پس از دستگیری سران هیئت موتلفه اسلامی توسط رژیم شاه و برای جلوگیری از فروپاشی و پراکندگی نیروهای مبارز و متعهد، شهید باهنر، شهید رجایی، شهید بهشتی، شهید مطهری و عدهای دیگر از شخصیتهای مبارز، تشکلات نیمه علنی را به وجود آوردند که با یک پوشش اجتماعی و خدماتی به نام موسسه تعاونی و رفاه فعالیت میکرد. موسسین مدرسه رفاه به لحاظ موقعیت زمانی از نظر سیاسی و اجتماعی و با توجه به اختناقی که از نظر سیاسی و اجتماعی و با توجه به اختناقی که بر جو جامعه حاکم بود و امکان انجام کارهای اجتماعی و فرهنگی که مفید برای قشر متدین و هدفدار جامعه باشد، وجود نداشت، فکر کردند که یک کار فرهنگی شروع شود که از طریق آن انسانهایی ساخته شوند که اینها در آینده اثر گذار باشند. ظاهراً اهداف اصلی این موسسه تلاش برای رفع محرومیت از فقرا و مستمندان جامعه بود، اما در واقع به امور فرهنگی و تربیت نسل جوان میپرداخت و در همین راستا اقدام به تاسیس دبیرستان و سپس دبستان نمود که
نام رفاه را برای حفظ پوشش موجود، برای آن واحدهای آموزشی برگزید و بدین ترتیب این مدارس با نام رفاه آغاز به کار کرد.
ضمن اینکه با عنوان کار فرهنگی کارهای سیاسی نیز تحت پوشش آن انجام شود، لذا دوستانی که از دوران شروع نهضت حضرت امام (ره) باهم همکاری داشتند.
موسسین آن از جمله شهید مظلوم آیت الله دکتر بهشتی، آیت الله رفسنجانی، شهید دکتر باهنر، شهید رجایی و برادرانی از اصناف مختلف از جمله شهید صادق اسلامی، شهید علی درخشان و خود من بودیم. این جمع تصمیم گرفتند که با پیشنهاد آیت الله هاشمی رفسنجانی اقدام به تاسیس یک واحد آموزشی نمایند. بین آقایان بحث بود مدرسه دخترانه باشد یا پسرانه، اتفاق نظر بزرگواران بر این شد که چون مدرسه علوی در همان زمان فعالیتی شبیه آنچه مورد نظر دوستان بود را در مورد پسران انجام میداد، مدرسه دخترانه تشکیل شود. قرار براین بود که مدرسه دخترانهای تشکیل شود که دختران در آن با پوششی کاملا اسلامی و مخصوصآ با حجاب برتر یعنی چادر حضور پیدا کنند. این تصمیم زمانی گرفته شد که فضای مناسب و امکانات کافی در اختیار افراد نبود. بنابراین این آقایان هرکدام در جلساتی سخنرانی میکردند تا خیرین در این اقدام خیر خواهانه قدم بگذارند. از جمله این سخنرانیها
صحبتهای حجتالاسلام هاشمی رفسنجانی در بین صنف فرش فروشان بود و اولین کسی که به ندای ایشان پاسخ مثبت داد مرحوم حاج حسین اخوان فرشچی یکی از تجار فرش و کسبه بازار بود که پذیرفت مبلغی به عنوان کمک اولیه بپردازد و از آن پس افراد به فکر تهیه محل برای راه اندازی مدرسه افتادند که همین محل فعلی دبستان انتخاب و خریداری شد.
***
تقریبا از وقتی شنیدیم که حضرت امام از نجف عازم کویت شدهاند، مقدمات آماده شد. البته آن وقت هنوز اسمی از کمیته استقبال نبود. زمانی که شهید مطهری به نجف رفته بودند و بعد از بازگشت به اتفاق آقای عسکراولادی و سایرین خدمتشان رسیدیم. گفتند «امام فرمودهاند ریشه حکومت پهلوی از خاک بیرون آمده، کمک کنید و دست به دست هم بدهید و این ریشه را بکنید» از همان جلسه ما تصمیم گرفتیم که برادرها را دور هم جمع کنیم و کارهای مقدماتی را انجام بدهیم. این جلسه بود که منجر به تشکیل کمیته استقبال حضرت امام شد.
