخـی ناآگاهان سیاست پیشه نیز قرار می گیرند؛ آنان که همواره توقع انجام امور سیاسی را از قاضی دارند یا فکر می کنند قاضی دارای سلسله مراتب اداری است و نمی دانند قاضی مسلمان فقط قانون را پیش رو دارد و با سیاسی کاری در عرصه رسیدگی قضایی بیگانه است و فقط رضای خدا را در نظر دارد و در مسیر سوگندی که پیش از تـصدی منصب قضا به جا آورده آماده نثار جان خویش است رحیمی در ادامه به ترور دادستان خوی اشاره می کند و می افزاید: و قـاضی «ولی الله حاج قلی زاده، دادستان خوی» نیز از خیل همین کاروان بود. الـبـتـه قـاضـی شهید «ولی الله حاج قلی زاده» اولین قربانی راه عدالت و قضاوت علوی نیست. پیش از این نیز در سال های اخیر چندین قاضی که همه آنان از برجستگان عرصه عدالت در دادگستری بودند و خدمات ارزنده یی در راستای احـیـای عـدالـت و ایجاد امـنـیـت در مناطق مختلف کشور خصوصا مناطق جرم خیز و جرم پرور و برخی مناطق تهران از خود نشان داده بودند، مورد ترور قرار گرفتند. اسیدپاشی به صورت، ترور با اسلحه در مقابل منزل، حمله و جراحت با چاقو حین خروج از دادگستری نسبت به قضات و بالاخره ترور دادستان شهید شهر خوی که به شهادت همکاران و دوستان، ایشان هم یکی از قضات موفق دادگستری در مسیر احقاق حق و دادورزی و حق مداری بود، از جمله آسیب هایی اسـت که در سال های اخیر بر بدنه دستگاه قضـایـی وارد آمـده و متـاسفـانـه به رغم اهمیت واقعـه از پـوشـش خبـری منـاسب برخوردار نبوده و مطبـوعـات و رسانه های ما با آنکه بیشترین مطالب خود را به بیان برخی حـوادث اختصـاص می دهند اما همواره ترور قضات دادگستری را یک «حادثه» معمولی تلقی کرده و به راحتی از کنار آن می گذرند.
وی همچنین تصریح می کند: صرف نظر از اطلاعیه محکومیت ترور اخیر توسط حوزه ریاست قوه قضائیه و اعزام هیات عالی رتبه یی از سوی رئیس قوه قضائیه برای بررسی موضوع، ابلاغ مراتب تسلیت به خانواده و همکاران و شرکت در مراسم تشییع به منطقه که البته جای قدردانی دارد، ولی نحوه برخورد سایر مسوولان سیاسی و اجرایی جای تعجب دارد و ظاهرا تفاوتی با گذشته ندارد و عکس العمل مناسبی در این خصوص صورت نمی گیرد. برعکس سایر کشورها که معمولا پس از این گونه وقایع موجی از اعلام انزجار از این گونه ترورها به راه می افتد و مسوولان حساسیت ویژه یی برای امنیت قضات خود قائلند و ایجاد امنیت برای قاضی را ارجح بر امنیت خود می دانند، اما متاسفانه در کشور ما نه تنها هیچ اطلاعیه یـا بیـانیـه یی از سـوی مراکز سیاسی و اجرایی و در حمایت از قضات و محکومیت این قبیل جنایات صادر نمی شود بلکه اقدامات جدی و اصولی نیز برای ایجاد امنیت قضات دادگستری که شاید متضمن عدم تکرار ایـن قبیل ترورها باشد، صورت نمی گیرد.
