حقایق غیرقابل کتمان درباره دلایل افت دور از انتظار والیبال
بهروز عطای و بهنام محمودی از کارشناسان والیبال ایران در میزگردی که در خبرآنلاین برگزار شد مسائل مهمی از والیبال ایران مطرح کردند.
کد خبر:
۲۱۶۶۸۶
به گزارش جی پلاس، مردم انگار انتظار باخت از تیم همیشه پیروزشان را نداشتند. کار به جایی رسیده که دیگر ستارههای محبوب تیم، انتقاد را تجربه کردهاند. دیگر معروف، آن معروف محبوب نیست، موسوی را دیگر عاشقانه دوستش ندارند و از شهرام محمودی هم گلایه میکنند اما چه اتفاقی افتاده است؟ این بهانهای بود برای دعوت از بهنام محمودی و بهروز عطایی دو کارشناس سرشناس والیبال ملی ایران و به چالش کشیدن ضعفهای محبوبترین تیمملی این روزهایمان.
*از اول بدانیم که قرار است بحث کارشناسی کنیم. الان بحثمان انتقاد نیست و میخواهیم نتایج تیمملی والیبال را به چالش بکشیم. بهنام محمودی: اصلاً اسم کاری که میکنیم را نباید بگذاریم انتقاد. ما اینجاییم تا نکاتی را از سر دلسوزی برای بهتر شدن وضعیت والیبال کشور بگوییم. قطعاً دل ما خیلی بیشتر از گروهی از این آقایان به والیبال چسبیده، برای تیمملی کشورمان میسوزد. نه فقط من که بهروز عطایی هم سالها عضو تیمملی کشورمان بوده و اصلاً اینطور نیست که بخواهد تیمملی کشورش را در کوران یکسری مسابقه تخریب کند. روی بورس بودن والیبال برای خود ما هم هست. وقتی والیبال دیده شود، برای من والیبالیست بازنشسته هم خوب است. در مجموع عملکرد والیبال ما در سالهای اخیر، در میان ورزشهایمان بهترین بوده است. مردم هم رضایت دارند. پتانسیل والیبال ما همین است که این روزها میبینیم. شاید حالا ۱۰درصد هم بهتر شود. ما بهترین تیم آسیا هستیم اما هنوز یکی از بهترین تیمهای دنیا نیستیم که انتظار قرار گرفتن روی سکوی دوم جهان و رفتن به المپیک را از آن داشته باشیم. ما یکی از ۸ تیم برتر دنیا
هستیم اما باید فعلاً این را تثبیت کنیم، بعد به رسیدن به جمع ۴ تیم برتر دنیا فکر کنیم. الان همین لیگ جهانی فرصتی است که باید از آنها استفاده کنیم برای آمادگی بیشتر. ولی جامجهانی یک فرصت بزرگ است. باید در لیگ جهانی برای این بازیها آماده شویم. باید بتوانیم به سطحی از آمادگی برسیم که بردهایش برابر قدرتهای دنیا اتفاقی نیست. ما هنوز تا رسیدن به آن مرحله فاصله داریم. بهروز عطایی: ببینید کلاً ما دو مدل نگرش داریم، کارشناسی و عمومی. باید این دو را از هم تفکیک کنیم. بحث کارشناسی را باید در اولویت قرار دهیم. مردم خواسته باطنی و حسشان را میگویند. ما والیبال خوبی در دنیا داریم اما ساختار والیبالمان شکل نگرفته است. مثلاً در یک بازی مثل آب خوردن و خیلی هیجانی، ۳ بر صفر میبریم اما یک بار دیگر این قدر جلوی آنها بد بازی میکنیم که انتظارش را نداریم. چرا؟ چون والیبالمان مبتنی بر احساسات است و منطق در آن جاری نشده. روزی که بازیکنان ما حس داشته باشند، حال داشته باشند، میبریم. ما هیچ نگرانی برای بازی برابر بزرگان نداریم. تیمهای ما همیشه جلوی تیمهای قوی، خوب است و انگیزه دارد. ما با آلمان و فرانسه و آرژانتین بد
میبازیم ولی جلوی روسیه و آمریکا و برزیل بهتریم. جلوی تیمهای متوسط چون انگیزش لازم را نداریم و از نظر فکری برای بردن آماده نشدیم، میرویم و میبازیم. ما سیستماتیک، یکی از تیمهای بزرگ دنیا نیستیم اما یک تیم خوب کلاس جهانی داریم. سعید معروف یکی از بهترینهای این روزهای دنیاست. محمد موسوی یکی از ۳ تای دنیاست، شهرام و غفور یکی از ۵ تای دنیا هستند. لیبرویمان بهترین لیبروی دنیا شد، عبادیپور امتیازآورترین میشود اما چرا با این همه داشته، ما تیم چهارم دنیا نمیشویم؟ وقتی این همه مهره خوب داریم، برای این در جمع برترینهای تیمی قرار نمیگیریم که موردی هستیم نه سیستماتیک. اگر سعید معروف حالش خوب باشد، اگر موسوی روی فرم باشد، تیم جان میگیرد اما اگر خوب نباشند یا توی زمین نباشند، تیم از هم میپاشد. البته در ماههای اخیر، کادرفنی ما همسو با بازیکنان نبوده و قدرت همراهی نداشت. بازیکنان شاید حس خوبی با کادر ندارند. اطاعتپذیری بازیکن کم میشود، وقتی بازیکن از مربی قطع امید کند، رو به بازی شخصی میآورد و ضریب اشتباهش بالا میرود. من نمیگویم شخص سرمربی، منظورم گروه مربیان است و به نظرم مجموعه کادرفنی ما تکمیل نیست.
