جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یک «لطف خفیه» و یک ایران «همدلی»/ ابراهیم ذوالفقاری

کد خبر: ۳۵۸۷۵
یک «لطف خفیه» و یک ایران «همدلی»/ ابراهیم ذوالفقاری
یکی از بزنگاه‌های مهم انقلاب اسلامی ایران، که در روز 22 بهمن ماه سال 1357ش، به قله پیروزی رسید، اتفاقی ناگوار بود که در نجف اشرف به وقوع پیوست و آن، رحلت مشکوک و شهادت گونه فرزند برومند امام خمینی(س) بود.

نخستین اقدامی که پس از رسیدن خبر ارتحال آیت‌الله حاج سیدمصطفی خمینی، در ایران و در شهر قم صورت پذیرفت، نصب اعلامیه‌ای دستنویس و کوتاه، بر یکی از دیوارهای اطراف حرم بود. اعلامیه‌ای که هم خبر بود و هم فراخوان:« ِارجِعی اِلی رَبِّک. با کمال تأسف، فرزند برومند بزرگ مرجع عالیقدر حضرت آیت‌الله العظمی خمینی دام بقائه، جناب حاج آقامصطفی دعوت حق را لبیک گفت. شب مسجد اعظم » بانی مجلس، آیت‌الله العظمی گلپایگانی(ره) بود و مسجد اعظم، مملو از جمعیت. جمعیتی که تعداد آن، در برآورد نیروهای امنیتی شاه، 6 هزار نفر است. شرکت مراجع تقلید، آیات عظام، روحانیون و طلاب و اقشار مختلف مردم، در این مجلس، نشان از همدلی و حرکتی هماهنگ داشت. در پایان مجلس، که با شعار و پخش اعلامیه‌هایی همراه بود، اعلام گردید که فردا صبح (1356/8/2) نیز مجلس دیگری از طرف آیت‌الله گلپایگانی و بعدازظهر از طرف آیت‌الله شریعتمداری در مسجد اعظم و بعد از نماز مغرب و عشا نیز در حسینیه نجفی، از طرف آیت‌الله نجفی(ره) منعقد است.در همین راستا، دروس حوزه‌های علمیه نجف اشرف و قم و بازار شهر قم نیز تعطیل شد.در روز دوم آبان، مسجد مولای شهر شیراز نیز، شاهد همایشی از همدلی بود. تمامی ائمه جماعت شهر، پس از اقامه نماز جماعت مغرب و عشا، به همراه نمازگزاران مسجد خود، به مسجد مولا آمدند؛ در این بین، حضور آیت‌الله شهید دستغیب(ره)، در جلوی جمعیت، چشمگیر بود. تعداد شرکت کنندگان، به میزانی بود که شبستان و صحن و محوطه‌های اطراف پر از جمعیت بود. نیروهای امنیتی، که شاهد شعارهایی در حمایت از امام خمینی(س) بودند، برای پیشگیری از تظاهرات احتمالی خیابانی، با هدف قطع ارتباط افراد داخل شبستان با افراد بیرونی، در مسجد را بستند و همین محدودیت، نتیجه معکوس داد:« جمعیت در صحن هراسان شدند. عده‌ای بیرون مسجد بودند، بقیه هم داخل صحن. در خارج مسجد شعار می‌دادند: درود بر خمینی. داخل صحن هم مجدداً شعار دادند: درود برخمینی. عده زیادی از زن‌هایی که چادر سیاه به سر داشتند از در زنانه شبستان مسجد مولا خارج می‌شدند، وقتی دیدند مأمورین در جلوی مسجد، عده‌ای را کتک می‌زنند، شعار دادند: مرگ بر شاه. مجدداً از داخل مسجد و بیرون مسجد، شعار داده شد... از نکات جالب اینکه، عموم روحانیون در صحن مسجد ایستادند و آقای شیخ بهاءالدین محلاتی و مجدالدین محلاتی از جلو و بقیه برای ادای احترام، پشت سر آن‌ها از مسجد
خارج شدند.» صبح همین روز (1356/8/2)، در مسجد علمیه کاشان نیز، از طرف آیت‌الله سیدمهدی یثربی، مراسم مشابهی برگزار شد و بعدازظهر هم در مسجد سلیمانی بازار، و فردای آن روز، نوبت تهران بود تا مسجد جامع بازار، شاهد همایشی بزرگ در این رابطه باشد. و سلسله این همدلی‌ها ادامه یافت. مسجد ملاهاشم در مشهد مقدس، مسجد قندهاری محمودآباد یزد، مسجد جامع خرمشهر، مسجد جامع بهشهر، حوزه علمیه کمالیه خرم آباد مسجد آقاکوچک گرگان، مسجد سیدعلی قزوین و...در کنار مساجد سراسر کشور، که پایگاه اصلی انقلاب اسلامی بود، حضور دانشجویان و دانشگاهیان، و ایفای نقش در برپایی مجالس بزرگداشت حاج آقامصطفی خمینی، مانند: دانشجویان دانشگاه تهران، دانشجویان مدرسه عالی کامپیوتر، دانشجویان دانشگاه صنعتی و... نیز چشمگیر بود. این همدلی، همان رمزی بود که پیروزی انقلاب اسلامی را به دنبال داشت. شاید به همین دلیل بود که امام خمینی(س)، این واقعه ناگوار را « از الطاف خفیه الهی» نامید.


منابع در روزنامه ایران موجود است

انتهای پیام

دیدگاه شما