جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

تپش عاشقانه کلمات؛ روایت شاعرانه احمد یوسف زاده از دیدار با رهبر معظم انقلاب اسلامی

کد خبر: ۱۳۴۹۰۷
تپش عاشقانه کلمات؛ روایت شاعرانه احمد یوسف زاده از دیدار با رهبر معظم انقلاب اسلامی
پایگاه اطلاع رسانی جماران: احمد یوسف زاده با ارسال یادداشتی اختصاصی به پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روایت شاعرانه ای از دیدار امسال خود و دیگر اصحاب فرهنگ و ادب با رهبر معظم انقلاب اسلامی ارائه داده است که بدون هیچ دخل و تصرفی در پی می آید: ‎

سال گذشته پس از تقریظ مقام معظم رهبری بر کتاب «آن بیست و سه نفر» توفیق دیداری کوتاه با ایشان دست داد، بعد از آن دیدار و درست از همان لحظه ای که پا از در نگهبانی بیت بیرون گذاشتم،دلم برای سید انقلاب تنگ شد. این دلتنگی یک سال همراهم بود تا همین یک هفته پیش که علیرضا قزوه زنگ زد و مژده داد می توانم در قافله شاعران کشور بٌر بخورم و رهبر را از نزدیک ببینم.
گرمای تهران ،وقتی دست تنگی راننده تاکسی فرودگاه مانع از روشن کردن کولر ماشین بشود و آفتاب گرم ازفرودگاه تا ولیعصر بتابد به سر و رویت ، برای من که سختی روزگار چشیده ام شاید قابل تحمل باشد، برای همسفرم دکتر حامد حسینخانی با دهان روزه، اما طاقت سوز است. حالا که بر رو فرشی های نازک و نیمدار، میان شمشاد های بیت سید علی خامنه ای رهبر معظم انقلاب نشسته ایم به انتظار اذان مغرب، از عرقریزان آن پراید قراضه و دود و دم تهران شلوغ، جز تشنگی شدید چیزی به جای نمانده.
در میان جمع چهره آقایان خوراکیان و عطارزاده را می بینم و به یاد تلاش هایشان می افتم وقتی برای رونمایی از تقریظ رهبری بر کتاب «آن بیست و سه نفر» به کرمان آمده و چقدر مرا شرمنده کرده بودند.
نوارهای سبز پارچه ای روی رو فرشی ها، جای صفوف نماز را نشان می دهد و سجاده سفید سید، مثل ما منتظر است تا درب کوچک خانه رهبر از سمت قبله باز بشود و بیایند بشوند امامِ جماعتِ شاعر و من تلاوت حمد و سوره اشان را به سیاقی که بارها از رادیو و تلویزیون شنیده ام و لذت برده ام، بشنوم و لذت ببرم.
بیست دقیقه مانده به اذان، آقای وحید می روند به طرف درب سفید و سید میان درگاه، سبز می شوند و جماعت از میان شمشادها صلوات می فرستند. تا به خود بجنبم حلقه چند لایه ای از شعرا دور سید شکل گرفته که دارند کتاب های شعرشان را به آقا نشان می دهند،تقلای من برای نزدیک شدن و رساندن کتاب " از جهنم سرد شین تا بهشت ارزنتاک" به دست رهبر کتابدوست انقلاب که حالا دارند با اشتیاق کتابهای شعر را ورق می زنند، ناکام می ماند. پیش از آمدن، نویسنده این کتاب که از سادات بزرگوار است اصرار داشت کتابش را به دست رهبر برسانم که البته نتوانستم و دادم به کسی که شاید به دستشان برساند و من از خجالت نویسنده در بیایم.