رحیمی می افزاید: جـای تعجـب اسـت، بـه راستـی با وجود ده ها ســازمــان، انـجـمــن، دفـتـر و مـراکـز حقـوقـی و... مدعی حقوق بشر که بعضا دارای بودجه های کلان هـسـتـنـد و در هـر قضیه پیش پا افتاده یی که البته حساسیت بیرونی دارد اظهار نظر می کنند و همواره ادعـای دفـاع از حـقـوق بـشـر و نـظـارت بـر اجرای عدالت را دارند، چرا در مواجهه با این قبیل جنایات کــه مــرکــز اجـرای «عـدالـت و ایجاد امنیت» را آمـاج حـمـلات وحشیانه خود قرار می دهند و حمایت از آن نفع و مفهومی ملی دارد، سکوت پیشه می کنند و دریغ از یـک اطـلاعیـه، حتـی بـه ظـاهـر هم این جنایات را محکوم نمی کنند؟ ایـن در حـالـی است که قاضی همواره نقش محوری اجرای عدالت و ایجاد امنیت اجتماعی در جامعه داشته و در تمامی مراحل رسیدگی به جرائم، این دستور قضایی است که موجب استقرار امنیـت در جـامعـه می شود و مجـرمـان و اشرار و متجـاوزان بـه نـوامیـس مردم هم با احکام قضایی صـادره از سـوی قضـات اسـت که توسط ضابطان دستگیر می شوند و به کیفر مجازات می رسند.
البته ناگفته نماند که هرچند قضات دادگستری هرازگاهی مورد بی مهری و کم لطفی مسوولان قرار می گیرند و در سخنرانی ها و اطلاعیه ها و بیانیه های سیاسی آنان را مورد ترور شخصیتی قرار می دهند و در حقیقت در امور رسیدگی قضایی حمایت کننده جدی و مدافع اصولی تاکنون نداشته اند به نحوی که هنوز سایر قضات که داغ جنایات مشابهی چون اسیدپاشی و اصابت گلوله را بر چهره دارند یا به فیض شهادت نائل آمده اند، به رغم مکاتبات متعدد و نــامــه های رئیـس سابق قـوه قضـائیـه، از هیچ گـونـه حمـایـت حقوقی مراکز اجرایی مربوطه برخوردار نشده اند و اقـدام مـوثـری در جـهت حمایت از این قضات آسیب دیده و خانواده های داغدارشان صورت نگرفته است. به راستی جای سوال اینجاست که آیا راجع به سایر اقـشـار جـامـعـه و سایر صنف ها هم همین روش حمایتی مـتداول است و آیا همین مقدار حساسیت و حمایت معنوی و تعصب ملی و رسانه یی نسبت به آنان وجود دارد؟ قوه قضائیه مطابق فرمایش امام راحل(ص) باید ملجا و پناهگاه مردم مظلوم باشد اما مردم چگونه می توانند قوه قضائیه را ملجأ و پناهگاه خود بدانند در حـالـی کـه قـضـات بـه عـنـوان «متولیان امنیت و عدالت»، خود از کمترین ضریب حفاظتی و امنیتی برخوردار نبوده و در عــین ارزشمندی از آسیب پذیر ترین اقشار جامعه هستند؟

روزنامه ایران نیز در شماره امروز خود مطلبی ر ا با نام " الاهرام و فراموشی غیرت اسلامی و عربی" به قلم حسین پورجواد منتشر کرده است.
در این یادداشت آمده است: بر همه آگاهان جهان اسلام روشن است که تنها دولتی که فلسفه وجودی آن فقط و فقط علیه جهان اسلام بویژه ملت های خاورمیانه بنا شده، دولت اشغالگر سرزمین فلسطین می باشد که نام اسرائیل را برای خویش برگزیده است. یکی از پایه های اصلی دوام و بقای آن در کنار ارتش صهیونیستی، سرویس اطلاعاتی آن موسوم به موساد است. سازمانی که رکورد بیشترین سابقه تروریستی را در جهان دارا بوده و اکثریت قریب به اتفاق اهداف آن هم در ماین مشاهیر و مبارزین ارشد فلسطینی، مصری و بقیه جهان عرب بوده است. عداوت ذاتی اسرائیل و موساد علیه مسلمانان بویژه اعراب بر کسی پوشیده نیستم. کشورهای عربی مجاور فلسطین بویژه کشور بزرگ و باستان مصر بیشترین خاطرات تلخ از آسیب های وارده از ناحیه این هماسیه متجاوز را دارند. با وجود این سابقه تلخ تاریخی چند دهه اخیر فاستحاله نقطه های از فرومایگی سیاسی کشانده که معروف ترین روزنامه آن با ذوق زدگی از اقدامات موساد علیه ایران اسلامی و کانون های مقاومت علیه اسرائیل یاد کند.