روند در تیمهای دیگر روی خط مشی مربیگری پیش میرود. *بالاخره یا باید قائل به سیستم باشیم، یا نقش مربی. اگر ولاسکو روی نیمکت باشد، همین ۶ بازیکن هستند که کار را درمیآورند؟ الان همین ایتالیا که مربیاش خیلی سرشناس نیست، روی چه منطقی دارد کار میکند؟ بهروز عطایی: گاس هیدینک به عنوان یک مربی صاحب سبک در دنیا میگوید وقتی ابزار و امکانات در اختیار باشد، مهمترین نقش را سرمربی دارد. یعنی تیمی که خودش میتواند قهرمان شود، نیاز به مربی بزرگ دارد. آقای علیفر وقتی بارسلونای گواردیولا را میدید، میگفت این تیم بدون سرمربی هم قهرمان میشود اما دیدیم با رفتن پپ از این تیم چه بلایی سرش آمد. ولی در تیمی که ابزار ندارد، نقش ستارهها به چشم میآید. البته به نظر من در زمان ولاسکو تیم ما ۲۰ بازیکن داشت اما کواچ دایره انتخابهایش محدود به ۷ یا ۸ نفر است. شما در دوره ولاسکو یادتان هست که از بازیکنانی مثل داودی، مباشری و تشکری استفاده میکرد. زرینی به زمین میآمد، این تیم هم بازیکنانش بودند و مدام این چرخه حضور بازیکنان ادامه داشت. ولی الان یک تیم ثابت ۷ یا ۸ نفره داریم که مشکلساز میشود. در
تیم ولاسکو ۳ نفر حاشیه امنیت داشتند. حتی شهرام و غفور هم حاشیه امنیت نداشتند. همه میچرخیدند، فیاضی بازی میکرد. مگر عبادیپور را کواچ را ساخت؟ اگر اینطور است، چرا از معنوینژاد نمیتواند بازی بگیرد. ببینید ما ابزار را داریم، باید بتوانیم از آن استفاده کنیم. مثل دادههای آنالیز است. الان آنالیزورها، با هم لینک هستند اما راهکارهای مربیان از این اطلاعات است که تفاوت ایجاد میکند. متأسفانه ضعف بزرگ ما فعلاً کادر فنیمان است. ما باید بتوانیم مسابقهای که بد شروع میکنیم را عوض کنیم. کادرفنی ولاسکو خیلی قویتر از این کادر بود. فدراسیون باید از نیروهای بالقوه ایرانی و خارجی برای کمک به این کادر استفاده کند. اگر یک سیچلو کنار این تیم بود، این کادر خیلی قویتر میشد. اگر دو تا مربی خوب داخلی کمک بچههایمان بود، خیلی کمککننده میشد. (گفتوگو در حین بازی ایران و ایتالیا انجام میشود و ناگهان عطایی میگوید) همین الان در وقت استراحت به کادر تیمملی نگاه کنید، همه تماشاگر هستند. این فرق تیم روی نیمکت ولاسکو و کواچ است. *یکی از ایرادهای دوره ولاسکو این بود که اسمش بزرگتر از فدراسیون و تیم بود. چیزی که باعث میشد ستارهها و فدراسیون به چشم نیایند و از رفتن ولاسکو استقبال کنند. بهنام محمودی: ما وقتی ولاسکو را آوردیم، همه سیستم کاریمان را به او دادیم و او چون بحث مدیریتی داشته و با تیمهای فوتبال بزرگ مثل لازیو و اینترمیلان کار کرده بود، نشاندهنده توان بالای مدیریتیاش بود و توانست والیبال ایران را تکان دهد. او خط مشی فنی به تیمهای پایهای ما داد، چیزی که ما خودمان نداشتیم و از بهترین آدم ممکن در آن مقطع استفاده کردیم