جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گزارش جی پلاس از کنگره ملی ۲۰۰۰ شهید هنرمند؛ شهادت هنر هنرمندان خدایی

بسم الرب الشهدا و الصدیقین. سلام، سلام دوستان خوب و همیشگی ام، سلام. اگر جویای حال من شده باشید حالم امشب خیلی خوب است. خوب که نگاه می کنم حال همه ما در این مهمانی صمیمی و بی ریا خوب است شما بگویید مگر می شود مهمان شما ملکوتیان باشیم و حالمان خوب نباشد و شادی اشک در چشمانمان ننشانیم اگر خوب نگاه کنیم شاید ببینیم که میزبان این شب نازنین کنار مادران، پدران، همسران و فرزندانشان ایستاده اند، مرحبا به این آداب میزبانی.

کد خبر: ۱۱۸۰۶۷
گزارش جی پلاس از کنگره ملی 2000 شهید هنرمند؛ شهادت هنر هنرمندان خدایی

جی پلاس - منصوره جاسبی: «یاران چه غریبانه رفتند از این خانه هم سوخته شمع ما، هم سوخته پروانه» نوایی است در حال پخش شدن که تو را از صدای بوق و شلوغی شهر جدا می کند و وارد فضایی می شوی که بوی اسپند مشامت را می نوازد و طاق نصرت هایی که با تصاویر شهدا نقش بسته است و تو زیر طاقی نام شهدا قدم می زنی تا خود را به مسجد حوزه برسانی. نام هایشان را با خود زمزمه می کنی: «کریم پیرحیاتی، اهل قلم»، «بهروز مرادی، عکاس»، داریوش گودرزی نیا، عکاس»، «علی تاج احمدی، نقاش»، «رضا سنگی، خوشنویس»، «حسین ارسلان، شاعر»، «حسین قشقایی، تئاتر»، «مجید فریدفر، موسیقی»، «هادی باغبانی، فیلمساز»، «سید مرتضی آوینی، سید شهیدان اهل قلم» و...

غروب روز اول بهمن ماه سال 94 است و اینجا حیاط حوزه هنری است و تالار اندیشه که سال ها قرار و منزلگاه دوستداران شهدا بود در پنجشنبه اول هر ماه و امشب میزبان خانواده هایی است که فرزندانی را تقدیم این مرز و بوم کرده اند که بزرگترین هنرشان شهادت بوده است و کنگره ای به نام آنها رقم خورده است، «کنگره ملی 2000 شهید هنرمند» اما بیشتر به نظر می رسد که آنها که آمده اند مهمان شهدایند که فارغ از روزمرگی های دنیا، ساعتی را به پاس شهیدان گرد هم باشند و مگر نه این است که زنده نگه داشتن یاد شهدا کمتر از خون آنها نیست.

حوالی ساعت هفت عصر است که مراسم آغاز می شود و محمد خزاعی، دبیر کنگره ای که در بخش های مختلف از بیست و سوم دی ماه تا امروز در حال برگزاری بوده است، اولین فردی است که پشت تریبون می ایستد و می خواند دل نوشته ای را که حکایتی است از روزهای دور هم جمع بودنشان برای برپایی کنگره.

بسم الرب الشهدا و الصدیقین. سلام، سلام دوستان خوب و همیشگی ام، سلام. اگر جویای حال من شده باشید حالم امشب خیلی خوب است. خوب که نگاه می کنم حال همه ما در این مهمانی صمیمی و بی ریا خوب است شما بگویید مگر می شود مهمان شما ملکوتیان باشیم و حالمان خوب نباشد و شادی اشک در چشمانمان ننشانیم اگر خوب نگاه کنیم شاید ببینیم که میزبان این شب نازنین کنار مادران، پدران، همسران و فرزندانشان ایستاده اند، مرحبا به این آداب میزبانی. پس بگذارید جور دیگری آغاز کنم. سلام. سلام محمد که هنوز با چشمهای افتاده روبروی مادرت ایستاده ای. سلام محسن که پیش پای پدرت نشسته ای به دستبوسی، سلام مهدی که هنوز سایه همسرت هستی که در کشاکش روزگار تکیه گاهش یاد خداست و خاطرات تو، سلام ابوالفضل که آن گوشه، چشم به راه برادرت ایستاده ای که هنوز نرسیده و خوب می دانی که این روزها فشار زندگی چقدر برایش طاقت فرسا شده است تا مبادا فرزندان برادرش جای خالی او را حس کنند. سلام احسان، سالم حسن، سلام سید مرتضای اهل قلم. همه خوش آمدید. سلام بچه ها، راستش در این لحظه که این نامه را می خوانم شرمسارم، شرمساریم که بعد از سال ها به یادتان افتاده ایم اما تجربه باشکوه و بی نظیری بود با دم مسیحیایی یادتان و عزم به جا مانده از مردان سال های دور، سال های جنگ که کنارتان بوده اند و هستند و همراه شدند با قافله شما. عزیزانی چون سردار نقدی، آقایان آزادی، جباری، جنیدی و ده ها مرد و زن مخلص مانند دکتر منتظری که با حسن قدومش چراغ کنگره شهدا را پرنور تر کرد. و تازه من امروز فهمیدم این قافله و این کاروان دل جای دیگر است. اینجا نام شهید که بر زبان می آید همه از جا بلند می شوند.