این یادداشت می افزاید: روزنامه الاهرام در تاریخ 26 دی ماه برابر با 16 ژانویه 2010 طی مقاله ای به تمجید از مائیر داگان رئیس سرویس اطلاعات اسرائیل در انجام اقدامات تروریستی علیه ایران پرداخته است. این مقاله بیان می دارد که موساد با انجام اقداماتی نظیر ترور و خرابکاری در سال های اخیر از احداث تاسیسات هسته ای ایران جلوگیری کرده و داگان شخصا عملیات اتهامات هسته ای به ایران را عهده دار بوده که اگر وی نبود، ایرن برنامه هسته ای خود را سال ها پیش تکمیل کرده بود. این نویسنده به ظاهر عرب مسلمان الاهرام، از داگان به عنوان «سوپر من» یاد نموده که در 7سال گذشته در سکوت رسانه ای با تحریک مخالفان، ترور و انجام اقداماتی برای سرخوردگی رهبران ایران و همچنین اقدامات جسورانه دیگری علیه حزب الله لبنان، حماس و جهاد اسلامی از خویش عقل و درایتی قابل تقدیر نشان داده است.
پورجواد در این یادداشت می افزاید: همانگونه که در سطور پیشین ذکر شده، این انحطاط و انحراف در جهان اسلام آن هم در کشوری که در میان جهان عرب دارای جریانات روشنفکری تاثیر گذار ممتازی بوده، جای شگفتی دارد. کار حکومت مصر با آن همه مفاخر مانند شیخ محمد عبده و ... و نیز مبارزات ضد استعماری و ضد اسرائیلی جمال عبد الناصر به درجه از زوال رسیده که با ذوق و شوق از اقدامات موساد علیه حزب الله لبنان، حماس و جهاد اسلامی و جمهوری اسلامی ایران یاد می کند. حزب الله لبنان و حماس تنها اعرابی هستند که توانسته اند با اتکای به خداوند و تعالیم عالیه اسلام، مردانه جنگیده و با قدرت نظامی اسرائیل را به شکست و عقب نشینی وادار نمایند نه با سازش و امتیاز دادن کاری که متاسفانه در تاریخ مبارزات فلسطینی با اسرائیل غاصب سابقه نداشته است. البته همزمانی مقاله تعریف روزنامه الاهرام از رئیس موساد با ساخت دیوار فولادی دولت مصربرای تکمیل و اطمینان از محاصره 5/1 میلیون مسلمان در غزه که به ایجاد آرامش خاطر اسرائیل کمک می کند، کاملا قابل درک است. اینها همه از یک جنس بوده که نوع سیاست های دولت قاهره است که جمله ذیل را به زبان حسنین هیکل،روزنامه نگار معروف جاری ساخته است: «مصر کوچک شده برای این که از تاریخ به گوشه ای از جغرافیا پناه برده است.» دوری از ملت ها و اتکا به حمایت های دشمنان تاریخی مثل مسلمان خاورمیانه دستاوردی جز این نخواهد داشت. نکته جالب دیگر در این میان اظهار نظر مردم مصر و سایر مسلمانان در پایگاه اینترنتی الاهرام است که بعضا گفته اند استخبارات مصر که روزی برای حفظ منافع اعراب و فلسطین جایگاه مهمی داشت،اکنون در حد یک همکار دست چندم موساد و سیا تنزل یافته است.

روزنامه مردم سالاری نیز در یادداشت روز خود با عنوان "نگرانی برای اجرای یک لایحه" نوشته مهدی عباسی به مسئله هدفمند کردن یارانه ها پرداخته است.
در این یادداشت آمده است: سال 88 در حال پایان یافتن است و اصولا تصمیمات اجرایی به خصوص در حوزه اقتصاد برای سال 89، در همین روزهای پایانی گرفته می شود اما، در حالی این روزها سپری می شود که هنوز بودجه 89 به مجلس نرفته است. برنامه توسعه چهارم پایان یافته و برنامه توسعه پنجم هنوز بررسی نشده و اجرای لایحه هدفمند کردن یارانه ها نیز با ابهاماتی همراه است. با این تفاسیر نمی توان نسبت به اوضاع اقتصادی کشور در سال آینده نگرانی نداشت کما اینکه باید به ابهامات موجود در فضای اقتصادی پاسخ داده شود.
