اقدام بزرگان حوزه علمیه در محکوم نمودن حوادث 14 خرداد توسط مراجع عظیم الشان و فقهای بزرگوار در نوع خود کم نظیر و از جهات مختلف قابل تامل و بررسی می باشد. این نوشتار بر آن است تا ضمن تحلیل و بررسی از برخورد مراجع عظیم و بزرگان از فقها از این واقعه به کسانی که چنین اقدامی را تحمل ننمودند و منتقدانه برخورد کردند نیز پاسخ دهد.
اولا توجه به این نکته ضروری است که کلمات و بیانات فقها چون بر اساس میزان و معیار اصولی و فقهی است حجت است و لذا ملاحظه می کنیم که به کلمات آنها استناد می شود ثانیا اصل این حادثه از آنجا اتفاق افتاد که وقتی جناب حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی پشت تریبون قرار گرفت از سوی عده ای شعار دهنده مورد بی مهری و اهانت واقع شد پس از آن بود که عمده مراجع و اکثریت فقها و بزرگان حوزه علمیه قم در اقدامی هماهنگ و سریع چنین حرکتی را محکوم و آن را نوعی ظلم و اهانت قلمداد نمودند و به دفاع از امام خمینی و بیت معززش پرداختند.
چنین موضع گیری صریح و شفاف طبعا بایستی از یک پشتوانه استدلالی محکمی برخوردار باشد که همان حکم عقل و عقلا و معیار موازین شرعی و حقوقی است.
عرف و عقل بر این باورند که اگر کسانی در مجلس بزرگداشتی شرکت می نمایند، صاحب آن مجلس برای آنها عزیز و محترم است و به هیچ وجه به خود اجازه کوچترین کم توجهی یا بی احترامی نمی دهند تا چه رسد به مجلس بزرگداشت خمینی کبیر که از اهمیت و ویژگی بسیار بالا و حساسیتی فوق العاده و خطیر برخوردار است. فقهای عظام که عمده آنها یادگار امام را خوب می شناسند و به خوش نامی می ستایند می دانند که او چهره ای مردمی و محبوب، خدوم و شیفته امام است و شاه بیت سخنان او در سالهای قبل جز تشکر و قدردانی از شرکت کنندگان در مراسم و تعظیم به ساحت بزرگان و ملت فداکار ایران چیزی نبوده و نیست و از همین جهت است که می پرسند چرا و با چه انگیزه ای در چنین مکانی و چنین روزی آن هم در انظار میلیونی مردم و صدها میهمان خارجی و ده ها خبرنگار داخلی و خارجی از سراسر جهان چنین عمل هتاکانه ای از طرف عده ای صورت می گیرد؟
لذاست که فقهای بزرگوار بر اساس حکم عقل ( حسن عدل و قبح ظلم ) و اینکه "کل ما حکم به العقل حکم به الشرع" و همچنین بر اساس موازین شرعی این حرکت را محکوم نموده و این عمل را نوعی اهانت به امام عظیم الشان و نظام اسلامی تلقی نمودند.
حال روی سخن با منتقدانی است که نسبت به مراجع عظیم الشان و فقهای بزرگ منش سوال نمودند که شما در یک سال گذشته کجا بودید؟ جواب روشن است مراجع بزرگوار و فقها در یک سال گذشته همراه ملت بزرگ و عزیز ایران بودند. آنها در طول این ماه ها با ژرف بینی و دقت همه قضایا را دنبال کردند، آنها تمام صداها را می شنیدند هم صدای صدا و سیما و بوق و کرنایش را و هم صدای دیگران را. آنها نظاره گر قضایای بسیار تلخی بودند که در تاریخ کم نمونه و کم سابقه است. آنها از همان زمان سکوتی بسیار رسا و بالاتر از هر فریادی را آغاز کردند تا روز 14 خرداد که ناگهان تاب از دست دادند و به یک باره آن سکوت معنا دار را شکستند.
حضرت آیت الله وحید خراسانی که به حق وحید عصر ما است در اقدامی بی سابقه فرمودند" المرء یحفظ ولده ". این جمله در این مقطع از چنین مرجعی که هر کس به مکتبش آشنا باشد نه کلمه بلکه حروفش هم با حساب ادا می شود چه معنایی دارد؟ این جمله گهربار پر از رمز و راز از کیست؟
این جمله حضرت فاطمه صدیقه در اوج مظلومیتش از قول پیامبر عظیم الشان است تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل و دیگر کلام علامه بزرگوار جوادی آملی که فرمود این ظلم آشکار بود. این کلمات چه چیزی را افاده می نمایند؟!!
مرجعیت شیعه در زمان غیبت از شیخ الطائفه طوسی گرفته تا امام خمینی خوبی نشان داده اند که جز عمل به وظیفه به هیچ چیز در عالم فکر نمی کنند نه از تهدید می هراسند و نه با تطمیع و رو در بایستی، شانه از مسوولیت خالی می کنند.
قال النبی(ص) المومن ینظر بنورالله. تا چه رسد به مراجع عظام که مرجع و مصباح هدایت مومنان هستند لذا بجاست که منتقدان بصیر تامل نمایند و از حیطه خودشان پا فراتر نگذارند، که عنقا را بلند است آشیانه و چه خوش فرمود:
سوی بت خانه مرو، پند برهمن مشنو / بت پرستی مکن این ملک خدایی دارد
هیزم سوخته، شمع ره و منزل نشود / باید افروخت چراغی که ضیایی دارد
حوزه علمیه قم
محمد صالحی