دیدار با ورزشکار بلندقامتی که حالا با قامتی خمیده از راه دستفروشی زندگیاش را به سختی اداره میکند یکی از ناراحت کنندهترین دیدارهای مسوولان صندوق اعتباری حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان ورزش کشور بود.
جی پلاس، جعفر کاشانی رئیس باشگاه پیشکسوتان ورزش کشور، مصطفی لشگری مدیر روابط عمومی و دو نفر از اعضای صندوق اعتباری حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان صبح امروز میهمان خانه نقلی و پردرد ایرج خدری بودند، آسمان خراشی که روزگاری پیراهن تیم ملی بسکتبال کشور را به تن کرده است. از خیابان پیروزی که وارد خیابان کلینی میشوی بن بست فتح، طبقه اول یک ساختمان قدیمی محل سکونت استیجاری آسمانخراشی است که روزی ملیپوش بسکتبال بوده و حالا توان حرکت روی پاهایش را ندارد و آنقدر در خانه دستهایش را روی فرش کشیده و حرکت کرده که روی انگشتانش پینه بسته است. او از گذشتهاش میگوید: سال ۶۵ در بندرعباس از دوران دبیرستان بسکتبال را شروع کردم. از همان سال اول هم برای تیم ملی انتخاب شدم. به خاطر همین سال ۶۷ همراه مادرم بار سفر به تهران را بسته و به پایتخت آمدیم. خدری ادامه میدهد: سال ۷۹ عضو تیم فتح سپاه تهران بودم. برای بازی با تیم منتخب مشهد به این شهر سفر کرده بودیم که در همان بازی زمین خوردم و یک پایم به شدت ورم کرد. وقتی به دکتر مراجعه کردم گفت با استراحتی ۲، ۳ ماهه خوب میشوم. چند ماه گذشت خوب که نشدم هیچ پای دیگرم هم
ورم کرد و قادر به حرکت نبودم. دکترها تشخیص دادند به خاطر تنگی کانال نخاع این اتفاق افتاده و گفتند دلیلش هم ورزش سنگین است. به خاطر جثه بزرگ و قدرتی که داشتم بوکس و پرتاب وزنه هم کار میکردم. ملی پوش سابق بسکتبال اضافه میکند: با تشخیص پزشکان در بیمارستان امام خمینی (ره) جراحی ولی از سال ۸۰ خانه نشین شدم و نتوانستم ورزش کنم. من قرارداد ۲ ساله با باشگاه فتح سپاه داشتم که یک سال بازی کرده بودم و مصدومیتم در سال دوم اتفاق افتاد. آن زمان مربی ما اسدالله کبیر بود. وقتی که این اتفاق افتاد گفت دیگر نمیتوانیم با تو کار کنیم و بازیکن جدید جایگزینم کردند و عملاً قرارداد من لغو شد. یک روز هم دو سرباز آمدند و گفتند خانهای که باشگاه در سرآسیاب در اختیارم قرار داده بود را باید تخلیه کنم. من هم با مادرم زندگی میکردم. ناچار مادرم را راهی بندرعباس کردم و خودم چند ماهی به منزل یکی از دوستانم رفتم. او میگوید: من اصلیتم کرد است. اول خرمشهر بودیم اما وقتی جنگ شد به بندرعباس رفتیم و بعد هم که به تهران آمدیم. عشقم بسکتبال بود و مرتب تمرین میکردم. حتی کفش اندازه پایم پیدا نمیشد و گاهی پابرهنه تمرین میکردم. اما سختی و درد