عباسی در این یادداشت بر این باور است که: اگر از کم بودن زمان برای بررسی لایحه بودجه 89 و برنامه توسعه پنجم عبور کنیم، که خود نیز موضوعات مهمی هستند، اختلافات مبنایی در دولت در خصوص نحوه اجرای لایحه هدفمند کردن یارانه ها، حکایت از آن دارد که گویا دولتمردان هنوز به تصمیم مشخصی در این خصوص نرسیده اند. لایحه ای که به صورت مستقیم با زندگی همه مردم گره خورده است و کوچکترین اشتباه و ورود به میدان آزمون و خطا، عملا تبعاتی به همراه خواهد داشت که به سادگی جبران پذیر نخواهد بود.
در این یادداشت گفته می شود: دولت می بایست تصویری واقعی از آنچه که می خواهد اجرا کند، در اختیار داشته باشد اما گویا اینگونه نیست و اعلام این جمله که «مشکلات این لایحه در اجرا مشخص می شود» از سوی برخی دولتی ها حکایت از آن دارد که باید نسبت به اجرای آن کمی تا قسمتی نگران بود. اما، چالش ابتدایی در اجرای این لایحه به تعداد دریافت کنندگان یارانه نقدی مربوط خواهد شد.
عباسی با اشاره به سخنان سخنگوی طرح تحول اقتصادی و معاون پارلمانی رییس جمهور می نویسد: اختلاف دیدگاه یعنی پرداخت به 70 درصد یا صددرصد، چگونه حل خواهد شد؟ همانطور که مشاهده شد، منابع خبری این دو نحوه پرداخت، یکی سخنگوی طرح تحول و دیگری معاون احمدی نژاد هستند. اما، از دیگر نگرانی های جدی در خصوص اجرای لایحه هدفمند کردن یارانه ها، تورم ناشی از این اقدام است. آیا دولت پیش بینی لازم برای کنترل این تورم را کرده است؟ چه ضمانتی از سوی دولت وجود دارد که تورم ناشی از آزادسازی قیمت ها، موقتی باشد؟ اگر در اجرا مشکلات پدید آید و افزایش تورم به تورمی پایدار تبدیل شود، چه کسی پاسخگوی فشار اقتصادی به مردم خواهد بود؟
رئیس کل بانک مرکزی روز گذشته و در حالی که هنوز این لایحه اجرا نشده، اعلام کرد که «با هدفمند کردن یارانه ها و تورم حاصل از آن، ما دیگر نمی توانیم معجزه کنیم». پس چه ضمانتی برای رسیدن به نتایج مطلوب در پی اجرای این لایحه وجود دارد؟

روزنامه جام جم در مطلبی با عنوان "نعل وارونه اوباما" نوشته مریم جمشیدی به رویکرد یک ساله رئیس‌ جمهور آمریکا در قبال ایران نگاهی داشته است.
این روزنامه در مطلب خود آورده است: جان کری، کاندیدای سابق دموکرات برای تصاحب کاخ سفید در 2004، در 10 ژانویه 2008 اوباما را انتخاب و تاکید کرد که از نظر او، فقط باراک اوباماست که می‌تواند و باید رئیس‌ جمهور آینده ایالات متحده شود. این رویا کمی بعد رنگ واقعیت به خود گرفت و باراک اوباما، رئیس‌ جمهور سیاهپوست آمریکا، ساکن خانه‌ای سفید شد که تا پیش از آن به مدت 8 سال در اختیار مردی جنگ‌ ‌طلب بود. جورج بوش پسر که با تجربه آغاز چند جنگ در خاورمیانه، چهره منفوری از خود ساخته بود، این پیش‌بینی‌ها را ایجاد کرده بود که ایران مقصد بعدی نیروهای ارتش اوست.