حالا هرم گرم زمین که از روفرشی های نازک بیرون می زد و تشنگی ما را زیادتر می کرد فرو کش کرده و نرمه بادی به سختی سرشاخه کاج های بلند حیات را تکان میدهد .
سید روی صندلی نشسته و جوانی هنرمند به سختی در تلاش است تابلوی نقاشی اش را بی آنکه سر و روی دیگران را رنجه کند به رهبر برساند. روی تابلو حاج احمد متوسلیان دیده می شود که در خیال نقاش، از اسارت برگشته و در حال روبوسی با رهبر انقلاب است.
رضا برجی عکاس جنگ، چیزهایی به رهبر می گوید و بعد از او یکنفر جلو صندلی سید می نشیند، دست هایش را روی عبای ایشان می گذارد و خواسته اش را می گوید. در اجابت، رهبر، چفیه شان را از زیر عبای تور سیاه بیرون می کشند و به جوان می دهند.
کار محافظان سخت است. هم می خواهند ازدحام جمعیت را کنترل کنند و هم تلاش دارند به مهمانان نازکدل رهبر، نازکتر از گل نگویند. اذان مغرب به کمکشان می آید و نماز شروع می شود.ناتوان از دیدار چهره به چهره بر می گردم سر سجاده .
بعد از نماز، بانوان شاعر، راه را بر سید می بندند و اصرار که "بیایید در جمع ما افطار کنید!".
پایین،توی زیرزمین، سفره ای دو طرف سالن چیده شده، افطاری چلو مرغ است و سبزی و چند تکه کوچک پنیر و خرما و آب و چای. میان دو سفره، صندلی و میز کوچکی برای سید گذاشته اند تا اگر توانستند از حلقه بانوان شاعر خودشان را خلاص کنند، بیایند و روزه اشان را با خرما باز کنند و آن استکان کمر باریک چای را جرعه جرعه بنوشند. می آیند. جماعت به احترام بلند می شود و سید تا برسند به میز کوچک، تند تند میگویند:بفرمایید،بلند نشید!
من نزدیک رهبر نشسته ام و فرصتی هست که سیر ببینمشان. شروع می کنند با استکان کمر باریک چای و مگر وحید جلیلی و حداد عادل اجازه می دهند که ایشان افطار کنند!یکریز و آهسته چیزهایی می گویند و رهبر با دقت گوش می دهند.
بعد از افطار می رویم به سالن حسینیه.حسینیه امام خمینی خیلی جمع و جورتر از آن چیزی است که در تلویزیون دیده ام. رهبر می نشینند جلو همان پرده آبی چین دار که توی دیدارهای مردمی تلویزیون نشان می دهد. کنارشان علیرضا قزوه نشسته است. سید، نه چون مردی 77 ساله، که مثل جوانی خوش بنیه، قرص نشسته اند روی صندلی، قبراق تر از قزوه حتی. فیلمبرداری که کنار ما بساطش پهن است و لا اقل به اندازه مزاحمتی که ایجاد می کند یک تصویر نصفه نیمه هم از ما نمی گیرد، آقا و قزوه را در یک قاب جمع کرده است. سفیدی سیمای رهبری در کنار قزوه بهتر به چشم می آید.
قاری شروع می کند به تلاوت قرآن. با واژه هایی که برای شاعر جماعت بیگانه نیست. « جام» ، « شراب خوشگوار سفید کافوری» ، «نیکمردان»، « چشمه های جوشان» فضا قرآنی می شود:
ان الابرار یشربون من کاس کان مزاجها کافورا...
بیاد مرحوم سبزواری ، قزوه با شعر «وصیت» او شروع می کند.

