بسیاری از مسلمانان، خاصه شیعیان، همیشه آرزو میکنند که ای کاش در زمان زندگی پیامبر(ص) و یا امامان معصوم(ع) حضور داشتند تا از عطر معنوی حضور در آن فضا بهره میبردند و به پیشوایان دینی خود اقتدا کرده، ضمن فیض کسب معلومات به آن بزرگواران خدمت میکردند.
نگارنده معتقد است که در این سی و اندی سال زندگی، این آرزو را بارها و بارها شنیده و میتوان به شکل کلی گفت که بسیاری از مردم ایران چنین آرزویی را در سر میپرورانند و حسرت حضور نداشتن در آن دوره را میخورند.
ولی این خیل عظیم از مردم نمیدانند که در آیندهای نه چندان دور مردمی خواهند زیست که آرزو خواهند کرد که ای کاش در زمانی زندگی میکردند که یکی از ذریههای امامان معصوم(ع) در آن دوره زندگی میکرده است؛ دورانی که انقلاب اسلامی ایران اوج آن بود و در رأس آن سیدی عالیقدر که همچون اجدادش ساده می زیست و جهان را با کلام برحقش به شگفتی میآورد و نامش را در تاریخ بشریت جاودانه میساخت.
از حضرت امام خمینی(س) حرف میزنم. از او که تجسمی بود از اجدادش. از بزرگمردی که در تمام زندگی از حق گفت و از هیچ کس جز قادر متعال ترسی به دل راه نداد و تبعید و زندان و آزارهای بسیار را با تمام وجود پذیرفت تا جابران دست از ظلم و ستم بردارند و سرانجام وعدهای که هنگام نخستین خیزش علنی در برابر رژیم داده بود به عینیترین شکل علنی شد. او در جواب کسی که پرسیده بود با کدام نیرو میخواهی در برابر رژیم قدرتمند پهلوی ایستادگی کنی گفته بود: سربازان من اکنون در قنداقهایشان هستند.
این حرف را در خرداد ۴۲ گفته بود و هنگامی که در سال ۵۷ سربازان او از قنداقها بالیده و به مردان و جوانان کامل تبدیل شده بودند در ۲۲ بهمن آن سال تومار رژیم سلطنتی ایران و به نوعی سلطنت ۲۵۰۰ ساله ایرانی را در هم پیچید و جمهوری اسلامی ایران را با حمایت همان کودکان در قنداق سال ۴۲ که سال ۵۷ اکثریت قاطع جامعه ایرانی را تشکیل می دادند، برقرار کرد و اصول بنیادین آن را در جامعه ایران آن روز نهادینه کرد. سربازان امام(س) و ارتش بیست میلیونی او یعنی بسیجیها نشان دادند که سرسپرده و مطیع و رهروانی با وفایند و از این لحاظ شاید امام خمینی(س) از اجدادش بسیار خوش اقبالتر بود و در میان مردمی زندگی کرد که اکثریت قاطعی از آن شیفته و شیدای منش و عرفان و سادگی و بیآلایشی او بودند و چون حرف و عمل او را یکی می دیدند با کوچکترین اشاره این پیر خرابات عشق به پا خاسته و چنان حماسههایی میآفریدند که تاریخ کمتر به خود دیده بود.
پیروزی انقلاب را شاید ابتدا در ایمان قلبی مردم به مرادشان باید دانست چرا که هنوز ملت آزاد مشغول مزه مزه کردن طعم آزادی بودند که تمام زورمداران جهان که منافع خود را در خطر می دیدند، مترسکی را به نام صدام علم کردند و پشت آن مخفی شدند تا انقلاب ایران را به شکست و نابودی بکشانند. دیوانهای که به مرزهای کشور یورش آورد و چنان ددمنشی ازخود نشان داد که در تاریخ بیسابقه بود. مردم دلیر مرزنشین در مقابل لشکرهای تا دندان مسلح و مکانیزه عراق با ابتداییترین وسایل به مقاومت پرداختند و در خرمشهر سربازان گمنام امام(س) چنان پایداری عظیمی از خود نشان دادند که در تاریخ برای همیشه مثل یک اسطوره خود را به ثبت رساندند.
امام خمینی(س) که با منش، رفتار، گفتار و کردار خود خیل روزافزون جوانان را شیفته خود میکرد از بسیجیان و همه مردم خواست که با اتکا به خداوند در مقابل این غول قدعلم کنند و با این درخواست به رغم کارشکنی های خائنین داخلی که در رأس آنها بنیصدر قرار داشت داوطلبانه به مرزها روی آورده و در مقابل دشمن به دفاع پرداختند.
ایمان مطلق، یکی بودن حرف و عمل و ساده زیستن او که مثل اجدادش الگویی از یک رهبر کامل که خود نیز چون مردم و در میان آنها به سادگی تمام زندگی میکند یکی از شاخصه های اصلی وجود این بزرگمردی بود که ما توفیق آن را داشتیم تا در فضایی زندگی کنیم و نفس بکشیم که او نیز در آن زیسته و ما به عینه شاهد کردار و رفتار بیمانند او بودهایم.
سیاستمداران بزرگ جهان که برای دیدار با رهبر کبیر انقلاب به ایران آمدهاند، خاطرات بسیاری از امام دارند که بسیاری از آن منتشر شده است. تقریباً همگی آنها در لحظه اول مقهور آرامش، سادگی و فضای بیریا و صمیمی زندگی رهبر کشور بزرگ ایران شدهاند.
