جماران- زهره علی حسینی: جماران روزگاری مرد بزرگی را در خود جای داده بود که نه تنها یک ایران و یک ملت بزرگ که همه جهان بدان چشم دوخته بودند و هر سخنی از ان مخابره می شد تاثیر شگرفی بر جامعه ایران و جهان داشت. در انتهای کوچه ای بن بست خانه کوچکی قرار دارد که بزرگ شده است و این بزرگی و هویت نه از خود بنا که از میهمان اوست. و آنچه در آن سالهای میزبانی براین محله و خانه گذشته است تاریخی شد برای یک ملت. و امروز بسیاری هستند که به تجدید خاطره های خود می پردازند. این بار محله جمران شاهد حضور کسانی است بود که روزی دور هم جمع شده بودند تا از میهمان این خانه حفاظت کنند.
بازنشستگان تیم حفاظتی جماران که هر از چندگاهی دور هم جمع می شوند و دیداری تازه می کنند، این بار ملاقاتشان را با حضور یادگار امام برگزار کردند. نمی دانم می شود تصور کرد یا خود را جای آنها گذاشت، کسانی که روزی آمده بودند تا از بنیانگذار جمهوری اسلامی حفاظت کنند و بدین سبب همواره خود را در کنار ایشان می دیدند امروز به صندلی خالی ایشان می نگرند و در فراق ایشان فقط از دل آه می کشند و اشک می ریزند.
وقتی وارد محوطه جماران می شوند آنها را دگرگون می بینم تا جایی که این تغییر در صورت آنها نمایان می شود و دیگر قابل کتمان و پنهان نیست. وقتی کوچه های منتهی به حسینه و جماران را طی می کردند قدمهایشان و نگاهایشان خبر از خاطراتی دارد که در سنه های آنها نهفته و گویا یاری بیان آنها نیست. بعضی بغض می کردند، بعضی دقایقی تنها به جایگاه امام خیره می شدند و برخی بی محابا به یاد آن روزها می گریستند و اشک می ریختند.
این بازنشستگان تیم حفاظتی جماران یا همان افرادی که از جانشان برای خدمت به امام مایه گداشته بودند و اکنون برای دیدار با سید حسن خمینی دور هم جمع شده بودند، با دیدن یادگار امام همه به وجد آمده و گرداگرد ایشان حلقه زده بودند و هرکسی به طریقی سعی می کرد خاطرات خوش آن روزها را در یادها زنده کند.
آن چه در پی می آید حاصل گفت و گو با تعدادی از این عزیزان در مورد وقایع ان روزها است که در ادامه می خوانید.
حیدر صفدری: جرات نمی کردیم با مردم حتی در حیطه وظایفمان برخوردی داشته باشیم
زمانی که امام در بستر بیماری بودند ما به دلیل نزدیکی به ایشان فکر می کردیم که زودتر از سایر مردم از وضعیت ایشان مطلع می شویم. اما هیچ وقت اینطور نبود، وقتی در کوچه های جماران راه می رفتیم می فهمیدیم که مردم از وضعیت جسمانی امام بهتر از ما مطلع هستند.
علاوه بر این من هیچ وقت در این هشت سال نفهمیدم که نحوه ارتباط امام با مردم به چه صورتی بود که هر گاه مشکل حفاظتی برای مردم پیش می آمد ایشان در جریان این موضوع قرار می گرفتند و به ما گوشزد می کردند که حق ندارید با مردم بدرفتاری کنید، و یا به آنها سخت بگیرید. من میهمان این همسایه ها هستم. بنا براین یکی از سختی هائی که در حفاظت داشتیم این بود که جرات نمی کردیم با مردم حتی در حیطه وظایفمان برخوردی سختگیرانه داشته باشیم.
روز تشییع جنازه حضرت امام، زمانی که ایشان را از منزل خارج می کردند من فردی را دیدیم که با جنازه حضرت امام در جماران بود در حرم فعلی امام هم ایشان را دیدم که با تابوت مبارک ایشان حرکت می کرد و در نهایت وی یکی از افرادی بود که به هلیکوپتر آویزان شده بود. من هیچ وقت نفهمیدم که آن مرد که بود و قبل از آن هم هیچ وقت وی را ندیده بودم که در جماران باشد و یا برای دیدار با امام بیاید ولی آن روز لحظه ای از امام جدا نشد.
از دیگر افتخارات من در زندگی این است که چهل شبانه روز پس از رحلت امام خمینی در جماران بودم و تا چهل شبانه روز خدمت مردمی را می کردیم که به یاد امام به جماران می آمدند، و حتی در آن مدت یکبار هم به خانه نرفتم.