همچنین در بخش دیگری از مطلب خود نوشته است: اما اوباما رویکرد متفاوتی داشت. علاوه بر این‌که خودش در سخنرانی‌های رسمی بر مذاکره و استفاده از راه‌حل‌های دیپلماتیک تاکید می‌کرد، مشاوران و همکاران انتخاباتی وی نیز همانند اوباما سخن می‌گفتند. در همین خصوص ژنرال مک پیک، رئیس انتخاباتی کمپین باراک اوباما رفتار ایران را عکس‌العملی در مقابل رویه خصمانه دولت وقت آمریکا عنوان کرد. به اعتقاد وی، ایران دشمن اصلی القاعده است. او که رئیس ستاد مشترک نیروی هوایی آمریکا در زمان بوش پدر بوده است، همچنین تصریح کرد که ایرانی‌ها در نبردهای اولیه با طالبان در افغانستان همکاری همه‌جانبه داشته‌اند؛ اما ما به جای تشکر از آنها، دولت ایران را در محور شرارت قرار دادیم و این پیام روشنی به ایرانیان بود که ما علاقه‌ای به آنها نداریم.
در این مطلب همچنین آمده است: به گفته ژنرال مک پیک، عقیده اوباما این است که چرا ما با ایرانیان مذاکره نکنیم و چرا این کار انجام نشود وقتی ما با آنها دارای منافع مشترک هستیم. جنگ علیه القاعده یک نمونه از این موارد است. در همین حال آنچه خود باراک اوباما مطرح کرد و مدعی شد، این بود که او اگرچه اجازه پیشروی ایران در برنامه‌های اتمی‌را نخواهد داد، اما با دولت ایران به مذاکره مستقیم نیز خواهد نشست.
از سوی دیگر، این تنها خاورمیانه نبود که خسته از صدای تانک‌ها و گلوله‌های آمریکایی بود. مردمی هم که با فاصله‌ای بسیار دورتر از افغانستان و عراق در مناطق سرشار از آرامش زندگی می‌کردند، در هراس از گشوده شدن جنگی دیگر توسط دولتمردانشان بودند. این نگرانی چنان برای آنها جدی بود که حتی به هم حزبی بوش هم رای ندادند و ترجیح دادند با انتخاب باراک اوبامای جوان اما رنگین پوست، خیال دنیایی را آسوده کنند.
جام جم در عین حال در مطلب خود درباره یک سال گذشته سیاست های آمریکا آورده است: کمی بعد انتظار شروع مذاکره ایران و آمریکا با روی کار آمدن اوباما به قدری جدی شد که کشورهای عرب منطقه هراسناک از وقوع این اتفاق به زعم آنها قریب‌الوقوع، هراسناک شدند و رسانه‌های زیادی به این موضوع پرداختند. اعراب بر این عقیده بودند که در صورت آغاز مذاکرات ایران و آمریکا برای عادی‌سازی روابط تهران و واشنگتن، آمریکا از کشورهای حاشیه خلیج فارس دور خواهد شد و در مقابل به سمت تحکیم روابط با ایران حرکت خواهد کرد. این نگرانی از آن نظر وجود دارد که اعراب به لحاظ رقابت‌شان با ایران در کسب قدرت در منطقه، از نزدیکی تهران و واشنگتن بسیار بیم دارند و همواره امیدوارند در انجام این مذاکرات خلل ایجاد شود. زیرا تنها در این صورت است که جایگاه آنان در منطقه قوی‌تر خواهد بود.
جام جم در بخش دیگری از مطلب خود می افزاید: کم‌کم مشخص شد اوباما نیز بیشتر از این‌که مرد عمل باشد، اهل حرف است. اوباما که در صحبت‌های قبلی خود وعده می‌داد به محض پیروزی با ایران مذاکره خواهد کرد، پس از این‌که به طور رسمی رئیس‌جمهور شد، با تعلل بیشتری از این موضوع سخن گفت. وی در اظهار نظرهایش تاکید داشت که این مذاکره ابتدا باید در سطوح پایین دیپلماتیک آغاز شود. از سوی دیگر، آمریکا تصریح کرد زمانی این مذاکرات را آغاز خواهد کرد که درباره پرونده هسته‌ای ایران با متحدان اروپایی خود نیز به جمع‌بندی مشخصی رسیده باشد. این در شرایطی بود که همگان یقین داشتند هر پیشنهادی از سوی دولت اوباما برای مذاکره با ایران با شکست مواجه خواهد شد، مگر این‌که آمریکا لحن خود را در مقابل ایران تغییر دهد.
