هدف از مسابقه آقای گزارشگر که عید ۹۵ هم برگزار نشد، نه کشف استعدادها که صرفا برگزاری یک مسابقه تلویزیونی سرگرمی برای مردم در ایام تعطیلات عید بود؛ هر چند بسیاری از جوان ها این رقابت را جدی گرفته و به گذاشتن جای پای گزارشگرهای معروف امید بسته بودند! به گزارش خبرنگار ورزشی جی پلاس؛ مثل یک رویا بود. رویایی که آنها را به سقف آسمان می چسباند. "حالا، موقعیت، یک توپ روی دروازه و چه می کنه این رونالدو" ، "یک موقعیت، گل، گل، گل ....نه؟! گل نمی شه" خیلی از کسانی که در مسابقه آقای گزارشگر شرکت کرده بودند بدون شک بارها و بارها جملاتی نظیر این را در ذهن خود مرور کرده اند. خود را جای عادل فردوسی پور، مزدک میرزایی و حتی جواد خیابانی گذاشته بودند و با لهجه و سبک خاص آنها گزارش کرده بودند. در ابتدا این تصور را می کردند که آقای گزارشگر پلی می شود برای ورود استعدادها به صداوسیما؛ برای جانشین شدن و درخشش در آسمان کم ستاره گزارشگری ایران. به خصوص در رشته فوتبال که خیلی فراگیر است و همه عاشقان فوتبال حداقل یک بار در زندگی شخصی شان برای خودشان هم که شده یک مسابقه را گزارش کرده اند اما این اتفاق نیافتاد! استعداد زیاد بود. خیلی ها شاید در ابتدا تقلید می کردند و ادا در می آوردند اما انصافا بسیاری به زیبایی گزارش می کردند. اما قابل تامل است که همه نمی توانند مثل عادل فردوسی پور باشند و مثل او گزارش کنند. طبیعی است که باید روی صدای آنها، اطلاعات عمومی و روی اعتماد به نفس شان کار شود تا اگر زمانی مردم صدایشان در آمد، از گزارشگری خسته شدند و موقع تماشای فوتبال صدای تلویزیون را قطع کردند، فرد دیگری باشد که وارد گود شود و آنها را به وجد بیاورد. فردی که اگر فرصتی به او بدهند شاید بتواند بهتر از گزارشگران فعلی باشد و در آینده رویای خیلی ها را رقم زند. اما آقای گزارشگر آن چیزی نبود که انتظارش می رفت. ایده داشت، هدف نه! این همه آدم آمدند، گزارش کردند و رفتند. کدام یک از آنها یک مسابقه فوتبال را از صداوسیما گزارش کرد؟ حتی هیچ کدام از آنها مستعد نبودند تا بتوانند برگی از کتاب کهنه و قطور گزارش گران ایران که سالهاست انحصاری شده را ورق بزنند؟ البته نه تنها این اتفاق نیفتاد، بلکه آقای گزارشگر شاید بستری شد برای نابودی یا حداقل کمرنگ شدن استعدادهای یک عده جوان پر تلاش که از میان داوطلبان پرشماری گلچین شده بودند. جوان هایی که زیر چرخ انتقاد پرقدرت بعضی از داوران خرد شدند و شاید تا سال های سال حتی سراغ گزارشگری فوتبال را نگیرند. احسان یکی از نوجوانانی که در این برنامه شرکت کرد، در این باره به خبرنگار جی پلاس می گوید: «در اولین دوره این مسابقه، تا فینال رفتم؛ قرار بود یک روز صبح به استودیو برویم تا برنامه را ضبط کنند؛ در راه بودیم که تماس گرفتند و گفتند برنامه به مشکل خورده و فعلا نمی توانیم مسابقه فینال را برگزار کنیم! قشنگ ما را دور زدند و دلشان نمی خواست من در فینال باشم چون فینال برگزار شد و برنده یک نفر دیگر شد!» این در حالی است که اگر پای صحبت بعضی از عوامل برنامه بنشینید آنها خودشان هم از این اتفاق ناراحت هستند. مثل محمد رضا احمدی مجری این