هفته پایانی لیگ برتر پانزدهم در حالی به پایان رسید که استقلال خوزستان، قهرمان این دوره از رقابت ها شد و شاگردان برانکو در بهت هوادارانشان با تفاضل گل کمتر نسبت به این تیم در رده دوم جدول قرار گرفتند. به گزارش خبرنگار ورزشی جی پلاس، تقریباً یک سال و نیم پیش بود که برانکو یک تیم نصفه و نیمه را تحویل گرفت. تیمی که در آن هیچ نشانی از پرسپولیس نبود. شاید بتوان گفت که اصلاً پرسپولیس نبود! یأس، ناامیدی و شکست. دیگر طاقت هواداران این تیم طاق شده بود و استقبال خوبی از بازی هایش نمی شد. با این حال حضور برانکو مایه دلگرمی بود. همین که هواداران به او اعتماد داشتند، خودش نشان از تغییر بود. تغییری که در نهایت منجر به ایجاد یک اتحاد و همدلی در تیم شد. برانکو هدایت هشت ـ نه بازی پرسپولیس را بر عهده گرفت تا فصل کابوس وار برایشان به پایان رسید. آنها در جدول رده بندی هشتم شدند و پرونده بازی هایشان در لیگ برتر چهاردهم بسته شد. با این حال هواداران امیدوار بودند. امید به اینکه حالا تیمشان برای فصل جدید سرمربی دارد، تمرین هایشان به موقع شروع می شود و فقط اوست که بازیکنان را انتخاب می کند. همه این اتفاق ها افتاد و لیگ برتر پانزدهم آغاز شد. پرسپولیس اما در همان بازی اول به صخره خورد. تساوی دو بر دو با پدیده آن هم در ورزشگاه آزادی برای شروع خوب نبود. شکست مقابل استقلال خوزستان در اهواز، شکست مقابل سپاهان در اصفهان و دوباره شکست مقابل ذوب آهن در آزادی و... داشت کابوس دورانی را که درخشان روی نیمکت تیم نشسته بود، برایشان تداعی می کرد. سقوط به رده شانزدهم جدول رده بندی وضعیت را قرمز کرده بود اما همان زمان برانکو گفت: «تیمم را می سازم و برای قهرمانی می جنگم.». پیروزی مقابل فولاد کمی زخم های آنها را التیام بخشید اما باخت به سایپا دوباره آنها را سوار بر موج حاشیه کرد. از هفته هفتم و بازی با تراکتورسازی بود که فوتبال روی خوشش را به برانکو نشان داد. آنها تراکتورسازی را شکست دادند اما تقریبا ۱۰ روز بعد اتفاقی افتاد که شوک بزرگی را به آنها وارد کرد. فوت کاپیتان هادی نوروزی. پرسپولیس وارد بحران روحی شد. بازیکنان تحمل هیچ چیز را نداشتند و شاید اگر هر کس دیگری جای برانکو بود قافیه را به باد می داد. مرد کروات شرایط را خوب درک می کرد به همین دلیل هم بود که پس از جو زدگی های بازیکنان و پایان همه خالکوبی های شماره ۲۴ روی اعضای بدن، به آنها فهماند که زندگی در جریان است و آنها می توانند طور دیگری ارادت خودشان را به هادی نوروزی ثابت کنند. حرف های برانکو، اکسیر قوی ای شد که او با صبر و حوصله به جان بازیکنانش تزریق کرد. پرسپولیسی ها روی دور افتادند، بازی به بازی بردند و پله به پله جلو آمدند. شرایط طوری شد که آنها برای قهرمانی می جنگیدند. باور همه آنها یقیناً همین بود. از هفته بیستم به بعد بازیکنان و اعضای کادر فنی این تیم حرف از قهرمانی می زدند و باورشان این بود که می توانند جام قهرمانی را بالای سرشان ببرند. آنها در لابه لای حرف هایشان جام را به هانی نوروزی و پدرش هادی تقدیم می کردند و قرارشان این بود که روز ۲۴ اردیبهشت همه