ولی از او بهترین استفاده را نکردیم، چون در کنار او مربی خوب نساختیم. من ۷ سال قبل و بعد از گائیچ گفته بودم که ولاسکو میخواهیم. ما باید یک مربی مدیر میآوردیم که با برنامهریزی بتواند کمک کند. او تیم را از نو ساخت و حس رقابت ایجاد کرد و ساختارهایمان را ساخت. الان والیبالمان به جایی رسیده که فقط ستارههایمان مطرح هستند اما مربیهایمان در آن کلاس نیستند. چرا در کنار ولاسکو، ۵ تا از ملیپوشان خوبمان را تبدیل به مربی نکردیم؟ باید این کار را به اجبار
میخواستیم که او انجام بدهد. مثلاً از کارلوس کروش یک منصوریان تولید شده است اما همان جا هم کم است. بهروز عطایی: آقای بائرمن سرمربی بسکتبال، یکی از مربیان بزرگ دنیاست. او دو تیم به المپیک برده است. این مربی که آمده، حقوق ۳ ماهش را گرفته و فکر کنم دو برابر کواچ هم میگیرد. این مربی را که بسکتبال ایران آورد، کنارش از مربی ایرانی استفاده کرده و الان یکی مثل شاهینطبع روی نیمکت است و چیز یاد میگیرد. به سرمربی هم کمک میکند. میدانید چرا یکی مثل آناستازی به ایران نیامد؟ او برای آمدن به ایران شرط گذاشته بود که ۴ دستیار میآورد اما فدراسیون میگفت زیر بار ۴ دستیار این مربی نرفت. فدراسیون ما گفت مربیها باید ایرانی باشند ولی الان کواچ ۴ دستیار دارد. به کواچ یاد دادند که برو و دستیار بخواه. بحث قیمت هم برای فدراسیون خیلی مهم نبود. آنها میگویند ما از نظر درآمد خودکفا هستیم و بحثشان این بود که آناستازی را نخواستند چون تعداد دستیارانش زیاد است و مشکلی سر مبلغ قرارداد نبود. درباره کواچ هم قرار بود او یک دستیار خارجی داشته باشد اما عملاً الان همان ۴ نفر را دارد. من مطمئن هستم آقای داورزنی شخصاً دوست دارند که دو دستیار
خوب ایرانی کنار کواچ باشد اما به کواچ میگویند این کار را نکن و راه را یادش میدهند. *اصلاً چه تضمینی بود که اگر آناستازی میآمد، تیم نتیجه بهتری میگرفت؟ بهروز عطایی: هیچ تضمینی نبود. *راستش به نظر ما بخشی از مشکل والیبالمان فنی نیست و بیشتر فرهنگی است. الان ما با یکسری ستاره مواجه شدهایم که خیلی در قالب تیم نیستند و به یک سری پدیده اجتماعی جریانساز در جامعه بدل شدند. یعنی رشد حبابی محبوبیتشان بزرگتر از توان فنیشان شده. انتظارات از آنها هم چند برابر تواناییشان شده است. بهروز عطایی: من با شما موافقم. وقتی آدمی مثل بهنام محمودی یا بهروز عطایی چیزی میگویند، ملیپوشان به انتقادهای فنی ما پاسخ میدهند و جواب ما را میدهند، یعنی ما مشکل داریم. الان بچههای ما دارند میگردند کدام مربی حرفی را زده تا جوابش را بدهند. این فضای دشمنی را باید بشکنیم. الان این بچهها فکر میکنند والیبال فقط برای همین نسل است. من هم بازی ملی دارم، بهنام چند برابر من دارد. من یک مثال برایتان بزنم. آمریکا را ببینید، ۱۲ تا بچه محصل در زمینش دارد.