کلامش که به اینجا می رسد، باید دستت را به احترام بر سینه ات بگذاری و بگویی سلام بر شما ای شهیدان خدایی و چند قطره ای بفشانی تا انقلابی که در دلت انگیخته شده است، قدری آرام گیرد و خزاعی همچنان می گوید و می گوید اما این بار نه از شهدا که از دست اندرکاران و کسانی که زحمتی شبانه روز می کشند تا نام شهدا و یادشان زنده بماند ولی ای کاش راهشان نیز زنده می ماند و می دانستیم که چه شد آنها از همه هستی خود گذشتند تا امنیت ما بماند و امروز کجا ایستاده ایم.

کلامش شیرین است نه از آن رو که خوب نوشته است که نوشته خوب بسیار است، برای آنکه از شهدا می گوید و ادامه می دهد: ای شهیدان اکنون بیش از هر زمانی دوری تان رنجمان می دهد، قرارمان این نبود تا حتماً کنگره ای باشد تا میزبانی مان کنید...

راه باز است، هنوز خط نشکسته است فریاد فرمانده می آید امروز میدان معنا خود عرصه کارزار است، هر واژه یک گلوله، هر تصویر یک خمپاره، هر جمله یک تفنگ است. باید دست به کار شوید، اینجا مجنون است، جزیره عاشقان، صدای فرمانده از لا به لای نیزارها تا اعماق تاریخ می رسد، این راه رفتنی است نه گفتنی و...

حالا دیگر نوبت خوشامدگویی رسالت بوذری به مهمانان ویژه ای است که آمده اند تا مانند همه حاضران سر تعظیم فرو آورند در مقابل عظمت شهیدان و آنان کسانی نیستند جز سردار جزایری، معاون فرهنگی ستاد کل نیروهای مسلح، سردار نجات، معاون فرهنگی سپاه پاسداران، علی جنتی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، علوی، وزیر اطلاعات و هنرمندانی چون رضا میرکریمی، داوودنژاد، رسول صدر عاملی، علی رویین تن، محمد داوودی، مجید کیانی، ناصر اسدی و...

سردار نقدی عنوان دومین فردی را به خود اختصاص می دهد که آمده است در مدح شهیدان بگوید و او اینچنین کلامش را آغاز می کند: بزرگداشت یاد و خاطره دو هزار شهید هنرمند فرصتی است برای بهره گیری هر چه بیشتر از گنجینه عظیم جهاد و شهادت و عنایتی از جانب پروردگار برای بهتر شناختن و بیشتر شناساندن آنهایی که هنر را با وصال حق به اوج کمال رساندند.

