جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

۳ سال از مرگ معمر قذافی گذشت؛ دوره‌ات تمام شد سرهنگ!

کد خبر: ۳۹۱۶۲۳
۳ سال از مرگ معمر قذافی گذشت؛ دوره‌ات تمام شد سرهنگ!

جی پلاس- «ناجی لیبی»،« رئیس کشور لیبی»، «راهنمای انقلاب سوسیالیستی»،« شاه شاهان آفریقا» وعاقبت «سگ دیوانه خاورمیانه» چکیده زندگی مردی است که کشور لیبی را به نیت آباد کردن به ورطه سقوط کشاند و عاقبت، خودش قربانی خشم یک ملت سرخورده شد.«معمر محمد ابومنیار» یا همان « سرهنگ معمر محمد قذافی» قسم خورده بود که تا آخر ایستادگی خواهد کرد. بعد از آنکه به دست انقلابی های خشمگین افتاد می دانست که کارش تمام است اما نمی توانست از گفتن « من رئیس کشور لیبی هستم» خودداری کند.عاقبت به دست همان انقلابی ها کشته شد و بر اساس وصیتش بدون غسل و با لباس خونین به خاک سپرده شد. کسی نمی داند مزار دیکتاتور سابق کجاست تا نتواند به مزارش برود و از دورانی یاد کند که لیبی آزاد نبود اما ثبات داشت. خانواده معمر بربرهای عرب شده ای بودند که در روستایی به نام «جهنم» حوالی شهر «سرت» زندگی می کردند.نام قبیله خاندانش «القذاذفه» بود.معمر هفتم ژوئن سال ۱۹۴۲ در «جهنم» به دنیا آمد. تا قبل از رفتن به مدرسه در صحراهای اطراف چوپانی می کرد. با آغاز دوران تحصیل در مدارس اسلامی آن زمان دنیای ساکت و ساکن اعراب وارد تلاطمی شد که نظر معمر کوچک را به خودش جلب کرد. شکست اعراب از اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و به قدرت رسیدن جمال عبدالناصر در سال ۱۹۵۲ دروازه ورود معمر به دنیای سیاست بود. او دوران دبیرستانش را نه در مدرسه بلکه نزد یک معلم خصوصی تمام کرد و عاقبت برای ورود به دانشکده افسری وارد بنغازی شد. ورود به دانشکده افسری پس از استقلال لیبی به منزله ورود به سطوح بالای اجتماع بود و از جمال عبدالناصر در مقابل حملات اسرائیل حمایت کرد. همزمان با فارغ التحصیلی از دانشکده افسری در سال ۱۹۶۶ به «نهضت افسران آزادی» وارد شد.ازدواج کوتاه مدت او با «فتحیه نوری خالد» با حضور جمال عبدالناصر انجام شد.حاصل این ازدواج ۶ ماهه «محمد قذافی» بود که بعدها به یکی از بزرگترین سهامداران عمده شرکت های خارجی در لیبی تبدیل شد. «صفیه پرکاش» همسر دوم او پرستارش در یک بیمارستان صحرایی بود.حاصل این ازدواج ۵ پسر و ۱ دختر بود که بعدها هر کدام به یکی از شاخه های تجمع سرمایه های کشور لیبی تبدیل شدند.«هناء» نام دخترخوانده قذافی بود که در اثر حملات نیروی هوایی آمریکا در سال ۱۹۸۶ کشته شد. مرگ هناء برای قذافی امتیازهای سیاسی ویژه ای داشت و او توانست به خوبی از این امتیازات استفاده کند. سال ۱۹۶۹ نهضت افسران آزاد به تقلید از جمال عبدالناصر و محمد نجیب که علیه پادشاه قیام کردند، از فرصت نبود پادشاه «سید حسن الرضا المهدی السانوسی» استفاده کردند و با یک کودتای آرام اساس سیاست لیبی را برای مدت ۵۰ سال تغییر دادند.محمد ادریس السانوسی که برای درمان به ترکیه رفته بود پس از بازگشت به وطن دید که دیگر جایگاهی ندارد و پس از عزل تا آخر عمر در خانه اش محبوس ماند.