بچههای تیم آمریکا آموزش دیدند برای اینکه بدانند سرباز هستند. بهنام محمودی: ببینید من کمی کلیتر حرف میزنم. ما تا حرف فرهنگ میزنیم، میگوییم فرهنگ ۲۵۰۰ ساله ولی در جامعه خلأ فرهنگی داریم. این معضلات ترافیک تهران اگر در کرج بود، میدانید چه اتفاقی میافتاد؟ الان ۱۰ دقیقه یک چراغ قرمز را خاموش کن و ببین چه اتفاقی میافتد. ما چرخه و تکامل فرهنگیمان در جامعه ناقص است. الان این مشکلات فرهنگی دامن خیلی از بخشها و اتفاقات کشور ما را گرفته. حتماً باید یک نیرو بالای سرمان باشد تا جامعهپذیری داشته باشیم. الان والیبال ما با یک جرقه رشد کرده است، ولی ابزار برقراری نظم نقششان کمرنگ شده است. در سیستم امنیتی کشور یک خط قرمز داریم که آلارم میدهد ولی در والیبال این اتفاق نیفتاده است. شهرام ما را بیایید آنالیز کنید، خیلی از رفتارهایش را نمیشود در جامعه نمایش داد. در پخش مستقیم دستش در جیبش است وقتی حرف میزند. این را من از برادرم مثال میزنم که اگر شاکی شد در خانه با هم بحث کنیم و دعوای رسانهای نشود. شهرام برادر من است و بهتر از هر کسی میدانم یکی از بهترینهای والیبال ایران از همه نظر است اما وقتی او در پخش زنده
دستش را میکند توی جیبش و مینشیند آیا غرور این موفقیتهای اخیر او را گرفته است؟ این چیزی است که باید آسیبشناسی شود. ببینید وقتی در جمع والیبالیستهای تیمملی حرف میزنیم و از آنها میپرسیم تحصیلاتتان چقدر است، همینطور میمانیم که واقعاً اینها این قدر کم تحصیل کردهاند؟ میگوییم چرا درس نخواندید، میگویند این قدر پول درمیآوریم که نیاز به درس خواندن نداریم. این درد اصلی والیبال ماست. ببین میگویند آذریها آدمهای اقتصادی دارند و این ریشهدار است اما همه تبریزیها مقتصد نیستند اما الان یک آمار بگیر ببین چند ملیپوش ما در ورزش دانشگاهی والیبال، تحصیلات دانشگاهی دارند؟ اینجا چه اتفاقی میافتد؟ اینجا گپ فرهنگی ایجاد میشود. ولاسکو که بود این تیم را کنترل کرد. هر کس سرکشی کرد را فرستش خانه. در لیگ هم مربیهای سازنده داریم. در لیگ سطح مربی ما کوچکتر از بازیکنان ستاره شده. یکسری از مردم هم لیلی به لالای این بچهها میگذارند و اینها را ستایش میکنند. خدابیامرز محمود عدل به ما میگفت زندگیتان را روی یک ستون بنا نکنید که اگر یک ستونتان خراب شد بتوانید سر پا بمانید اما الان بچههای ما با نداشتن تحصیلات
آکادمیک، روابط عمومی سازنده، شم اقتصادی و خیلی چیزهای دیگر زندگیشان را روی همین شهرت والیبال بنا کردهاند و خیلی به این محبت مردم امید بستهاند و نمیدانند این دوره شهرت خیلی زودگذر است. فدراسیون، سرمربی و سرپرست تیم که با این بچهها زندگی میکنند باید این نکات را به بچهها بگویند. خداوند یک پتانسیلی به این بچهها داده که یکباره ۱۰ طبقه بالا رفتند. باید لباس پوشیدن را یادشان بدهیم، حتی با اخم و تخم یاد این بچهها بدهیم که باید آتیهشان را بسازند. این کار برای آتیه بچهها مؤثر است. این اصلاً بد نیست که بچهها این قدر محبوب باشند ولی نباید اسیر این شهرت ۱۴ تا ۱۶ سالهها شوند. من یک روز به بچهها گفتم میآیید برویم یک جایی اما خواستهای داشتند که خیلی به من برخورد. نباید مثل فلان قهرمان شوند که برای این مادیگراییاش وقتی نامش را میآوری، همه گارد میگیرند. سعید معروف چرا سعید معروف شد؟ ولاسکو یکسال خطش زد، رفت و وقتی برگشت شد سعید معروف. برای همین میگویم باید این بچهها را کنترل کنند. باید مسیر درست را یادشان بدهند. *وقتی مردم میبینند ملیپوشان جلوی معاون رئیسجمهور میایستند و
