پایگاه اطلاع رسانی جماران: احمد یوسف زاده به بهانه بزرگداشتی که برای نویسنده و پژوهشگر دفاع مقدس مرتضی سرهنگی برگزار شد، یادداشتی برای جماران ارسال کرده است که عینا در پی می آید:
9:37:14 AM یوسف زاده
برای آقا مرتضا[ی سرهنگی]
سلام آقا مرتضا. من احمدم. اهل روستایی در فاریاب، 350 کیلومتری مرکز استان کرمان. سیصد و پنجاه را بگذارید روی 1200 کیلومتر کرمان تا تهران، میشود1550 کیلومتر، فاصله ای که آن سال های دور باید می پیمودم تا برسم به پایتخت و خسته و کوفته و مشکوک به این شهر بزرگ و بی رحم، از ترمینال جنوب بیایم میدان انقلاب و از آنجا بالاتر تا برسم به قول تهرانی ها به "سر حافظ" و حاشیه پل را بگیرم و برسم "سر سمیه" و به نگهبان دم در حوزه هنری که دارد قد و بالایم را با آن ساک بزرگ برانداز می کند بگویم با آقا مرتضا سرهنگی کار دارم و علیرغم راهنمایی او،
توی طبقات و راهرو های ساختمان بزرگ حوزه گم بشوم و بالاخره یکی راه اتاقتان را نشانم بدهد.
فریدونی نامی بالا بلند و متبسم و مودب شما را از آمدنم باخبر می کرد و آن اتفاق خوشایند و فراموش نشدنی مثل همیشه می افتاد. صدایتان از آنسوی در،بلند به گوشم می رسید که می گفتید:سلام احمد جان! تا برسم به شما، زودتر از من در را باز می کردید و من که خستگی 1550 کیلومتر راه را در تن داشتم بایک روبوسی صمیمی سبک می شدم. بعد می نشستیم به گپ و گفت. از کرمان می پرسیدید و اینکه کار تازه چه دارم .
آن روزها کتاب "لبخند در قفس"من نام و نشانی پیدا کرده بود و شده بود کتاب سال دفاع مقدس کشور در بخش خاطره. همان کتابی که شما برایش مقدمه ای نه البته در حد بضاعت من که در حد و اندازه بزرگی خودتان نوشته بودید با همان تعبیر کریمانه " قلم قشنگ احمد".
صحبتمان گل می انداخت خاصه که پیرمردی خوش اخلاق با سینی چای از راه می رسید و محفل دو نفره امان را گرمتر می کرد. مثل همیشه سخن به " بیست و سه نفر " می رسید و اصرار همیشگی شما که قصه اش را بنویسم و سالها بعد بالاخره نوشتمش و یک روز که در سفری تابستانی در شهرکرد مشغول رانندگی بودم زنگ زدید و گفتید: احمد عجب کتابی بشه این! و من بال در آوردم از اینکه مرتضا سرهنگی قلمم را مثل گذشته پسندیده.
می ماندم توی اتاقتان . ناهارم را با شما در همان اتاق می خوردم و موقع خداحافظی کتابی چند همراهم میکردید با همان جمله همیشگی " احمد جان باز هم به من سر بزن" و من راه پله های عریض حوزه را بی اشتیاق بالا رفتنشان پایین می آمدم و دوباره در شهر مشکوک و غریب و دلگیر تهران گم می شدم.
آقا مرتضا امروز لبخند قشنگتان را که در صفحه اول روزنامه ها دیدم روی کیبورد کوچک موبایل اینها را نوشتم که بگویم دوستتان دارم و خدا را شکر کنم که مرتضا سرهنگی را نگه داشته است تا راه مرتصا آوینی گم نشود.
قربانت - احمد یوسف زاده.
سلام آقا مرتضا. من احمدم. اهل روستایی در فاریاب، 350 کیلومتری مرکز استان کرمان. سیصد و پنجاه را بگذارید روی 1200 کیلومتر کرمان تا تهران، میشود1550 کیلومتر، فاصله ای که آن سال های دور باید می پیمودم تا برسم به پایتخت و خسته و کوفته و مشکوک به این شهر بزرگ و بی رحم، از ترمینال جنوب بیایم میدان انقلاب و از آنجا بالاتر تا برسم به قول تهرانی ها به "سر حافظ" و حاشیه پل را بگیرم و برسم "سر سمیه" و به نگهبان دم در حوزه هنری که دارد قد و بالایم را با آن ساک بزرگ برانداز می کند بگویم با آقا مرتضا سرهنگی کار دارم و علیرغم راهنمایی او،
توی طبقات و راهرو های ساختمان بزرگ حوزه گم بشوم و بالاخره یکی راه اتاقتان را نشانم بدهد.
فریدونی نامی بالا بلند و متبسم و مودب شما را از آمدنم باخبر می کرد و آن اتفاق خوشایند و فراموش نشدنی مثل همیشه می افتاد. صدایتان از آنسوی در،بلند به گوشم می رسید که می گفتید:سلام احمد جان! تا برسم به شما، زودتر از من در را باز می کردید و من که خستگی 1550 کیلومتر راه را در تن داشتم بایک روبوسی صمیمی سبک می شدم. بعد می نشستیم به گپ و گفت. از کرمان می پرسیدید و اینکه کار تازه چه دارم .
آن روزها کتاب "لبخند در قفس"من نام و نشانی پیدا کرده بود و شده بود کتاب سال دفاع مقدس کشور در بخش خاطره. همان کتابی که شما برایش مقدمه ای نه البته در حد بضاعت من که در حد و اندازه بزرگی خودتان نوشته بودید با همان تعبیر کریمانه " قلم قشنگ احمد".
صحبتمان گل می انداخت خاصه که پیرمردی خوش اخلاق با سینی چای از راه می رسید و محفل دو نفره امان را گرمتر می کرد. مثل همیشه سخن به " بیست و سه نفر " می رسید و اصرار همیشگی شما که قصه اش را بنویسم و سالها بعد بالاخره نوشتمش و یک روز که در سفری تابستانی در شهرکرد مشغول رانندگی بودم زنگ زدید و گفتید: احمد عجب کتابی بشه این! و من بال در آوردم از اینکه مرتضا سرهنگی قلمم را مثل گذشته پسندیده.
می ماندم توی اتاقتان . ناهارم را با شما در همان اتاق می خوردم و موقع خداحافظی کتابی چند همراهم میکردید با همان جمله همیشگی " احمد جان باز هم به من سر بزن" و من راه پله های عریض حوزه را بی اشتیاق بالا رفتنشان پایین می آمدم و دوباره در شهر مشکوک و غریب و دلگیر تهران گم می شدم.
آقا مرتضا امروز لبخند قشنگتان را که در صفحه اول روزنامه ها دیدم روی کیبورد کوچک موبایل اینها را نوشتم که بگویم دوستتان دارم و خدا را شکر کنم که مرتضا سرهنگی را نگه داشته است تا راه مرتصا آوینی گم نشود.
قربانت - احمد یوسف زاده.