امام خمینی هرگز جان خود را برتر از جان مردم نمی دانستند. در زمان جنگ شهرها و به هنگام حملات موشکی و هوایی دشمن ، ایشان پناه بردن به پناهگاه را هم برخود جایز نمی دانستند و مایل بودند در آن وضعیت خطرناک و قرمز همانند دیگر مردمی باشند که جان پناه ندارند. اگرچه به ایشان تاکید میشد مردمانی هم هستند که به جان پناه می روند اما ایشان خود را همانند مردمی می نمودند که جان پناه ندارند و به همین علت تاکید داشتند که من تکلیفم با دیگران فرق دارد. نمونه ای از این دست را باهم میخوانیم...
در دوران موشک باران تهران، پس از اینکه اصرار برخی پزشکان اعضای دفتر که به امام ترک خانه و رفتن به جای امن را پیشنهاد میکردند به جایی نرسید، مرحوم حاج احمدآقا وارد اتاق امام شد. امام در حالیکه بسیار عصبانی بودند و در اتاق قدم میزدند، تا احمد آقا را دیدند فرمودند:" من از اینجا تکان نمیخورم. من چگونه از پناهگاه استفاده کنم در حالیکه همسایة من به خاطر من خانهاش ویران شود و... پاسدار محافظ من تکهتکه شود؟ اصلاً این آقایان مرا چگونه شناختهاند، من از اصرارها و پیغامهای این و آن خسته شدهام. آخر مگر
میتوانم به پناهگاه بروم؟" و بعد از اندکی آرامتر شدند و گفتند:" من به همه گفتهام که اینجا را ترک کنید و هر جا میخواهید، بروید. آخر من تکلیفم با بقیه فرق میکند."
سید عبدالحسین طباطبایی
منبع : کتاب چند حکایت از روح الله