سلام بر نویسندگانی که سرگذشت پرافت و خیزشان و قصه عروج سرخشان خواندنی و ماندنی ترین اثری بود که آفریدند. درود بر خوشنویسانی که با خامه ای از دستهای قلم شده و با مرکبی از خون مطهرشان کتاب عشق را بر لوح دل نسل ها نگاشتند. سلام و درود خدا بر صورتگرانی که زیباترین جلوه های حیات را در لحظه نظر به جمال جمیل با رنگ خدا بر بوم جان حق جویان به تصویر کشیدند. درود بر نمایشگرانی که پر رمز و رازترین لایه های پنهان اخلاص را بر پرده ای به عمق تاریخ و به گستره همه زمین جان بخشیدند. فیلمبردارانی که چون در قاب دوربین خودشان خدا را دیدند از خود بی خود گشته و دلباخته او به سویش پرکشیدند عکاسانی که دریچه دوربینشان از دنیای مادی گرای شهوت پرست پنجره ای به سوی حقیقت هستی و جهان زیبای اخلاص و ایثار و معنویت گشود و با پرواز خونین خود ماندگارترین تصویر در قاب دل آزادگان و حق پرستان شدند. شاعرانی که قصیده پرشور و حماسی شان را با مطلع ان تقوموالله در پیشگاه نایب امام آغاز و با مقطع ارجعی الی ربک در پیشگاه امام عصر (عج) به آخر رساندند. درود بر مرثیه سرایانی که زمزمه یا حسین را با ترنم بال ملائک در هم آمیختند و بانگ امید و آزادی و سرود پایان فصل انتظار را بر بالای بام فلک طنین انداز کردند. و سلام بر همه مردان خدا که شهادت را فراتر از هر هنر برگزیدند و اینک ماییم و شهیدان و بزم باشکوه آنها که در اوج قله های کمال ما را به مهمانی خود فراخواندند. مهمانی ای که شراب آن بیداری و طعام آن عزم و اراده انسانی است. حیف است که این محفل عظیم را در حد مراسم ترحیم فرض کنیم و به رسم ادب و احترام به آن قدم بگذاریم و از این بزم با شکوه بهره ای نگیریم. عکس شهدا را به تصویر بکشیم و برعکس شهدا عمل کنیم. ییایید نیت کنیم و با نیت به این محیط مطهر وارد شویم و با آن همنشینان پروردگار میثاقی دوباره ببندیم...

سردار نیز می گوید و می گوید از آنانی که به قول امام عزیزمان در قهقهه مستانه شان عند ربهم یرزقونند و...

حالا که دیگر حال و هوای شهادت عجیب فضا را آغشته کرده است، وقت آن رسیده تا تجلیل از بزرگواران عرصه قلم که نام «ترنم پرواز» بر آن نهاده اند، صورت گیرد و یک به یک خانواده هایشان بر سکوی افتخار بایستند و تو و دیگران به نشانه احترام از جایتان برخیزید و سر تعظیم فرود آورید.

شهید مصطفی فتاحی (تهران)، شهید علی آقا طاهریان (سمنان)، شهید حسین ارسلان (یزد)، شهید حبیب غنی پور (تهران)، با خواندن نام هر کدامشان تصویری مقابلت ظاهر می شود تا بر لوح جانت نقش ببندد و فردی از خانواده شان به نمایندگی بالا می آیند و تو چقدر احساس شرمندگی می کنی در مقابل اینهمه عظمتی که در چهره پدر، مادر، همسر، فرزند، خواهر یا برادرهایشان باید نظاره کنی که سال ها بی هیچ کلامی جای خالی فرزندانشان را دیده اند و دم برنیاورده اند اما تو چه کرده ای برای آنکه یادشان را گرامی بداری و راهشان را پررهرو.

آیا اگر نبود فرموده پیرشان که می گفت: «خداوند تعالی مشتری شماست. شما بزرگترین موونه ای را که داشته اید در راه خدا داده اید»، اینهمه سال هجر و دوری شان قابل تحمل بود، همان هایی که برگزیدگان خدا بر روی زمین بودند و رفتند.

