جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

درسی از امام خمینی(س) به مناسبت ماه محرم؛

امام خمینی(س) نسبت به مجالس عزای حضرت سید الشهدا چه سفارشات و در آن مجالس چه حالاتی داشتند؟

کد خبر: ۱۰۵۹۸۵
امام خمینی(س) نسبت به مجالس عزای حضرت سید الشهدا چه سفارشات و در آن مجالس چه حالاتی داشتند؟

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران - اصغر میرشکاری: از جمله مسائل و عناصری که با واقعه عاشورا ارتباطی تنگاتنگ دارد و جملۀ کسانی که با تاریخ سیاسی اسلام سرو کار داشته و در این زمینه از خود آثاری بر جای گذاشته اند، بر آن تآکید ویژه دارند، عنصر امر به معروف و نهی ازمنکر و در وجه دیگر آن عدالت طلبی و هدف گذاری در راستای رسیدن به این ایده آل بشری است. واقعه عاشورا با ظرفیت بی نظیرخود با این عناصر کلیدی کاربردی به ویژه برای مصلحین اجتماعی بزرگترین دستمایه کاری و مشروعترین ابزار مبارزاتی برای نجات انسانها از قید هرگونه جور و ستمی را به ارمغان آورده است. و از آنجا که امر به معروف و نهی از منکر در بطن خود عنصر آگاهی بخشی صادقانه نسبت به شناخت و پذیرش خوب ترین خوبیها از یک طرف و رسیدن به درک آگاهانه نسبت به بدترین بدیها و دوری گزیدن از آن از طرف دیگر را به همراه دارد، اهمیت توجه ویژه به آن بیش از پیش مشخص می شود و به همین دلیل است که در درس آموزی خمینی عزیز از مکتب و فرهنگ عاشورا سرفصل شاخصی را به خود اختصاص داده است تا آن جا که اصلی ترین سرمشق عمل و برنامه راه قرار گرفت و درخشان ترین نتایج را به همراه داشت. اما این درس آموزی مربوط به مقطعی خاص در گذشته نیست و همواره بر آن تأکید شده است:

«ما باید انگیزه قیام ایشان[حضرت سید الشهدا] را ببینیم چى بود و مقصد ایشان چى بود و وضع زندگى ایشان و همه ائمه- علیهم السلام- چى بود... . سید الشهدا- سلام اللَّه علیه- از همان روز اول که قیام کردند براى این امر، انگیزه‏ شان اقامه عدل بود. فرمودند که، مى‏ بینید که معروف، عمل بهش نمى‏ شود و منکر، بهش عمل مى ‏شود. انگیزه این است که معروف را اقامه کند و منکر را از بین ببرد، انحرافات همه از منکرات است، جز خط مستقیم توحید هر چه هست منکرات است، اینها باید از بین برود و ما که تابع حضرت سید الشهدا هستیم باید ببینیم که ایشان چه وضعى در زندگى داشت، قیامش، انگیزه ‏اش نهى ازمنکربودکه هرمنکرى بایدازبین برود. مِن جمله قضیه حکومت عدل، جور، حکومت جور باید از بین برود.»(صحیفه امام،ج‏21،ص:1)

البته برای این مهم، شناخت درست حضرت سید الشهداء و شناخت راه و هدف و شیوه عمل آن حضرت بهترین تأمین کننده این منظور و در حقیقت بیمه کننده حقیقت اسلام راستین است و چنین است که سفارش می شود:

«مجالس عزا باید باشد و اهل منبر باید این شهادت امام حسین- سلام اللَّه علیه- را زنده نگه دارند و ملت باید با همه قدرت این شعائر اسلامى را، خصوصاً این را، زنده نگه دارند. با زنده نگه داشتن او، اسلام زنده مى‏ شود: انا مِنْ حُسَیْن که روایت شده است که پیغمبر فرموده است، ... معنایش... این است که حسین مال من است و من هم از او زنده مى‏ شوم. ...این همه برکات از شهادت ایشان است، با اینکه دشمن مى‏ خواست آثار را از بین ببرد؛ آنها درصدد بودند که اصل بنى هاشمى در کار نباشد. «لَعِبَت هاشمُ بالکذا» این حرف بود. آنها مى‏ خواستند اصل اسلام را ببرند و یک مملکت عربى درست کنند و این کارشان اسباب این شد که عرب و عجم و همه، همه مسلمین توجه پیدا کردند که نه، قضیه، قضیه عربیّت و عجمیّت و فارسیّت و اینها نیست، قضیه خدا و اسلام است. » (صحیفه امام، ج‏13، ص: 330)

