به گزارش جماران، حجت الاسلام و المسلمین محمد تقی فاضل میبدی در شرق نوشت:
واقعه اسفناک اسیدپاشی به سروصورت دختران و زنان در اصفهان، زندگی را برای هر انسان دردمندی تلخ میکند، این هشدار را باید مسوولان محترم جمهوری اسلامی، بهویژه برادران نیروی انتظامی و نیروهای امنیتی جدی بگیرند و بهراحتی از کنار این وقایع نگذرند. بهعنوان تذکر و خیرخواهی به کسانی که داعیه و دغدغه فریضه امربهمعروف و نهیازمنکر را دارند، روایتی از امام باقر(ع) در اینجا میآورم تا روشن شود که فلسفه این فریضه چیست و عرصه آن کجاست؟ امام(ع) میفرمایند امربهمعروف و نهیازمنکر برای این است که: 1-تقامالفرایض؛ فرایض خداوند در جامعه محقق شود. فرازهای بعدی روایت، این فرایض را روشن میکند. 2- وتامن المذاهب؛ راهها امنیت پیدا میکند؛ یعنی این فریضه برای این است که خوف و ترس از جامعه برگرفته شود و مردم با آرامش در جادهها رفتوآمد داشته باشند و دختران و زنان بدون ترس و خوف در هرساعتی از شبانهروز رفتوآمد نمایند. 3- وتحل المکاسب؛ راه برای درآمدهای حلال هموار شود. کمفروشی، گرانفروشی، تورم و تقلب در جامعه نباشد. 4- وترد المظالم؛ از ظلم و ستم در جامعه جلوگیری شود. انسانی بیگناه گرفتار نباشد و حقی از کسی ضایع نشود.
5- وتعمر الارض؛ امربهمعروف و نهیازمنکر برای این است که زمینها آباد گردد (رودها نخشکد، زمینهای کشاورزی به مزارع آباد بدل نگردد، آبهای کشور درست مدیریت شود. جنگلها مخروب نگردد. باغهای هر شهری که تنفسگاه مردم است به دست سودجویان، به آهک، آهن و سیمان و برجوبارو بدل نشود. آیا در این جاها امربهمعروف و نهیازمنکر صورت میگیرد؟ آیا این منکرات رو به کاهش است یا افزایش. 6- وینتصف الاعداء؛ از دشمنان مردم منصفانه انتقام گرفته شود (بلندای نگاه امام را به این فریضه مهم بنگریم) 7- ویستقیم الامر؛ و امور جامعه اصلاح گردد. یعنی کارها در مسیر راست و درست قرار گیرد. اقتصاد و فرهنگ و سیاست و تربیت در مسیر تقویت منافع ملی و بهبود معیشت شهروندان باشد. مرحوم شهید مطهری در ذیل این حدیث میگوید: اگر در منطق اسلام امربهمعروف و نهیازمنکر آن اندازه توسعه نمیداشت به ما این حدیث را نمیگفتند... زیرا این فکر کوچک و محدود که فعلا در مغزها به نام امربهمعروف و نهیازمنکر وجود دارد، هر اندازه هم که لباس عمل بپوشد، ممکن نیست این همه آثار نیک به بار آورد؛ چون فکر امربهمعروف و نهیازمنکر در نظر مردم محدود شده و مردم از جنبه
امربهمعروف و نهیازمنکر توجهی به اصلاحات امور زندگی خود ندارند. (مطهری مجموعه آثار، ج20ص198).
بنگرید که دایره این فریضه مهم تا کجاست و عرصه آن کدامست؟ حال آنکه امروز برخی داعیان این فریضه، آن را محدود در مساله حجاب کردهاند. اگر در جامعهای نماز اقامه شود و زنها حجاب را رعایت نمایند و سایر فرایض عبادی دیگر تحقق پذیرد، اما راهها امن نباشد، آبادانی زمین صورت نگیرد، اصلاح امور اجتماعی انجام نشود، داد مظلومان ستانده نشود و اقتصاد مردم مختل باشد و کسب حلال صورت نگیرد، پرواضح است که امربهمعروف ونهیازمنکر بهمعنای واقعی صورت نگرفته است.
از روایت فوق میفهمیم که انجام این فریضه به عهده کارشناسان است و هر انسان ناآگاهی که مصادیق منکر و معروف را درست نمیشناسد، نمیتواند وارد این عرصه شود. میتوان در این روزگار بخشی از آن را به عهده احزاب یا مطبوعات گذاشت. هیچ گاه این امر مهم با گشت خیابانی و موتورسواری و مانور، آن هم، بهدست عدهای غیرکارشناس قابلانجام نیست؛ اگر به دست عدهای کارشناس هم بخواهد صورت پذیرد، باید در حد تعلیم و تذکر باشد. برخوردهای فیزیکی در انجام این امر مهم، ابدا، شرعی و قانونی نیست، جز اینکه با بزهکاری بهعنوان متهم و با داشتن شاکی و به حکم قانون صورت گیرد؛ که البته عرف امروز هیچ نوع برخورد فیزیکی را برنمیتابد و حتی بزهکاران را نمیتوان مورد ضربوشتم قرار داد. اسلام نیز هر نوع برخوردی را با اندک شبههای مردود میداند زیرا جان و ناموس آدمی بهقدری مهم است که نمیتوان وارد این حریم شد. در اوایل انقلاب که پارهای از این خودسریها انجام شد، امامخمینی(س) در بر خورد با کسانی که منکری انجام میدهند، میگوید: «اگر یک نفر کار خلاف بکند، آن یک نفر را مردم مامورند نهیاش کنند، اگر منتهی نشد، به کمیته به کلانتری به جاهای دیگر
اطلاع دهند که این یک همچه کاری کرده، آنها هم باید بگیرند و تحویل دادگاه بدهند. نباید ما تعدی بکنیم و ظلم بکنیم و تفتیش از داخل خانههای مردم بکنیم.» (صحیفه امام، ج17، ص161). درخواست نگارنده از عالمان دین و مراجع تقلید این است که هرچه سریعتر جلوی این بدعتهای خطرناک را بگیرند و نگذارند جان و ناموس مردم به دست عدهای، چنین در خطر بیفتد. پیامبر خدا فرمود: دینداران جاهل کمر مرا میشکنند.