«مشق شیدایی» عنوانی است که برای بخش هنرهای تجسمی برگزیده اند و شهید حمید پیش قدم (آذربایجان غربی)، شهید علی تاج احمدی (قزوین)، خواهر علی از نقاشی هایش از همان سنین کودکی می گوید و انسی که به قران داشت، از کشیدن پوستر امام و تصویری که از همه شهدایی که در شهرش پیش از او شهید شدند به یادگار گذاشت و اکنون از این پنج هزار اثر او هیچ کدام در دست خانواده نیست تا اینکه مادر چشم به راه آثار فرزندش، اربعین امسال به فرزند شهیدش پیوست، شهید حسین رشیدی فر (یزد)، همو که مادرش با لهجه شیرینی می گوید: حسین تنها فرزندم بود که در راه خدا و در پانزدهم مرداد 64 شهید شد و هنوز 11 ماه نگذشته بود که پدر نیز راهی شد تا راه فرزند را ادامه دهد و او نیز تیرماه 65 بود که به دیدارش فرزند رفت و ادامه می دهد که برای شما ملت هر چه بدهیم کم است و کلام مادر حسین چقدر شرمنده ات می کند. شهید امیرحسین اسدی (تهران)، شهید مجید بهرامی، شهید امیر حلم زاده (تهران ـ عکاس و خبرنگار)، شهید عبدالمجید منصوری (عکاسی از استان البرز)، شهید بهروز مرادی (عکاسی از تبار خوزستان) مگر می شود خاطرات مقاومت 45 روزه خرمشهر را شنید و نامی از بهروز نشنید، او که دو تابلوی معروفش که کوچه های این شهر به خون شهدا مطهر است با وضو وارد شوید و دیگری، جمعیت خرمشهر 36 میلیون نفر، بهروزی که به گفته خواهرزاده اش اولین کسی بود که رسم تفحص را پایه گذاری کرد و بعد از آزادسازی خرمشهر به جستجوی اجساد پاک شهدا پرداخت. بهروز که همیشه یک پای کارهای فرهنگی بود چند ساعتی پیش از شهادت مسئولان را به دقت در مسائل فرهنگی فراخوانده بود و در دوم خرداد 67 یعنی در آخرین روزهایی که می رفت تا جنگی نابرابر به انتها برسد به یاران شهیدش پیوست.

شهید اکبر دانشی (خوشنویس)، شهید محمدباقر ربانی (خوشنویسی از دیار حضرت معصومه)، شهید رضا سنگی (خوشنویسی اهل تبریز).

این شب همچنان ادامه دارد و نوبتی هم که باشد نوبت تقدیر از ملکوتیان صحنه است که نه تنها در صحنه تئاتر که در صحنه زندگی بسیار خوش درخشیدند و رسالت بوذری نام یک یک این هنرمندان را بر زبان می آورد و تشویق جمعیت است که بالا می گیرد.

شهید جمشید طاهر کرد (سمنان)، شهید حسین قشقایی (تهران)، شهید حمیدرضا اسلامی فرد (اصفهان)، شهید غلامحسین حیدرنیا (آذربایجان شرقی)، شهید محسن سمیعی، شهید مختار سالمی (تهران).

صدای نوحه بالا می گیرد (بار بگشایید اینجا کربلاست، آب و خاکش با دل و جان آشناست) و این کاروان حسین (ع) است که از مقابلت عبور می کند و از خود می پرسی که اگر نبود کربلای حسین (ع)، آیا کربلایی دیگر در ایران رقم می خورد و آیا اگر نبود درس آموزی از سالار شهیدان و یارانش، جوانان این سرزمین را، امروز تو در راحت و امنیت بودی؟!

از حال و هوای خودت که بیرون می آیی، ناله حاضران را می شنوی که فضای مجلس را پر کرده و همخوانی آنها که با نوحه سر داده اند که «لالا لا لا گل تشنه می سوزم از لبهای داغت» و مگر روایت نکرده اند که شب جمعه، شب زیارتی آقای بی کفن است و چه زیبا که این زیارت به همراه شهدایی باشد که نزد او آبرو دارند و تو و اینان اکنون مهمان آنانید.

اینجای برنامه قرار است از نغمه های عاشقی در عرصه موسیقی تقدیر کنند و یک به یک نام شهدا را می برند تا خانواده هایشان بر سن قرار بگیرند.

شهید مجید فرید فر(تهران) که هر چند مادر هنر آموزی اش را از سن هفت سالگی عنوان می کند اما می گوید هنر اول و آخر مجید شهادت بود و شهید اسماعیل یداللهی (آذربایجان شرقی).