همنین در این مقاله تصریح شده است که: اما این تنها تغییر موضع اوباما نبود. وی در اقدامی غیر قابل انتظار از نظر تحلیلگران سیاسی، به تمدید تحریم‌ها علیه ایران پرداخت. وی با تاکید بر این‌که ایران تهدیدی نامتعارف و خارق‌العاده برای آمریکاست تحریم‌هایی را تمدید کرد که برای نخستین بار توسط بیل کلینتون، رئیس‌جمهور پیشین ایالات متحده، در سال 1995 علیه ایران و برای جلوگیری از کمک شرکت‌های آمریکایی به ایران و توسعه این کشور اعمال شده بودند. این اقدام اوباما در حالی صورت گرفت که جورج بوش نیز هرساله این تحریم‌ها را تمدید می‌کرد، بنابراین در زمانی که خود آمریکایی‌ها نیز در مورد میزان تاثیر قانون تحریم‌های ایران ابراز تردید داشتند، اوباما بر خلاف گفته‌های پیشینش، سیاست بوش را ادامه داد. بدین ترتیب مشخص شد حرف‌هایی که اوباما گفته بود بعد از ورود به کاخ سفید درباره ایران خواهد زد، چه بوده است.
این مطلب می افزاید: اوباما در یک مصاحبه تلویزیونی اعلام کرد، چنانچه ایران مشت خود را باز کند، ایالات متحده حاضر است دست دوستی به سوی این کشور بگشاید. این سخن رئیس‌جمهور آمریکا با واکنش احمدی‌نژاد مواجه شد که در پاسخ به اوباما گفت: «ایران آماده گفتگوست.» احمدی‌نژاد در عین حال خواستار تغییرات بنیادین در سیاست‌های آمریکا شد. اما آنچه تاکنون از رفتار رئیس دولت آمریکا مشاهده شده، اقداماتی بوده که نه تنها باعث نزدیک شدن 2کشور نشده، بلکه به عنوان موانعی در مسیر تعامل سازنده به شمار آمده است. در همین خصوص می‌توان مصادیق دیگری نیز بر شمرد. دخالت‌های کاخ سفید در امور داخلی ایران که پس از حوادث اخیر بعد از انتخابات صورت گرفت، هرگز نمی‌تواند راهگشای مسیر بسته 2 کشور باشد.

روزنامه بهار نیز در یادداشتی به قلم سید صادق خرازی با عنوان "چه خبر است؟" آورده:
این روزها ناکامی های فراوانی در صحنه سیاست خارجی مشاهده می شود. وزیر محترم امور خارجه ایران به طرابلس لیبی می رود و برخلاف روال معمول نتوانسته با رئیس کشور لیبی، ملاقات کند! درعراق، پاکستان، افغانستان و یمن اتفاقاتی رخ داده است که هر کدام نیازمند بازخوانی و بررسی مجدد نقش سیاست خارجی است. هفته قبل وزیر امور خارجه به عراق سفر کوتاهی می کند و صحبت از ساز و کارهای جدیدی برای حل و فصل برخی سوءتفاهمات میان دو کشور می کند، کدام ساز و کار جدید! و متاسفانه نام معاهده 1975 نه در کلام ایشان و نه در گفتار سفیر جمهوری اسلامی ایران دیده نمی شود. شاید جناب وزیر خارجه نگران حساسیت برخی مقامات عراقی نسبت به معاهده 1975 هستند. اگر اینگونه باشد آیا صحیح است دست اندرکاران سیاست خارجی که بایست امین ملت و حاکمیت باشند منافع ملی ایران را قربانی حساسیت عراقی ها کنند؟ اصولا موارد مورد توافق چیست؟ آیا در راستای موضوعات معاهده 1975 است یا اینکه توافقات جدیدی صورت گرفت است؟ متاسفانه به نظر می رسد، نتوانسته ایم تعریف مناسبی از همکاری های منطقه و فرامنطقه ای ارائه دهیم. شرایط منطقه ای و بین المللی افغانستان دچار یک دگریسی جدید و جدی شده که متاسفانه اغلب دست اندرکاران سیاست خارجی نسبت به آن بی تفاوت هستند.
