دیروز تولد «فرشاد پیوس» بود. جی پلاس، ستارهای در تاریخ فوتبال این مملکت که جدا از حضورش در پرسپولیس، برای تیم ملی نیز مهرهای قابل قبول بود و در دوران فوتبالش، طعم لژیونر شدن را چشید. عموفرشاد در شب تولدش پاسخگوی سؤالات ما شد: آقای پیوس! دیماهیها چطور آدمهایی هستند؟ ما رئوف، خونسرد و مهربانیم. چهارچوبشناس چطور؟ (میخندد) این یکی را یادم رفت بگویم. بله همه ما چهارچوبشناس هم هستیم. از ماه تولدتان راضی هستید؟ بله، خیلی دیماه را دوست دارم. سال نوی میلادی تازه میشود و مردم ایران هم خودشان را کمکم آماده شروع عید نوروز میکنند. خیلی همه چیز خوب و تازه است. فقط یک ایراد دارد. چه ایرادی؟ قبلاً برف میآمد. دیماه بود و چند متر برفش اما انگار چند سالی است خشکسالی شده، چون برفی در کار نیست. عموفرشاد! کمی از گذشته و دوران کودکیتان تعریف میکنید؟ من در خانوادهای بزرگ شدم که نه پولدار بود و نه فقیر. محله نازیآباد. پدر و مادرم همیشه بالای سر ما بودند. نظم و انضباط زیادی داشتیم. ۵ دقیقه دیر میکردیم، مادرم دنبالمان میآمد. همه چیز خانه ما حساب و کتاب داشت. بیرون از خانه هم، همین که در را باز میکردیم، زمین خاکی بود و علاقهام به فوتبال از همانجا شروع شد. ورزشگاه مرغوبکار و صبح تا شب فوتبال. به جای این همه آپارتمان، آن زمان اطراف منزل ما تپه بود و ما روی این تپهها بالا و پایین میرفتیم که عضلات پایمان قوی شود. اهل گل کوچیک هم بودید؟ اوووووف! وحشتناک. هر روز، صبح یکبار، شب یکبار. فقط تیغی بازی میکردیم. یادم میآید یک روز با بچهمحلها جمع شدیم و رفتیم ورزشگاه آزادی که بازی پرسپولیس را ببینیم. ۱۵، ۱۶ ساله بودم. در برگشت، در یک محله دیگر دیدیم که یکسری مشغول گل کوچیک هستند. با بچهها قرار گذاشتیم برویم و با آنها مسابقه بدهیم. از اتوبوس پیاده شدیم و به سمتشان رفتیم. خلاصه قول و قرار گذاشتیم و قبول کردند با بچههای نازیآباد بازی کنند. چپ و راست به آنها گل زدیم و بازی را بردیم. آخر کار، هم نفری یک ساندویچ خوردیم. خیلی مزه داد. اصلاً یکبار هم گل کوچیک به کسی نباختم. در همان سن و سال وقتی شمع تولدتان را فوت میکردید، آرزویتان چه بود؟ دوست داشتم ستاره پرسپولیس شوم. آن زمان یک تیشرتهایی مد بود که عکسهای همایون بهزادی، علی پروین و صفر ایرانپاک روی آن حک شده بود. من هم یکی از این تیشرتها داشتم و آرزو میکردم یک روز مثل آنها شوم. در زندگیام هدف داشتم و به هدفم رسیدم. جشن تولد و پارتی هم میگرفتید؟ نه آقا! آن زمان از این بساطها نبود. بازیکنان با خانوادهشان میآمدند خانه مادریام و قبل از ساعت ۱۱ هم برمیگشتند خانهشان. شب بیداری مطرح نبود. همین الان هم شبها زود میخوابم و صبح زود از خواب بیدار میشوم. یکی از همبازیهایتان امروز روی تخت بیمارستان است و... بله متأسفانه رضا احدی همه را ناراحت کرده. در راهآهن با هم بازی میکردیم. آن زمان، آقارضا یک بیامو ۲۰۰۲ سفید داشت که دنبال من میآمد و با هم میرفتیم سر تمرین. سال ۶۱ بود یا ۶۲٫ اتفاقاً به ملاقاتش هم رفتم و دعا میکنم زودتر به زندگی عادی برگردد. آقارضا کاپیتان خیلی از بزرگان فوتبال بوده و انشاءا... حالش خیلی زود خوب میشود. بهترین هدیهای که برای تولدتان گرفتید، چه بود؟ عصر یک روز از روزهای نوجوانی، در خانه خواب بودم. عصر که از خواب بیدار شدم، دیدم بالای سرم یک جفت کفش از بهترین نوع کفش میدان منیریه است. داشتم بال درمیآوردم. هدیه پدرم بود. از همان روز تا سه سال کفش را پا کردم و با همان کفش، به هر دروازهبانی که در نوجوانی مقابلم قرار میگرفت، گل زدم. کفش شما پاره نشد؟ صد بار پاره شد اما وصله و پینه میکردیم. میخواهم از پدر و مادرم تشکر کنم. چه صحبتی برای بستن این مصاحبه دارید؟ از مردم ایران که هنوز مرا فراموش نکردهاند و هنوز هم تولدم را در کوچه و بازار تبریک میگویند، تشکر میکنم. آنها بودند که مرا فرشاد پیوس کردند. منبع: خبرورزشی
گفتوگو با پیوس به مناسبت تولدش/مردم مرا فرشاد پیوس کردند
کد خبر:
۲۳۳۲۵۷