نوبت به شهدای جاده های نور و تصویر رسیده است و حق را به جای آورده و اول از همه از سجاد آوینی دعوت می شود تا به رسم یادبود لوحی را دریافت کند به خاطر پاسداشت پدری که سید شهیدان اهل قلم نام گرفت و او کسی نیست جز سید مرتضای آوینی؛ شهید حجت الله یخچالی (لرستان)، شهید احمد رستگار (خوزستان که همسرش او را فیلمبردار خبرنگار شهید رهبر معرفی می کند و می گوید: احمد تا آخرین لحظه، دست از هنرنمایی و به تصویر کشیدن نبرد جانانه رزمندگان اسلام بر نداشت.)، شهید وهاب شهرانی از چهار محال و بختیاری که برادرش پشت تریبون می آید و می گوید: وهاب سه آرزو داشت یکی دیدار امام که بالاخره توانست با خانواده شهدا به دیدار نایل شود، دوم زیارت خانه خدا که بر آورده نشد و زیارت قبر سید الشهدا (س) و با همین انگیزه بود که در این راه قدم برداشت و با کمترین امکانات تا آخرین لحظه به دوربینش وفادار ماند و به تصویر کشید رشادت همرزمانش را.

تجلیل از شهدا در بخش های مختلف کنگره صورت گرفته و رسالت می گوید که 30 جلد کتاب با موضوع شهدای هنرمند که 12 جلدش از زیر چاپ بیرون آمده حاصل دسترنج هنرمندان و نویسندگانی چون گلعلی بابایی، محبوبه معراجی پور، کامران پارسی نژاد، نصرالله قادری و دیگرانی است که در این جمع حاضر نیستند و اکنون نوبت تجلیل از اینانی است که در راه شهدا قلم می زنند و تأثیر قلمشان از خونی است که آنها آن روزها برای دفاع از دین و آب و خاک و ناموسشان داده اند؛ آری حال نوبت تجلیل از نویسندگان عرصه دفاع مقدس رسیده است که هر کدام جمله هایی کوتاه از آنچه که در مدت نوشتارشان بر آنها گذشته است می گویند، مثلا پارسی نژاد می گوید: من هیچ شناختی از حبیب غنی پور نداشتم و فقط با لبخند او دوست بودم و قادری از آخوندی می گوید که عاشق شده بود و آرزو می کند که آنچه را که آنها زندگی کردند ما نیز زندگی کنیم و بر لفظ آخوند تأکید می کند.

اکنون نوبت شهدای هنرمند مدافع حرم است که اگر امروز بیرون از مرزهای جغرافیایی کشورت به پاسداشت از حریم آل الله برخاسته اند و جان خود را فدایی زینب کبری (س) کرده اند، تو در امنیت وآرامش نشسته ای و از شهیدان می شنوی و آنها کسانی نیستند جز شهید محمدحسین عطری از گیلان و هادی باغبانی (فیلمساز) جوانی رعنا که دختری کوچک از او به یادگار مانده و شهید سعید سیاح طاهری که نه تنها هشت سال مقابل بعثی ها جنگید که سال ها پس از جنگ، جبهه فرهنگی را رها نکرد و هر آنچه در توان داشت به کار گرفت تا قدمی بردارد و حتی هفتاد درصد جانبازی اش هم نتوانست او را خانه نشین کند. هنرمندانی را به سیستان، خوزستان و ایلام آورد تا کودکانی که تا به حال رنگ سینما را ندیده بودند، از نزدیک با سینماگران دیدار کنند. او که در زلزله ورزقان نه برای خانه سازی که برای جشنواره دانش آموزی قد علم کرد تا کودکانی که روحیه خود را در این مصیبت عظمی از دست داده بودند قدری بخندند و... او که می گفت باید برای دفاع از حرم بروم تا جوانان 25 ساله از تجارب جنگی ام استفاده کنند اما خود شد فرمانده دسته در گردانی که فرمانده ای 35 ساله هدایتش می کرد و خم بر نیاورد تا خود متوجه شدند که او کیست که برای یاریشان آمده است. او که در همه این سال ها نخواسته بود از موقعیت جانبازی اش استفاده کند و برای اولین و آخرین بار 12 روز پیش خدمت آقا رسید و از او خواست تا دعا کند که شهید شود و سه روز بعد برای دفاع از حرم بی بی دو عالم رفت و پیکر شهیدش بازگشت.

و این تقدیر از مدافعان حرم، پایانی بود بر کنگره ای که به یاد و پاسداشت هنرمندان شهید برگزار شد و باید خدا را شاکر باشی که بار دیگر به بارگاه شهیدان بار یافتی.

انتهای پیام

دیدگاه شما