در ادامه این یادداشت همچنین آمده است: افغانستان، تروریسم، مواد مخدر سه عنصر مهم در مناسبات ایران و جامعه بین الملل و غرب بوده است و ما نتوانستیم از هیچکدام از این عناصر به عنوان یک فرصت بهره بگیریم.عدم حضور در اجلاس های مهم بین المللی مثل دو نشست در مورد افغانستان که در فرانسه و ایتالیا برگزار شد جمهوری اسلامی ایران را گرفتار انزوایی خود ساخته کرده است. ظاهرا عدم شکرت در اجلاس لندن هم در دستور کار دستگاه سیاست خارجی است. عدم مشارکت باعث می شود که دیگر رقبای منطقه فعال تر و پویاتر از جمهوری اسلامی عمل کنند. عربستان سعودی در افغانستان حضور جدی تر پیدا کرده است. ترکیه ادعای حل اختلافات بین پاکستان و افغانستان را دارد و جالب است که از شرق به آن سوی مرزهای ایران برای حل مشکلات خود می روند تا او منجی و میانجی دو کشور شود! در پاکستان، عربستان سعودی نقش جدید و جدی تری پیدا کرده است. احتمال به قدرت رسیدن نواز شریف و بازگشت به سیاست های ضد ایرانی دهه هفتاد عینیت بیشتری می یابد. رقبای منطقه ای ما، پاکستان و عربستان سعودی از انزوای خود ساخته ایران بهترین بهره ها را گرفته اند. اینکه جمهوری اسلامی در اوج واگرایی در صحنه منطقه ای روبه رو است. رفتار دست اندرکاران سیاست خارجی قابل فهم نیست! امیداوریم که ایشان حداقل در جریان این فعل و انفعالات جدی در منطقه باشند! و بدانند که جمهوری اسلامی ایران در محیط پیرامونی خود باقصه و غصه هفت گنبد افلاک مواجه است.

روزنامه تهران امروز هم به موضوع هدفمندی یارانه‌ها وسوالات بر جای مانده آن پرداخته است.
در یادداشت این روزنامه حسین درودیان، کارشناس اقتصاد می نویسد: مساله هدفمندسازی یارانه‌ها در حالی ابعاد جدی به خود گرفته که انتقادات اساسی به این طرح همچنان برجای خود باقی است و روند تصویب لایحه توسط سیاستگذاران دخیل اعم از دولت و مجلس در نهایت بی‌اعتنایی به این اشکالات به مراحل پایانی پایان یافته است. هنوز در روح کلی حاکم بر این لایحه و کلام مسئولان، تمایزی بین معضلات ساختاری و عملکردی دیده نمی‌شود. روند کار و ساختار لایحه به‌گونه‌ای است که دولت به عنوان بزرگ‌ترین منتقد شرایط نامساعد فعلی یارانه‌ها در کشور، خلطی آشکار بین عیوب «ساختاری» و «عملکردی» ایجاد کرده؛ بدین معنا که تمامی مشکلات حاضر را به گرده ساختار نامناسب و یارانه‌ای اقتصاد کشور نهاده و به نوعی خود را در بروز مشکلات جاری بی‌تقصیر جلوه می‌دهد؛ البته این امر واضح است که ساختار اقتصادی کشور به لحاظ مقوله یارانه‌ها ساختار مناسبی نیست (سطح تحلیل ساختاری) لیکن تحلیل عملکردی نشان می‌دهد که دولت نیز در بروز مشکل جاری بی‌تقصیر نبوده و بخشی از بن بست موجود در مقوله یارانه‌ها ناشی از بی‌انضباطی مالی وی است. دولت از ابتدای عملکرد خود به پشت گرمی درآمد در حال صعود نفت، انبساط مالی بی‌سابقه‌ای در پیش گرفت تا جایی که طی چهار سال از عملکرد خود هزینه‌های دولتی را به میزان 2.5 برابر افزایش داد.