مختار کلانتری: بعضی وقت ها همسایه ها مردم را به عنوان اقوام خود داخل منطقه حفاظتی می بردند و از آنجا آنها را راهی بیت می کردند.
من زمانی که اینجا برای خدمت آمدم با جرأت و شرمندگی می گویم که مردم را خیلی اذیت می کردم. هرچند در حیطه وظیفه و به منظور انجام وظیفه و نگه داشتن امنیت برای حضرت امام و دیگران بود.
مردم آن محل همیشه همکاری زیادی با ما در نگهداشت امنیت، مدیریت دیدارهای مردمی و مسئولان داشتند. بیشتر مردم بیش از ما در دیدارهای مردم دل می سوزاندند و مراقب بودند. خیلی از کسانی که می آمدند برای دیدار امام در خانه های جمارانی ها ساکن می شدند و از آنجا به ملاقات حضرت امام می آمدند. بعضا پیش می آمد وقتی ما برای کنترل و حفاظت سعی می کردیم مانع شویم از اینکه افراد بدون نوبت داخل بیایند و برای دیدار وارد شوند، همسایه ها آنها را به عنوان اقوام خود داخل منطقه حفاظتی می بردند و از آنجا آنها را راهی بیت می کردند.
یکی از خاطرات من مربوط به دیدار نمایندگان مجلس با امام است. زمانی که مسئولین برای ملاقات با امام می آمدند، مشکلاتی ایجاد می شد. مثلا یک بار مرحوم حاج احمد آقا مرا خواستند و گفتند که فردا نمایندگان مجلس برای دیدار با امام می آیند، شما که معمولا در دو موقعیت مکانی ملاقات کنندگان را بازدید می کنید، فردا نمایندگان را فقط یکبار بازدید کنید. به هر حال نمایندگان مردم هستند و احترامشان واجب است. من اطاعت امر کردم و گفتم حتما اعلام می کنم این کار را بکنند؛ ولی یک سوال از محضر شما دارم و آن اینکه بعضی از نمایندگان فرقی برایشان نمی کند ما چند بار آنها را بازدید کنیم از جایی که پیاده می شوند تا زمانی که وارد حسینیه شوند با ما درگیرند و بعضا هم توهین می کنند و برای مثال نام نماینده ای را برایشان بردم که بارها با ما بدرفتاری کرده بودند. مرحوم احمد آقا جواب دادند، منم از بالا می بینم که آن نماینده تمام وقت در حال فضا سازی است و این نماینده را رها کنید.
اکبر سلیمی: با اینکه من برای خدمت به ایشان آنجا بودم به احمد آقا خواسته شان را گفتند
سال 65 به بعد که حضرت امام در بیمارستان بستری بود ما و تیم پزشکی مراقب ایشان بودیم. ما پشت مانیتور می نشستیم و قلب آقا را از طریق مانیتور کنترل می کردیم. ساعت ده دقیقه به هفت بود، امام زنگ زد و من سریع رفتم خدمتشان. فرمودند: با صدا و سیما تماس بگیرید تا پیامی که دیشب راجع به آقای فلانی دادم، پخش نکنند. من برای تاکید دوباره پرسیدم چی فرمودید؟ ایشان دوباره همان حرف را تکرار کردند. من با سرعت رفتم بالا که اطلاع دهم که این پیام از صدا و سیما پخش نشود که متاسفانه به موقع نرسیدم و صدای پخش پیام ایشان از رادیو را شنیدم. وقتی پیام پخش می شد از روزنه در نگاه کردم ببینم که ایشان چه واکنشی دارند دیدم یک دست امام به کمرشان بود و دست دیگرشان یک رادیو جیبی کوچک بود که پیام را گوش می دادند و در اتاقشان قدم می زندند. من آنجا نتوانستم خودم را کنترل کنم و همان جا گریه کردم از اینکه چرا امام ناراحت شدند.
یک شب دیگر که بازهم شیفت من بود، متوجه شدم آقا با حالی که از موقع خوابشان گذشته ولی هنوز نخوابیده اند! یعنی ساعت 11 بود در صورتی که ایشان همیشه قبل از این ساعت می خوابیدند. ما از ضربان قلبشان می فهمیدیم که ایشان نمی خوابند. بعد از مدتی که باز هم امام نخوابیدند، برای بررسی علت نخوابیدن و سرکشی به وضعیت امام به طبقه پایین رفتیم و در آن جابود که متوجه شدیم که فرد نگهبانی که مسئول بود آن موقع پشت در اتاق امام نگهبانی بدهد، خوابش برده و خر خر می کند و امام برای اینکه وی را بیدار نکنند خودشان بیدار مانده بودند. ما آن نگهبان را بیدار کردیم و برگشتیم بالا، دیدیم که امام به خواب رفته اند یعنی امام ایشان را بیدار نکرده بودند تا خودشان بخوابند. و همه ما از این مهربانی امام متعجب بودیم.