مسابقه، بر این عقیده است که حضور جوان ها و تزریق نسل جوان، می تواند روزهای خوبی را برای گزارشگری ایران رقم بزند اما...! احمدی بدون اغراق و بدون اینکه بخواهد بهانه ای بیاورد در پاسخ به این سوال که هدف از این برنامه چه بود، این واکنش را نشان می دهد: «بعضی از مردم تصور میکردند برنامه آقای گزارشگر قصد دارد در آستانه جام جهانی یکی دو گزارشگر خوب به کادر گزارشگران تلویزیون اضافه کند اما واقعیت این است که هدف مسابقه آقای گزارشگر کشف استعداد در زمینه گزارشگری نبود. ما فقط یک مسابقه تلویزیونی در چارچوب گزارشگری فوتبال داشتیم و قرار نبود در این برنامه کسی انتخاب شود تا در شبکه سه گزارشگری کند. البته اگر چنین اتفاقی هم رخ میداد خوب بود اما اصل قضیه فقط اجرای یک مسابقه تلویزیونی بود. اگر در کنار آن هم بتوانیم کمکی به شبکه سه در این زمینه انجام دهیم، خوشحال میشدیم.» به گزارش جی پلاس؛ عشق شهرت، علاقه و تصور اینکه راه آقای گزارشگر شدن شرکت در برنامه ای با همین مضمون است احتمالا امسال و حتی سال های دیگر باز هم بسیاری از جوان ها را راهی این مسابقه می کند و آنها تمام تلاش شان را می کنند که شاید به چشم بیایند و روزی بتوانند جا پای مجریان و گزارشگران معروف در رادیو و تلویزیون را بگیرند. اتفاقی که با شرایط فعلی شبیه یک رویا است! در ادامه نظر محمد سیانکی، گزارشگر فوتبال ایران و یکی از داوران مسابقه آقای گزارشگر را هم جویا شدیم. سیانکی اعتقاد دارد که جوان ها کم تحمل شده اند و تمایل دارند در مدت کوتاهی بتوانند جا پای فردوسی پورها بگذارند... * فکر می کنید مسابقه آقای گزارشگر چه کمکی می توانست به ایجاد بستری مناسب برای پرورش گزارشگر کند؟ این مسابقه فرصتی بود برای افرادی که فکر می کردند استعداد و توانایی خوبی دارند و می توانستند از آن استفاده کرده و خودشان را در یک رقابت خوب و سالم محک بزنند. اما متاسفانه در ذهن مردم و افرادی که شرکت می کنند جا افتاده که نفر اول منتخب بلافاصله باید بیاید و پشت تریبون کار گزارشگری را آغاز کند که متاسفانه اینگونه نیست. یک گزاشگر اگر بخواهد به عنوان یک چهره شاخص در حد فردوسی پور و خیابانی و میرزایی یا در رشته های دیگر نظیر عامل در کشتی، آتشی در بسکتبال و محتشمیان در والیبال مطرح شود، باید بداند این افراد مرارت های زیادی به ویژه در رشته های غیرفوتبالی، کشیده اند. در فوتبال نیز اینگونه تداعی شده که هر کسی فوتبالیست ها را بشناسد و اطلاعات مختصری داشته باشد، می تواند گزارشگر خوبی شود غافل از اینکه یک گزارشگر خوب باید از بعد فنی نیز اطلاعات کاملی داشته باشد. متاسفانه این آفت بزرگی برای آنهایی است که علاقه به کار گزارشگری فوتبال دارند. * افرادی که در این مسابقه به فینال رسیدند الان در چه وضعیتی هستند؟ من از شما می پرسم! در حال حاضر به نفر منتخب این رقابت ها باید هر هفته یک گزارش داده شود؟ آیا این شخص منتخب، آنقدر توانایی مالی، وقت و زمان در اختیار دارد که پس از ۶ ماه یک گزارش تولیدی انجام دهد؟ متاسفانه ذهنیت اشتباهی درباره گزارشگری میان عامه مردم وجود دارد. مثلا برنامه ایی برای انتخاب بهترین خواننده را درنظر بگیرید؛ آیا فردی به صرف اینکه فقط صدای خوبی دارد و به فرض توانست در این مسابقات نفر اول شود، می تواند کنسرت بگذارد و آلبوم به بازار عرضه کند؟! * بالاخره فردی که به فینال رسیده یک نقطه مثبتی نسبت به افراد پرشمار رقیب داشته است و فکر نمی کنید باید بستری برای پیشرفت آنها فراهم شود؟ زمینه برای این افراد اینگونه فراهم می شود که در طول سال دو تا سه مسابقه فوتبال به صورت ضبط شده می تواند گزارش کند. او باید بارها روی نقاط ضعف آن گزارش کار کند و سال به سال انگیزه داشته باشد که مثلا پس از ده سال، یک بازی مهم اروپایی را برای گزارشگری به او بسپارند و بداند که برای رسیدن به آن درجه، چندین سال تلاش کرده است نه اینکه یک ساله و پس از اینکه در این مسابقات اول شد، گزارش یک بازی مهم و بین المللی را به او بسپارند. * در ایران کمبود استعداد داریم یا بستری برای پرورش گزارشگر وجود ندارد؟ فعالیت در همه کشورهای صاحب سبک در گویندگی منحصر به فرد است. جالب است بدانید گوینده اخبار سراسری فرانسه یک نفر است که بالغ بر ۴۰ سال گزارشگری می کند و در این مدت تنها یک هفته مرخصی رفته است! ۳نفر در این کشور گزارشگری فوتبال می کنند که مدت های مدیدی این کار را انجام می دهند. اینگونه نیست که بگویند این افراد صدایشان یا چهره شان تکراری شده و باید نسل جدیدی آورده شود . من از شما می پرسم که چند سال طول می کشد فردی مانند عزت الله انتظامی به عرصه بازیگری قدم بگذارد؟ به همین راحتی نیست که بگوییم مثلا فلان بازیگر خوش صورت می تواند جای عزت الله انتظامی بازی کند. این افراد مرارت های زیادی کشیده اند که توانستند بازیگران سرشناسی شوند و نمی توان به این راحتی برای آن ها جایگزینی پیدا کرد. از سوی دیگر باید بدانید ما استعدادهای زیادی در زمینه گزارشگری داریم اما آن ها صبر ندارند. متاسفانه نسل جدید گزارشگرها و گوینده ها می خواهند ره صدساله را یک شبه طی کنند! * برای دستیابی به یک خروجی بهتر چه پیشنهادی دارید؟ گزارشگرهای فعلی سختی های زیادی کشیده تا به اینجا رسیده اند و علاقمندان باید بدانند برای ظهور نسل گزارشگری متفاوت و بهتر، حداقل باید یک دهه صبر کرد. به جوان های علاقه مند توصیه به صبر می کنم و از اینکه در سال های اول نتوانستند بازی های مهم را گزارش کنند، دلسرد نشنود و بدانند برای رسیدن به جایگاه بالاتر باید تمام تلاش خود را بکنند. مردم بدانند گزارشگرهای صداوسیما همین الان هم تمام تلاش خود را برای به روز بودن و رفع ایرادها دارند چرا که این شغل همواره نیازمند پویایی است. نتیجه چه خوب است مسابقه ای با این ایده جذاب که علاقمندان زیادی را با خود همراه می کند، خروجی موثری چون آموزش و پرورش استعدادهای کشف را هم هدف گیری کند تا ضمن فراهم کردن اوقات سرگرمی خوش برای بینندگان، انگیزه و سخت کوشی برای قرار گرفتن در یک مسیر حرفه ای هنری را برای جوان کشور، پررنگ کند که البته همین رویکرد اثر تقابلی بر بالا رفتن جذابیت و به تبع آن افزایش بینندگان برنامه را دارد.
گزارش جی پلاس از مسابقه ای با هدف سرگرمی که عید امسال برگزار نشد...
جی پلاس: فردوسی پور شدن یک رویا بود...!
کد خبر:
۲۳۷۴۴۴