ارزشمندترین طبقه، سودمندترین گروه/۱۱
استاد درودگر
استاد درودگر، عینکش را بالا می زد و آهی می کشد و بیتی از مولانا می خواند: بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو درودگر عاشق، با چوب عشق می کند. نگاهش می کند، براندازش می کند، بالا و پایین اش می کند. در فکر ساختن است. ساختن و ساختن و ساختن. فضای کارگاه کوچک از صدای اره پر می شود و چوب را با بسم اللهی به تیغ می سپارد. گردی زرد رنگ روی عینکش می نشیند. دوباره چوب را بالا و پایین می کند و از کنار به آن نگاهی می اندازد. چندین بار این کار را با وسواس خاصی انجام می دهد و ... این همه تلاش درودگر، گوشه ای از فعالیت روزانه اوست تا با توکل به خدا و هنرمندی استادانه اش، قطعه چوبی به وسیله ای تبدیل شود در خور استفاده و از کنار آن لقمه نان حلالی شود بر سر سفره استاد.
کد خبر:
۵۶۸۸۹
۱۹