بیماری برای خدری یک طرف و آینده امیرعلی ۱۰ ساله و فاطیما ۵ ساله و همسری که بیماری ام اس دارد هم از طرف دیگر زخمی بر زخم های چند ساله او شده است. او هزینههای درمانی همسرش را که ۱۰ سال است به ام اس مبتلاست ماهیانه حدود ۲ میلیون تومان عنوان میکند. هر چند که همسرش عضو انجمن ام اس است ولی تا به حال دردی از او دوا نشده و به گفته خدری روز به روز حالش بدتر میشود. تأثیر داروهای شیمیایی روی همسر خدری به حدی است که راه رفتن برای او هم سخت شده است. خدری با چشمانی خیس از وضعیت جسمانی خودش می گوید: همسرم که درگیر بیماری است خودم هم که وضعیتم این طور است. آنقدر برایم حرکت سخت است که فکر میکنم اگر بچه هایم شبی دچار مشکل شوند نتوانم هیچ کاری کنم. خدری به حضورش در دنیای هنر نیز اشاره میکند و ادامه می دهد: علاوه بر ملی پوش بودن بسکتبال که البته یک بار رئیس فدراسیون این موضوع را کتمان کرد در ۶۰، ۷۰ فیلم سینمایی هم ایفای نقش کردم. حتی با داریوش مهرجویی هم کار کردم. ولی انگار من در مقوله ورزش و هنر در نقطه کور قرار گرفتم. در مصاحبه تلویزیونی که داشتم و از دستفروشیام گفتم خیلی سروصدا شد و افراد زیادی خارج از کشور با من
تماس گرفتند. حامد حدادی به منزلم آمد. در بندرعباس یک بازی گذاشتند و از من تجلیل کردند. مهران شاهین طبع با من تماس گرفت. ولی دیگر کسی سراغم را نگرفت. در دنیای هنر که اصلا کسی سراغم نیامد. الان هم هیچکس احوالم را نمیپرسد. او از حمایت های صندوق تشکر میکند: چند بار به صندوق مراجعه کردم. خوشبختانه از طرف صندوق بیمه تکمیلی هستم که این هزینههای درمانی همسرم را کمتر میکند. با آقای جمشیدی مدیرعامل صندوق هم صحبت کردهام. او در حد توان صندوق کمکهایی کرده و الآن هم بسیار ممنونم که به سراغ من آمدید. دستفروشی ملی پوش و هنرمند سابق عجیبترین اتفاقی بود که مدتی در بوق و کرنا و بعد به دست فراموشی سپرده شد. خدری به کارتنی که کنج خانهاش قرار دارد اشاره میکند و می گوید: مقداری اسباب بازی پلاستیکی در آن کارتن است که شبها ساعت ۷ ،۸ میبرم میدان امام حسین گوشهای بساط و دو ساعتی دستفروشی میکنم. هر شب پیش آمده که عدهای از کنارم رد میشوند و من را میشناسند و میگویند این همان ورزشکار یا همان بازیگر است. حرفهایی که میشنوم خیلی دردناک است. هربار هم مأموران شهرداری بساطم را جمع میکنند. بارها به شهرداری منطقه رفتهام و
شرایطم را گفتهام. میگویند باید مغازه اجاره کنی ولی نمیتوانم. او ادامه می دهد: خدا را شکر که صاحبخانه ام آدم خیر و خوبی است. ۱۰ سال است در این خانه مستأجر هستم. چند سالی بود کرایهام را زیاد نکرده بود ولی ۲ سال پیش گفت شرایطم جوری است که مجبورم کرایه را بیشتر کنم. الان ۱۰ میلیون تومان پول پیش دادهام و ماهیانه ۳۵۰ هزار تومان کرایه میدهم که به نسبت خانههای این محل خیلی قیمت مناسبی است. خدا عمرش بدهد. اگر خانهای داشتم که کرایه نمیدادم شرایط بهتری داشتم. زندگی خدری گویای همه چیز است و نیازی به تمارض نیست. طوری که جعفر کاشانی میگوید: ما امروز به کعبه دل آمدیم. کاشانی حتی با یکی از پیشکسوتان بسکتبال تماس گرفته و شرایط خدری را با او درمیان می گذارد. آن پیشکسوت هم گویا در جریان است قول همه گونه کمک میدهد. کمکی که بین او و کاشانی و خدا باقی بماند. منبع: سایت صندوق اعتباری حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان ورزش کشور