در این زمان بود که «سرهنگ معمر قذافی» ۲۷ ساله تصمیم گرفت که اساس حکومت لیبی را بر پایه طرحی ترکیبی از اسلام و سوسیالیست پایه ریزی کند.او تا سال ۱۹۷۷ رئیس کشورلیبی بود و بعد از آن با کناره گیری از ریاست شورای عالی فرماندهی لیبی تصمیم گرفت که تنها یک «نماد ملی» باشد.همزمان با انتشار «کتاب سبز» قذافی نام «جمهوری عربی لیبی» به «جمهوری عربی - سوسیالیستی خلق لیبی» تغییر کرد. کتاب سبز او عصاره همه آن چیزی بود که قذافی سال ها بعد بر کشورش تحمیل کرد. به نظر او این کتاب «عصاره تجربیات بشری» و راه حل منازعات نهفته در دو تئوری کمونیسم و کاپیتالیسم بود.بر اساس نظریات کتاب سبز انتخابات پارلمانی تنها به دیکتاتوری حزبی ختم خواهد شد و بهتر این است که اداره امور کشور به عهده «کمیته های خلق» گذاشته شود.نظام سیاسی جدید لیبی چرخ کالسکه ای بود که لبه های بیرونی آن را کنگره های خلق تشکیل می دهند. کنگره هایی که وظیفه تعیین کمیته های خلق را دارند با میله هایی به دبیرخانه مرکزی دمکراتیک خلق متصل می شوند. به عبارتی دیگر سرهنگ قذافی در اداره امور کشور تنها پالان آن را عوض کرده و انقلاب لیبی هیچ ارمغان تازه ای برای کشورش در بر نداشت. در نتیجه این نظریه احزاب منحل شدند و کسانی که می خواستند کار حزبی کنند باید بار مجازات اعدام را هم به دوش می کشیدند.همچنین شرکت در مباحثات سیاسی با دیگر کشورها حداقل ۳ سال زندان داشت. به همین خاطر، اولین قدم سرهنگ برای پیشگیری از این موضوع حذف آموزش زبان های خارجی در مدارس لیبی بود. تغییرات و دورخیز سرهنگ جوان برای تغییر حکومت قدم هایی بود که هر لیبیایی قادر به پذیرفتن آن نبود.در نتیجه، موجی از اخراج و پناهندگی های سیاسی در تاریخ لیبی آغاز شد. نخستین برخورد قذافی با کشورهای غربی هم در نتیجه همین اخراج ها و تبعید ها بود. شبکه ماموران مخفی قذافی در کشور انگلستان و در میان افرادی که خواهان پناهندگی بودند فعالیت شدیدی داشتند. سال ۱۹۸۴ زمانی بود که سفارت لیبی برای مهار یکی از تظاهراتی که علیه قذافی راه اندازی شده بود با تیراندازی به یک پلیس زن انگلیسی جان او را گرفت و لیبی را وارد فهرست سیاه کشور انگلستان کرد. سال ۱۹۸۸ نقطه اوج درگیری های لیبی با جبهه غرب بود. در روز حادثه یکی از هواپیماهای شرکت «پان آمریکن» بر فراز شهر لاکربی اسکاتلند منفجر شد. بیشتر ۲۷۰ مسافر این هواپیما آمریکایی بودند. به همین خاطر این حادثه بیشتر از آنکه خصومت میان لیبی و انگلستان باشد نوعی اعلام جنگ قذافی علیه آمریکا بود. فرد بمبگذار «عبدالباسط مقراحی» بود که قذافی از تحویل دادن آن به اسکاتلند خودداری کرد.همین خودداری باعث تصویب انواع تحریم های بین المللی علیه کشور لیبی شد.