صداقت گفتار، تطابق رفتار و اندیشه سبب میشد تا مصیبت جنگ را از زاویه دیگری به ایرانیان بشناساند و آن را نعمت بخواند و بگوید:«ما در جنگ دوستان و دشمنان را شناختهایم؛ ما در جنگ ابهت دو ابرقدرت شرق و غرب را شکستیم؛ ما در جنگ به مردم جهان و خصوصاً مردم منطقه نشان دادیم که علیه تمامی قدرتها و ابرقدرتها سالیان سال می توان مبارزه کرد. جنگ ما فتح فلسطین را به دنبال خواهد داشت. جنگ ما جنگ حق و باطل بود و تمام شدنی نیست. جنگ ما جنگ ایمان با ضلالت بود و این جنگ از آدم تا خاتم زندگی وجود دارد. ما در جنگ برای یک لحظه هم پشیمان از عملکرد خود نیستیم. راستی مگر فراموش کردهایم که برای ادای تکلیف جنگیدهایم و نتیجه فرع آن بوده است». (متن کامل فرمایشات حضرت امام در صحیفه امام، ج21، ص283و284 ) قابل مشاهده است.)
این گونه بود که بسیجیان با اعتماد و ایمان به سخنان رهبری که عصاره توکل و تقوا بود چنان عاشقانه به جبههها شتافتند که گویی به شادترین بزم زندگی دعوت شدهاند و این چنین شد که جوانان و نوجوانان عادی این سرزمین به تأسی از رهبر خود مرگ را به بازی گرفتند چرا که انتهای آن را شهادت و سعادت دو دنیا می دیدند و امام این وعده را چنان برایشان جا انداخته بود که با ایمان کامل به سماع خون و گلوله و باروت شتافته و قدرتی را پدید آوردند که تمام جهان در مقابله با آن اظهار عجز کرد؛ قدرت بی مانند بسیج. جوانان ساده این آب و خاک که مثل همه ما زمینی بودند و پراز اشتباه دقیقاً مثل تمام مردم و تمام انسانها، با یک انتخاب و توکل به خدا و اعتماد به رهبری رفتند و اسطوره شدند. چنان که گاه نسل های جدیدتر می پندارند که آنها از جنس دیگری بودهاند و از کودکی نظر کرده بودند و مثل عابدان هر لحظه در حال مراقبه و تزکیه نفس در حالی که چنین نبود، هم نسلان من که دوستان بسیاری از میان آنان پر کشیدهاند و خدایی شدهاند می دانند که این جوانان هم مثل دیگر انسانها بودهاند و چه بسا در زندگی خطاهایی را از بزرگ تا کوچک انجام داده بودند. مثل ما
شوخی می کردند، میخندیدند، به فکر آینده بودند، عاشق میشدند و … ولی هنگامی که رهبرشان آنان را فرا می خواند، ندای او را لبیک گفته و بین دنیا و آخرت دومی را برمیگزیدند و میرفتند تا مرگ را مغلوب سرپنجههای خود کنند.
آنان قهرمانان گمنام این سرزمین بودند، قهرمانی از جنس خود ما نه رویین تن و مقدس چنان که نشود به آنان رسید. نه در هر لحظه و هر مکانی با وجود تمام گناهها و اشتباهاتی که کردهایم اگر ایمان به خدا وجودمان را پر کند و رهبری ساده و پاک نهاد هدایتمان کند، ما نیز میتوانیم به مرحلهای برسیم که سربازان امام(س) رسیدند.
ما همواره در طول تاریخ بجز موارد معدودی همیشه در مقام دفاع برآمدهایم و دفاع امر عزیزی است که حتی در گیاهان هم وجود دارد. عنوان دفاع عنوانی است که امام(س) بر آن تأکید داشتند و در موازین بینالمللی هم شناخته شده است، همه ملتها دفاع را جزو حقوق قانونی می دانند و در حوزه مسائل فقهی و دینی ما این سابقه را از دیرباز هم داشتیم. ماهیت سیاست کشور در آن روزها دفاع از کیان ملی و اسلامی ایران بود و تقدسش به سبب تکلیف ولی فقیه یعنی جانشین امامان معصوم(ع) در جامعه که آن زمان این وظیفه را حضرت امام به عهده داشت، بود .
در زمان غیبت، دفاع به عنوان واجب شرعی نه در کنار بقیه واجبات بلکه در رأس آن قرار میگرفت. امام فرمان دفاع را صادر فرمود. این واجبی شرعی بود که حتی اذن ولی فقیه هم نمیخواست یعنی بدون اذن ولی فقیه اگر فردی در شهر خود دچار تهاجم قرار گیرد، دفاع از ناموس و کشور بر او واجب می شود و دفاع ما تقدسش را به این دلیل به دست آورد که بسیجیان و مردم به واجب شرعی در تکالیف اسلامی و تعالیم دینی ما عمل کردند و دفاع مقدس را آفریدند.
ما هنوز گرفتار مسائل اول پیروزی انقلاب بودیم که به کشور ما تجاوز شد و اکنون بر همه ثابت شده که برخلاف جوسازی های قدرت های استعماری ما آغازگر جنگ نبودیم و مظلومانه مورد تهاجم و تجاوز قرار گرفتیم و امام با فرمان جهاد به این دفاع، قداستی ویژه بخشید.
منبع: روزنامه ایران