زمانی که امام میخواستند به مرز کویت بروند، اخبار به سختی میآمد، آن قدر جو خفقان داخل زیاد بود که عدهای از مبارزین پیشنهاد کردند، اگر ایشان ورودشان به ایران را به تاخیر بیاندازند بهتر است. این پیشنهاد را هم اطلاع دادند، لکن حضرت امام فرمودند «من اینقدر از این کشور به آن کشور سفر میکنم تا بالاخره بگذارند وارد ایران شوم.» در نهایت به نوفل لوشاتو رفتند و ما از طریق تلفن در جریان اطلاعات بودیم.
آن هسته مرکزی که کمیته استقبال را تشکیل داد، از روحانیون در راس شهیدان مطهری، بهشتی، باهنر، مفتح و آقایان هاشمی رفسنجانی، طالقانی و... بودند. از برادران غیر روحانی شهید عراقی، آقایان عسکراولادی، حاج حیدری، حاج هاشم امانی و بنده و... بودیم. ضمن اینکه تعدادی از برادران نهضت آزادی هم مانند مهندس سحابی، مهندس بازرگان، دکتر سحابی، دکتر شیبانی و... نیز در کنار ما بودند. البته آن موقع هنوز نهضت آزادی به دلیل آن مواضع بد و موضعگیریهای خاص مطرود نشده بود.
جلسات بسیار ملتهبی داشتیم که بالاخره چه میشود، امام چگونه تشریف میآورند، وضعیت اقامتشان در نوفل لوشاتو چگونه باشد و... در نهایت قرار شد شهید عراقی بروند فرانسه و اگر اقامت طولانی شد و لازم بود، برگردند و برادران دیگر به نوبت جایگزین ایشان شوند. قرار بود بعد از شهید عراقی بنده بروم که به شکرانه خدا، حضرت امام آمدند و کار به درازا نکشید.
جلسات شب و روز در جاهای مختلفی از جمله مدرسه رفاه، مسجد قبا که مرکز فعالیت شهید مفتح بود و منزل شهید مفتح برگزار میشد.
در مورد محل استقرار حضرت امام در تهران، ایشان فرموده بودند که جایی باشد که موقعیت شهریاش محل عمومی مردم مثل جنوب یا مرکز شهر باشد و وابستگی به شخص یا گروه خاص نداشته باشد. لذا در مورد محل استقرار بحث شد و مدرسه رفاه به ایشان پیشنهاد شد. جایی که طبق گفته شهید عالی مقام رجایی «متعلق به خود امام (ره) است و طرفداران او آن مدرسه را به اسم ایشان ساختند.» امام پذیرفتند و اطلاع دادند که مدرسه رفاه آماده شود.
مهمترین مسئله امنیت مدرسه بود. بنا شد کسانی که آشنایی و توان استفاده از سلاح را دارند امنیت آنجا را بدست بگیرند. لذا شهید عراقی عدهای از افراد که در فدائیان اسلام و... سابقه فعالیت داشتند را جمع کرد و جلسهای تشکیل دادند. نهایتا یک تیربار روی سقف مدرسه کار گذاشته شد (آن هم در شرایط خفقان زمان شاه) و ۱۴-۱۵ نفر از برادران نیز مسلح شدند و قرار شد به صورت شیفتی آنجا را محافظت کنند. اتاقهای مدرسه را هر کدام مشخص کردیم که محل استقرار چه کسانی باشد و پلاک زده شد. حتی اتاق برای استقرار دولت و وزرا هم در مدرسه رفاه در نظر گرفته شد.
منبع: شما