جماران - حریم امام: کارگردان و نویسنده عرصه سینمای کشورمان معتقد است سینمایی که بازتاب دهنده کمال انسانی و اخلاقی باشد، سینمای دینی قلمداد می شود.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، احمد رضا درویش در گفت و گو با هفته نامه آستان امام خمینی(س) با اشاره به تعریفی که از سینما و هنر اسلامی ارائه می شود، اظهار کرد: رویکرد کلی سینما و هنر در معنای وسیع آن، توجه به چیستیِ خلقت، بازتاب دهندهی روح زندگی و هدایت انسان به سمت تعالی و زیست بهتر است. انسان در نگاه دینی و اسلامی، محور و منشأ تمامی آیات الهی است و توحید، اخلاق، عدالت و کرامت انسان، در کلام قرآن، اصلیترین مبانی تعریف انسان در خلقت به شمار می رود.
وی ادامه داد: سینمایی که به مبانی تعریف انسان توجه کند و بازتاب دهنده کمال انسانی و اخلاقی باشد، سینمای اسلامی قلمداد می شود، همچنین در مقابل، هنر و سینمایی که مُبَشِّرغرائز، مُبلِغ پوچی و یأس و ترویج کنندهی رذایل اخلاقی باشد و انسان را به دوری از فضیلتها دعوت کند، سینمای غیر دینی و غیر اسلامی است؛ نظیر آنچه در بسیاری از آثار غربی در عصر حاضر به چشم می خورد.
درویش در بخش دیگری از صحبت های خود در پاسخ به اینکه سینمای ایران تا چه میزان از فرهنگ ملی و هنر گذشته تاثیر پذیرفته، اظهار کرد: در یک تعریف کلی آنچه در امور مختلف برداشت میشود، حاصل کاشت و تجربههای گذشتگان است. به طور یقین آنچه ماندگاری دستاوردهای فرهنگی و دینی ما را رقم زده، ظرفیتهای غنی و عظیمی است که در ساحت تجربههای ملی و دینی تجلی یافته و به عنوان میراثی گرانبها به نسل امروز و آیندگان رسیده است.
وی افزود: اصلیترین رسالت هنرمندان و نخبگان توجه و تکیه بر این دستآوردها و ترجمان آن با توجه به ملاحظات و اقتضائات جهان معاصر است آنچنان که آیندگان نیز در تحلیل شرایط امروز، مسیر پُرچالش خود را با هویت گذشته خود بیامیزند و به آن افتخار کنند.
این کارگردان سینمای کشورمان همچنین تصریح کرد: انسان از دیدگاه دین و قرآن، پدیدهای مسئول قلمداد می شود و بهرهمندی وی از عقل و قدرت تشخیص، او را از یک عنصر منفعل(حیوان) به یک عنصر مؤثر ارتقا داده است.
وی ادامه داد: در جهانی که تمامی فرصت ها و ظرفیت ها بر مبنای مادیات و برتری آن بر فضایل انسانی استوار شده و ارزش ها براساس قدرت و ثروت مشخص میشوند، نتیجهای جز بیعدالتی، ترس، بهتزدگی و یأس عاید بشر نمیشود. در چنین روندی انسان معاصر از حرکت و امید به سوی فردای بهتر فاصله میگیرد و در برابر سرنوشت محتوم خود تسلیم میشود.
وی خاطرنشان کرد: چنین وادادگی از آنجا که با فطرت انسان و فلسفه خلقت مغایرت دارد، رخوت، یأس و ناامیدی را پدید می آورد. در اندیشهی دینی و قرآنی، انسانِ مسئول، انسان مُتِوَکّل است و به تقدیر الهی و تدبیر خود مبنی بر عقل، تکیه میکند؛ او با شناخت هرچه بیشتر از ظرفیتهای خود با امید و نشاط، به رسالت خود پایبند است.