با هم به کپورچال بروند. اما مشکل پرسپولیس که یکی ـ دو تا نبود. به زندان افتادن دروازه بان این تیم و حاشیه هایی که پس از فوت نوروزی به وجود آورد همه اش بر سر پرسپولیس خراب شد. آنها در فضای مجازی مضحکه شده بودند اما باز هم این برانکو بود که در نقش یک بزرگتر پشت شاگردانش ایستاد، از آنها دفاع کرد و حتی وقتی محرومیت مکانی به پایان رسید برای به وجود آوردن یک همدلی از او در چهارچوب دروازه استفاده کرد. بازی با استقلال و ۴ تایی کردن رقیب دیرینه، شرایط روحی این تیم را به اوج رساند. باور قهرمان شدن بیشتر شد و پرسپولیسی ها روی قول هایی که می دادند اصرار بیشتری می کردند. دو - سه هفته پایانی استرس زیاد شده بود. شکست مقابل نفت تهران با هدایت منصوریان، پرسپولیسی را که صدرنشین بود، به پایین کشاند تا دوباره ناامیدی آویزان پرسپولیس شود. سرنوشت دیگر دست آنها نبود و سرخ ها در مقابل دو تیم استقلالی شانس کمتری برای قهرمان شدن داشتند. با این حال برانکو و شاگردانش باز هم یک حرف را می زدند: «ما قهرمانیم.». شکست استقلال مقابل تراکتورسازی در فاصله یک هفته مانده به پایان لیگ، پیروزی پرسپولیس مقابل گسترش و البته پیروزی استقلال خوزستان مقابل پدیده سرنوشت قهرمان را به روز آخر کشاند. خیلی ها می گفتند حتی خود برانکو هم باورش شده بود که قهرمان است. او حتی اعضای خانواده اش را هم دعوت کرد تا به ایران بیایند و در جشن قهرمانی شرکت کنند. بعضی مصاحبه های نابجا و غیرحرفه ای سرخ پوشان که وعده زدن بیش از ۵ گل به راه آهن را می دادند جای تامل داشت که چطور تیمی در این شرایط پیش از بازی با گربه سیاهی که باید برای بقا در لیگ بجنگد، خودش را قهرمان بداند؟! ارتش ۱۰۰ هزار نفری داشت خودش را برای بالا بردن جام قهرمانی آماده می کرد اما مگر راه آهن گل می خورد؟ آنها که برای بقا در لیگ برتر باید پرسپولیس را می بردند انگار که برای قهرمانی می جنگیدند و نباید امتیاز را از دست می دادند. دفاع اتوبوسی آنها شرایط را سخت کرده بود. شاید اگر پنالتی اشتباه به نفع سرخپوشان نبود دروازه آنها هیچ موقع باز نمی شد. پرسپولیس دو بر یک راه آهن را شکست داد. بازی را برد اما قهرمان نشد. کیلومترها آن طرف تر شاگردان عبدالله ویسی که سرنوشت قهرمانی دست خودشان بود، دو گل به ذوب آهنی که یحیی گل محمدی سرمربی اش بود زدند و کار را در اهواز تمام کردند. حالا پرسپولیس مانده بود و حسرت خوردن خیلی چیزها؛ حسرت پنالتی های از دست رفته در طول فصل، حسرت اشتباهات مکرر بنگر و سوشا؛ حسرت اینکه چرا در بازی با نفت برای گرفتن مساوی بازی نکردند و حسرت گرفتن جشن ۱۰۰ هزار نفری در آزادی. حالا قول و قرار با هادی و هانی به کنار اما طلسم قهرمان نشدن پرسپولیس ۹ ساله شد. تیمی که بیش از ۵۰ گل زده در لیگ امسال داشت و به قول هوادارانش مگر می شود تیمی ۵۰ گل زده داشته باشد و در پایان لیگ با تفاضل گل کمتر نسبت به رقیب جام را از دست بدهد؟ خط حمله خوب و دفاع و دروازه بان ضعیف!
فراز و نشیبهای یک فصل تیم جوان، فوق العاده اما کم تجربه
گزارش جی پلاس: پرسپولیسی که با برانکو هم قهرمان نشد!
کد خبر:
۲۵۳۹۰۲