پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران: در عزاداری های اباعبدالله یکی از روضه های مهم مرثیه سرایان، داستان علی اکبر(ع) است؛ این روضه به خاطر شباهتی که در روایات میان ایشان و پیامبر(ص) ذکر شده از جایگاه خاصی برخوردار است.
دومین عامل محبوبیت و توجه به سرگذشت علی اکبر(ع)، جوانی او و شباهتش با جوانانی است که علی اکبر وار به جبهه های دفاع از ایران و اسلام و انقلاب رفتند و مجاهدانه در این راه به شهادت رسیدند واین جایگاه معنوی آنقدر مهم است که روز و شب هشتم محرم به علی اکبر(ع) اختصاص یافته است.
آیت الله محمود امجد امسال در این شب هنگامی که به ذکر رشادت های این سلاله پاک رسول خدا(ص) می پرداخت، به نکته ای قابل تأمل در خصوص لحظات شهادتش پرداخت که توسط پدر چهار شهید بزرگوار پاسخ آن را دریافته بود.
وی ابتدا این سوال را مطرح کرد که چرا علی اکبر(ع) در میان نبردهای متعدد خود به نزد پدر خویش امام حسین(ع) باز می گشت و با آنکه می دانست دشمن آب را بر آنها بسته است ابراز تشنگی و طلب آب می کرد.
آیت الله محمود امجد سپس از زبان پدر بزرگواری که همچون مولایش حسین(ع) سه فرزندش را در دوران دفاع مقدس تقدیم انقلاب کرده بود، به این سوال و گره ذهنی پاسخ داد.
وی از زبان آن پدر پیر گفت که «وقتی فرزند آخرم به جبهه می رفت و می آمد، یکبار گفت پدرم! من ناراحت هستم که در جبهه هیچ کدام از تیرهایی که به سمتم می آید، به من نمی خورد؛ شما از من دل بکنید تا شهید شوم! من نیز پس از آن صحبت، مادرش را به کناری کشیدم و گفتم که پسر ما حق انتخاب دارد و خودش مسیر آینده اش را انتخاب کرده است؛ دلت را از او بکن! پسر ما به جبهه رفت و همان زمان به شهادت رسید. لذا اگر علی اکبر(ع) به بهانه طلب آب به نزد پدرش بازمی گشت جز این نبود که پدر رضایت قلبی دهد تا فرزندش به سوی شهادت پیش رود».
این پدر بزرگوار حاج عبدالوهاب شاه حسینی دو شب پس از نقل این خاطره، در شب شهادت مولایش حسین(ع) به دیدار فرزندانش شتافت.
روحش شاد!