بنگر یکی به چشم خرد ای پسر مرا
عبرت پذیر زان‌چه بیامد به سر مرا
گاهی ز مرحمت بنشین در بر حمید
زود است زود تا که نیابی دگر مرا
نوبت به شعر خوانی شاعران می رسد. قزوه قبلا تشخیص داده چه کسی بخواند وچه کسی گوش بدهد. از موسوی گرمارودی شروع می کند که صاحب کسوت است و مورد احترام مهمان و میزبان. با شعری برای مدافعان حرم.
کودکم گرچه نیک شیرین است
همسرم گرچه همچو مه زیباست
همه چیزم فدای راه خداست
همه را می‌نهم، حرم تنهاست
نوبت به حداد عادل می رسد ، شعری بلند و پر محتوی و البته خسته کننده می خواند. واژگان و سبک قدیمی و مستهلک آن قصیده طولانی با حال و هوای شاعران جوان امروزی سازگار نیست، این را می شود از غر زدن های یواشکی اشان فهمید.
محمد علی مجاهدی نزدیک رهبر نشسته است به پاس موی سپید و شعر آیینی اش. پیرانه سر عاشقانه می خواند.

دلم از شب‌نشینی‌های زلفش دیر می‌آید
مسیرش پیچ در پیچ است و با تأخیر می‌آید
جوان ها با استاد شوخی می کنند و به سبک مهران مدیری بلند می گویند به به! به به!
استاد به وجد می آید، سر از کاغذ بر می دارد و می گوید:
- ما هم بلدیم غزل عاشقانه بخوانیم. رهبر که چهره اشان متبسم است می گویند: ولی ممکنه مال دوران جوانی تان باشد. حسینه پر می شود از خنده حاضران.
قزوه شاعران را دسته بندی کرده. ریش سفیدان، روحانیان و شاعران غیر ایرانی و دست آخر جوانان وطن. بر همین اساس نوبت به آقای اخلاقی شاعر روحانی میبدی می رسد. رهبر او را خوب می شناسند. هم خودش را و هم شعرش را. آنچنان که می گویند: شنیده ام برای ایشان بزرگداشتی گذاشته اند. به دو جهت از این خبر خوشحال شدم، اول اینکه حقشان است و دوم اینکه فهمیدم این فقط من نیستم که قدر ایشان رامی دانم، دیگران هم قدرشان را می دانند.
ذکریا اخلاقی شروع می کند
در این دقایق موزون، که زندگی تپش عاشقانه کلمات است
سکوت بال گشوده‌ست، و شب شروع نماهنگ دلنواز حیات است
شعر روحانی میبدی ابیاتی طولانی دارد و برای فهم قالب و وزن آن باید دست کم پنج شش بیتش را شنید. برای رهبر انقلاب اما فرق می کند. ایشان یاد آوری می کنند که این شعر عکس مستزاد است( مستزاد قالبی از قالبهای شعر فارسی و در حقیقت غزلی است که کلمه یا جمله موزون و هماهنگی به آخر تمامی مصراع‌ها اضافه شده‌است.) رهبری سپس اضافه می کنند که این قالب را من فقط در اشعار آقای اخلاقی دیده ام.
بعد از شعر خوانی شاعران افغان و هند و پاکستانی که لابد انگیزه اصلی از دعوتشان صرف حضور بوده و نه شعرشان، بالاخره دود از کنده نهالی نورسته بلند شد و به جمع حالی داد و « آفرین» های رهبر را عمیق و مکرر کرد. روح الله اکبری نوجوان هفده هجده ساله غزل عاشقانه قشنگی خواند و باعث شد رهبر انقلاب نام و نشان و سابقه شعرش را بپرسند. فقط دو سال است که شاعر شده است. او خواند:

سکوت کردی و این اول شنیدن بود
سکوت کردن تو لب گشودن من بود

به چشم‌های تو سوگند می‌خورم که دلم
به بازگشتن تو، ماندن تو، روشن بود

من و تو در نظر دوست چون گُلیم و بهار
همین علاقه ما خار چشم دشمن بود

ببین حکایت انسان و عشق دور از هم
حکایت تن بی جان و جان بی تن بود

تو دل بریده‌ای از من چنان که رود از کوه
سرت بلند! که روزی به شانه من بود
شعر خوانی ها تا نزدیک ساعت صفر شب ادامه می یابد، اما باید اعتراف کرد که شعر ها آشوبگر نبودند و تکانمان نمی دادند و وقت داشت تند می گذشت.
نوبت رسید به سخنرانی رهبر شعر دوست انقلاب. قبل از شروع گفتند: حاضرم وقتم را بدهم به شما که باز هم شعر بخوانید. اما همه مشتاق شنیدن بودند و رهبر از « آقای حمید » به تعبیر خودشان و دوستی دیرینه اشان با آن مرحوم شروع کردند. بعد رسیدند به ارزش سرود که سبزواری در آن سرآمد بود. برای تبیین ارزش و تاثیر
بعضی سرود های اهنگین، به نقل از شهید حداد عادل خاطره جوانی کُرد را تعریف کردند که بعد آزاد سازی سنندج از دست ضد انقلاب، در کنار بساط آبمیوه گیری اش، وقتی هویج های درشت را در دهان دستگاه می گذاشته و صدای آبمیوه گیری بلند می شده، سرود «این بانک آزادی » مرحوم سبزواری را می خوانده و شهر و عابران و مشتریان را به وجد می آورده.
رهبر انقلاب سپس به نقش شعر و شاعرو تاثیرشان بر جامعه سخن گفتند و گفتند از سرمایه شعر باید در بزنگاه های انقلاب استفاده بشود و تاکید کردند که در مواجهه با دشمن این فقط سیاسیون نیستند که نقش دارند بلکه شاعر هم می تواند کمک کند.
رهبرانقلاب سپس مطابق خوش مشربی شاعرانه اشان چند خاطره از دوران جوانی خودشان با ذکر نام شعرای معاصر امیری فیروزکوهی ، رهی معیری و مهدی اخوان ثالث تعریف کردند که به شدت مستمعین را به وجد آورد.
رهبر معظم انقلاب در ادامه به شاعران توصیه کردند که شعرشان در مواجهه با بدخواهان موضع داشته باشد والبته گفتند: «شعر عشقی هم اشکال نداره جزو صفت شعراست، اما همان شعر و غزل عشقی هم باید جانمایه هدایت داشته باشد نه فساد. نمی گم شعری بگید که از اول تا آخر سیاسی باشد،نه! دو بیت مثل نشتر وسطش بیاریدکه اشاره به مسائل حساس کشور داشته باشد....
ساعت، سی دقیقه بامداد است مجلس با سخنان رهبر انقلاب تمام می شود. از میان شمشاد های بیت به سمت خیابان راه می افتیم. نسیم خنکی سرو های بلند را نوازش می کند. این هم از عمر شبی بود که حالی کردیم.
انتهای پیام

دیدگاه شما