عاقبت تحریم ها و انزوای سرهنگ در لیبی بود که توانست او را نرم کند و مظنون را تحویل دهد تا بتواند این بار از در دوستی با کشورهای غربی وارد شود. حل شدن منازعات لاکربی و برداشته شدن بخشی از تحریم ها به دهن سرهنگ مزه کرد و او را واداشت تا اعتراف کند که از مدت ها قبل در کشورش برنامه تولید سلاح های هسته ای و شیمیایی اجرا می شده است. قذافی در تماسی تلفنی با «برلوسکونی»، نخست وزیر ایتالیا، اعلام کرد که حاضر است بازرسان بین المللی را برای بازدید و ضبط این سلاح ها بپذیرد. قدم بزرگ قذافی پیروزی بزرگی برای جرج بوش پسر قلمداد می شد چرا که او فکر می کرد سرنوشت صدام موجب شده تا امریکا بتواند « سگ دیوانه خارومیانه» را رام کند و مقادیر عظیمی از تسلیحات شیمیایی و هسته ای زیر دستش را از دسترس خارج کند. سال ۲۰۰۶ آغاز روابط حسنه غرب و لیبی بود. رابطه ای که موجب شد نام سرهنگ دوباره در جهان بپیچد و او را راضی کند. زندگی عجیب و خلق و خوی عجیب تر او در مجامع جهانی باعث شد تا همواره قذافی به عنوان یک زنگ تفریح و حاشیه ای جذاب برای نشست ها تلقی شود.همان زمان که سرهنگ قذافی سعی می کرد با بهبود روابط خارجی سرمایه های زیر دست خانواده اش را بیشتر کند از مسائل داخلی کشورش غافل بود. غفلت او تا جایی پیش رفت که فکرش را هم نمی کرد که ممکن است دستگیری «فتحی تاربل»، یک وکیل حقوق بشر، که مدافع حقوق زندانیان مخالف حکومت بود آتش زیر خاکستر مردم لیبی را شعله ور کند. در فوریه سال ۲۰۱۱ بعد از آنکه موج انقلاب ها تونس و مصر را فراگرفت زخم سکوت فروخورده مردم لیبی هم سر باز کرد و کار، دست سرهنگ و بچه هایش داد. شورش عمومی ابتدا از شهر بنغازی آغاز و به مرور به دیگر شهرها کشیده شد. با تاسیس شورای انتقالی در بنغازی جنگ میان نیروهای دولتی و مخالفان رسمیت پیدا کرد. همزمان با بالا گرفتن درگیری ها و درز کردن اخبار کشت و کشتار و سقوط پله به پله شهرهای لیبی، سازمان ملل هم قطعنامه ۱۹۷۳ را تصویب کرد. این قطعنامه به هدف حمایت از غیر نظامی ها در لیبی منطقه پرواز ممنوع برقرار کرد. دارایی های اعضای خاندان قذافی ضبط و برای پسرش «سیف الاسلام» حکم بازداشت صادر شد. با بالا گرفتن موج انقلاب در لیبی، معمر قذافی که به خاطر حملات هوایی ناتو از مقر حکومتی خود فرار کرده بود در نزدیکی ها شهر «سرت» پنهان شده بود. تا اینکه در تاریخ ۱۹ اکتبر سال ۲۰۱۱ (۲۸ مهر ۱۳۹۰) به دست انقلابیون لیبی افتاد. او که در زمان دستگیری در یک چاه فاصلاب پنهان شده بود تنها یک قبضه کلت کمری طلاکاری شده و ساعت مچی به همراه داشت. ویدئویی که پس از مرگ او منتشر شد نشان می دهد که سرهنگ با تعجب از دستگیرکنندگانش می پرسد:« چه شده؟ چه شده؟ چه خبر است، به من شلیک نکنید». هنوز مشخص نیست چه کسی سرهنگ را کشته است. برخی می گویند او در اثر تیراندازی میان حامیان و مخالفان کشته شده و برخی دیگر می گویند جوانی به نام «سند الصادق العریبی» تیر خلاص را به سرهنگ شلیک کرده است. تنها نکته مسلم این است که جسد او پس از مرگش به مصراته برده شد.جایی که مردم برای دیدن تن بیجان سرهنگ صف می کشیدند تا پایان حکومت پر رمز و راز «سرهنگ معمر قذافی» را با چشمان خودشان ببینند و باور کنند. انتهای پیام

انتهای پیام

دیدگاه شما