خاطره دیگر اینکه یکبار من در دفتر بودم امام می خواستند به دیدار خانواده شهدا بروند. من در خدمت حضرت امام بودم که حاج احمد آقا هم وارد شدند. امام بلافاصله از ایشان یک لیوان آب خواستند. احمد آقا خودشان آب آورد. امام مقداری از آن آب را خورد و روی لیوان یک دستمال کاغذی تا زده گذاشتند و از اتاق خارج شدند.این کار امام از دو نظر برای من جالب بود یکی اینکه مابقی لیوان آب را گذاشتند تا دوباره از آن بنوشند و بقیه را دور نریختند و دیگری اینکه با اینکه من برای خدمت به ایشان آنجا بودم به احمد آقا خواسته شان را گفتند و از موقعیتشان برای دستور دادن به ما استفاده نمی کردند.
خاطره دیگر اینکه من داشتم درخت مقابل منزل ایشان را هرس می کردم. دست امام به کمرشان بود و همان مقابل قدم می زدند؛ ساعت ده دقیقه به 2 بعد از ظهر بود؛ ایشان نگاهی به ساعتشان کردند و به من گفتند که من یک ربع ساعت دیگه می خواهم بخوابم تا یک ربع دیگر کارتان را تمام کنید. آقا خیلی مقرراتی بودند همیشه بعد از گوش دادن به اخبار ساعت دو می خوابیدند.
محمد علی علاءالدینی: امام گفت تو برو راحت بخواب من جای تو می ایستم و نگهبانی می دهم
من در 18سالگی برای حفاظت به جماران آمدم. و همین باعث شد بهترین دوران زندگی ام را در 18 سالگی تجربه نمایم که در خدمت حضرت امام بودم. آن زمان، زمان اوج ترورها توسط منافقین بود و کشور در امنیت کامل به سر نمی برد. همیشه باید جوانب امنیتی را رعایت می کردیم خروج و ورودمان از خانه تا جماران پنهانی می ماند و موظف بودیم حداکثر تلاشمان را داشته باشیم تا از دسترس منافقان دور باشیم.
بهترین دوره زمانی عمر من در خدمت امام صرف شد و بهترین دوستانم را در جماران پیدا کردم ولی بیشتر آنها را در زمان جنگ از دست دادم.
خاطره ای که از امام دارم این است که، در زمستان 61 پشت منزل امام پست می دادیم. عموما امام به محوطه سرکشی می کردند و از حال افراد با خبر می شدند یکبار که امام برای بازدید به پشت ساختمان منزلشان آمدند و دیدند کسی که نگهبانی می داد خسته بود و خوابش می آمد. امام به وی گفت تو برو راحت بخواب من جای تو می ایستم و نگهبانی می دهم .
خاطره دیگر از اولین دیدار من با امام است. با اینکه مدتی از پاسداری من می گذشت من امام را از نزدیک ندیده بودم تا اینکه یکبار نوبت به من رسید تا زیر جایگاه قرار بگیرم. زمانی که دیدار با امام انجام می شد باید در جایگاه رو به مردم و پشت به امام می ایستادیم و وقتی که سخنرانی امام تمام می شد بر می گشتیم و پشت به جمعیت، رو به روی امام می ایستادیم من داشتم به امام نگاه می کردم و مبهوت عظمت امام شده بودم که امام با لبخندی به من نگاه کردند. امام با نگاهشان به شکلی با من حرف زدند که هنوز بعد از گذشت سی و چند سال آن نگاه امام را فراموش نکرده ام.
محمدرضا دستجردی: شهید یوسفی هیچ وقت با ما به دیدار امام نمی آمد.
من خاطره ای را می خواهم از دوستی به نام آقای یوسفی نقل کنم که در بیت خدمت می کردند و در جنگ به مقام رفیع شهادت نائل آمدند. هر وقت ما به ملاقات امام می رفتیم ایشان با ما نمی آمدند و هر کاری که می کردیم برای دیدار با امام حاضر نمی شدند. یکبار من از ایشان پرسیدم که داستان چیست و تو چرا به دیدار نمی آیی گفت: من می ترسم که امام اصل وجودی مرا ببیند و من شرمسار شوم به همین خاطر نمی آیم.