درودیان می افزاید: با بروز بحران جهانی و کاهش قیمت نفت، خطر کسری بودجه به‌طور جدی در کمین دولت قرار گرفت چراکه هزینه‌های فزونی یافته دولتی طی سال‌های گذشته قابل تعدیل به پایین نبود. به ناگاه دولت که طی سال‌های اولیه فعالیت خود، کمترین توجه را به مقوله اصلاح قیمت‌ها و یارانه‌ها نشان نداده و سیاست اصلی اقتصادی خود را در افزایش مخارج عمرانی و اعطای تسهیلات به بنگاه‌های زود بازده متمرکز کرده بود، به فکر مقوله اصلاح قیمت‌ها افتاد. آنچه که در قالب هدفمند کردن یارانه‌ها به شیوه کنونی انجام خواهد گرفت، چیزی جز «حذف یارانه» نیست. هم‌اکنون در شرایط فعلی دولت بخشی از بودجه خود و درآمدهای کشور را به پرداخت یارانه اختصاص می‌دهد (که البته اذعان می‌کنیم این یارانه‌ها به‌طور کارا توزیع نمی‌شود.) لیکن در شرایط جدید، موسوم به هدفمند شدن یارانه، آنچه رخ خواهد داد این است که دولت با افزایش قیمت کالاها و خدمات تولیدی خود، درآمدی حاصل کرده و سپس آن را بازتوزیع می‌کند. (بازتوزیع به شکل پرداخت 50 درصد به خانوارها،30 درصد به تولید و 20 درصد برای خود دولت) به عبارت دیگر اگر در شرایط حاضر منبع تامین مالی یارانه‌ها، درآمدهای عمومی کشور(مالیات و نفت) است، در شرایط جدید منبع تامین مالی یارانه نقدی همان پولی بوده که از بابت افزایش قیمت‌ها از مردم ستانده شده است. به این ترتیب دولت، خود و بودجه خود را از قید پرداخت یارانه رهانده و عملا مسئولیت تامین مالی یارانه نقدی را به مردم منتقل خواهد کرد. هنوز دولت به درستی تبیین نکرده که تبعات چنین رخدادی بر رفاه خانوار چه خواهد بود. هنوز اثر این اقدام بر واحدهای تولیدی مبهم است. هنوز مشخص نشده که چرا مردم باید هزینه ناکارآمدی دولت در تولید انرژی که هزینه تمام شده بالایی را رقم‌زده بپردازند. در حالی دولت هزینه تمام شده تولید هر کیلووات ساعت برق را هزار ریال اعلام کرده و مدعی اخذ آن از مردم است که همین رقم در کشوری نظیر ترکیه -که سطح توسعه یافتگی تقریبا مشابهی با ایران دارد- کمتر از یک سوم این مبلغ است.(0.033 دلار در هر کیلووات ساعت) باید مشخص شود که چرا هزینه این ناکارآمدی در تولید برق را مردم باید به‌عهده بگیرند. هنوز از این موضوع غفلت شده که خانوارهایی که به‌واسطه انحصار در صنعت خودرو، طی سال‌های گذشته خودروهای کم کیفیت، پرمصرف و گرانقیمت دریافت کرده‌اند و به اجبار دولت از دسترسی به خودرو جهانی، با قیمت و کیفیت جهانی محروم مانده‌اند، هم‌اکنون باید برای سوخت خودروهای پرمصرف خود «قیمت جهانی» بپردازند. کدام ‌یک از اجزای این معادله با یکدیگر سازگارند؟ آیا می‌توان درخصوص قیمت‌ها سخن از اقتصاد آزاد، عدم مداخله دولت، شفافیت بازار، رفع مکانیزم قیمت‌گذاری دستوری و... به میان آورد و در عین حال در سایر اجزای از جمله تجارت خارجی با انواع و اقسام محدودیت‌ها و مداخلات دستوری دولتی، مصرف‌کنندگان را از دسترسی به کالاهای با کیفیت جهانی محروم کرد؟
انتهای پیام

دیدگاه شما