و از آن جا که مجالس عزای حسینی همه گیرترین و عمومی ترین اجتماعات است، برای استفاده صحیح نسبت به آگاهی بخشی عمومی و در ضمن آن مبادرت به روضه خوانی، چنین ادامه می دهند: «این مجالس را حفظ کنید. همه مجالسى که اجتماعات دینى است، اجتماعات اسلامى است، اینها اسلام را در قلوب ما زنده نگه مى‏ دارد. جماعات را حفظ کنید. جمعه را حفظ کنید. اعیاد اسلامى را، شعایرى که در آن هست، حفظ کنید و مجالس عزا را با همان شکوهى که پیشتر انجام مى‏ گرفت و بیشتر از او، حفظ کنید و اهل منبر- ایّدهم اللَّه تعالى- کوشش کنند در اینکه مردم را سوق بدهند به مسائل اسلامى و مسائل سیاسى- اسلامى. مسائل اجتماعى- اسلامى و روضه را دست از آن برندارید که ما با روضه زنده هستیم. » (همان)

در کنار این سفارشات خود حضرت امام نسبت به شرکت در این جلسات با عشق و علاقه و بدون تشریفات حضور پیدا می کردند و توجه و عکس العملهای ایشان به ذکر مصیبت، چنانکه بارها دیدیم و نقل هم می شود، مختص خود ایشان بود. حجت الاسلام والمسلمین مرحوم دوانی (ره) نقل می کنند که :

"من بارها امام را در مجالس روضه ای که در خانه بعضی از آقایان عالم و یا در مسجد بالای سر حرم حضرت معصومه (س)تشکیل می شد می دیدم.تمام حاضران در مجلس روضه به گفته های واعظ ،چه شیرین و چه تلخ ،چه حزن انگیز و چه خنده دار بر حسب حالت خود ،عکس العمل نشان می دادند ،عده ای تبسم می کردند یا عده ای می خندیدند ،جمعی تحت تأثیر مطالب حزن انگیز سر تکان می دادند و با صدای کوتاه و یا بلند گریه می کردند.اما امام همواره آرام و بی تفاوت می نشستند و فقط گوش می دادند چنان که واقعاً باعث تعجب هر بیننده ای می شد.ولی همین که لحظه ذکر مصیبت اهل بیت (ع)فرا می رسید امام دستمالشان را از جیب بیرون می آوردند و بی اختیار می گریستند و اشک می ریختند .گاهی می دیدم که دستمال را با دست بر روی دهان نگاه داشته اند و به سخنان واعظ یا روضه خوان گوش می دهند و در همان حال قطره های درشت و پی در پی اشک از چشمانشان جاری بود.می توان گفت همان طور که طاقت و تحمل امام نسبت به سایر مطالب و حوادث و دیدنیها و شنیدنیها بیش از همه بود ،گریستن و اشک ریختن ایشان برای مصیبتهای اهل بیت (ع)نیز بیش از دیگران بود." (غلامعلی رجائی - برداشتهائی از سیره امام خمینیی - جلد3- صفحات30و31)

به امید درس آموزی هرچه بیشتراز این حالات و کلمات ارزشمند و بهره وری هرچه بیشتر از برکات الهی و فیض وجود حسین بن علی (علیهما السلام). ان شاء الله بازهم و به ویژه در خصوص آسیب شناسی برنامه های خاص این روزها از دیدگاه خمینی عزیز مطلب ارائه خواهد شد. والسلام.

انتهای پیام

دیدگاه شما