فریاد میزنند پولمان را نمیدهید، این بازخورد منفی ندارد؟ بهروز عطایی: والیبال یک پروسه زمانبر است. باید رفتار فرهنگی را به مرور به این والیبالمان تزریق کنیم. بهنام محمودی: ما بالانس نیستیم. رشد شهر تهران ۴٫۷ است. ولی آیا این مقدار رشد داشتیم؟ بچههای ما الان معروف هستند اما باید محبوب و محجوب هم بشوند. بهروز عطایی: حرف ما این نیست که خدای ناکرده بچهها بیادب باشند. به نظرم آنها عالی هستند اما وقتی از نظر فنی فوقالعاده هستند باید از نظر فرهنگی و اخلاقی هم بینظیر باشند. این خواسته مردم از آنهاست. این بچهها واقعاً توان الگو بودن برای جامعه را دارند چون تکبهتک و در زندگیشان و فارغ از این فشار، بیمانند هستند. یکی از روزنامههای سیاسی بعد از نتایج اخیر کشتی و والیبال، عکس بنا و ولاسکو را گذاشته بود و تیتر زده بود، جای عالیجنابان خالی است؛ ولاسکو شاگردان معروفش را ادب کرد. این بچههای ما شاید یادشان رفت که ولاسکو برایشان چه کرده و این ناشی از سیستم برخورد ما از ابتدا با ولاسکو بود. ما ابتدا از او یک بت ساختیم و بعد دیدیم زیر سایهاش ماندیم و تا خواست برود، خواستیم نشان دهیم از او
بزرگتریم. ما ابتدا فدراسیون را زیر سایه ولاسکو بردیم و بعد که او رفت، باید طوری خودمان را از زیر سایهاش درمیآوردیم. ولاسکو اثرش را گذاشت و رفت و توانست به والیبال ما کمک کند. الان میگویند او تیم را در همین جام نهم کرد، این حرف خوبی نیست. بهنام محمودی: الان بعد از این بازیها ممکن است بگویند آنجا تیم نهم دنیا شدیم و این بار پنجم یا ششم دنیا میشویم اما این آمار گولزننده است چون آن جام و آن تیمها اصلاً قابل مقایسه با این مربی نیست. این مثل آماری است که در این سالها بعضی از دولتمردانمان زیاد داده بودند. من میگویم ولاسکو برای ایران زحمت کشیده، همانطور که ایوان بوگانیکف نقشی بیمانند در والیبالمان داشته یا پارک و گائیچ. ما باید یک سیستمی در والیبالمان بسازیم که فرد در آن محور نباشد. الان والیبال رونق دارد و نمیدانید چه سودی در آن حاصل میشود. بهروز عطایی: یکی از ملیپوشان تاریخساز ما داشت تلویزیونی به من میگفت الان در یک استان دور از تهران ۳۰۰ تا شاگرد در ماه دارد که اگر فقط ماهی ۱۰۰ هزار تومان از آنها بگیرد، میشود ماهی ۶۰ میلیون تومان. بهنام محمودی: باز کاش والیبالیها این پول را بخورند. باورتان
نمیشود، در کرج گروهی راه افتادند بدون اینکه باشگاهداری کنند، از این بچهها تعهدهای ۵ ساله میگیرند و به شکلی بردهداری میکنند. آنها میخواهند ادای بایرنمونیخ را دربیاورند اما هیچ امکاناتی هم نمیدهند. ما در کرج از طریق شورا با این مدعیان برخورد کردیم. ما باید مراقب این شور باشیم. اگر سوءاستفاده شود، چه اتفاقی میافتد؟ مردم از والیبال زده میشوند. ببینید برای همین است که میگویم ما باید سیستم داشته باشیم و همه سیستمی پیش برویم. الان باید به تیمهای پایه بها بدهیم و این استعدادها را جذب کنیم. الان تیم دوم ما آیا میتواند جای تیم اصلی را بگیرد؟ تیم ب ما در بازیهای تهران آیا تیم آینده والیبالمان بود که اسیر شیمیزوی ژاپن شد؟ باید طوری باشیم که اگر مثل ایتالیا ۴ بازیکنمان را گذاشتیم کنار، تیم بتواند با کمی تلورانس به بازیها برود و نابود نشود. الان همه بچههای ما خیلی خوبند. سید و عادل و سعید شاید بهتر از شهرام خودمان باشند. خود من هم در دوره والیبالم این شهرت سراغم آمد، شکر خدا توانستم کنترلش کنم ولی الان این شکاف خیلی زیاد شده و ضربهزننده است. الان مجتبی میرزاجانپور، نباید این قدر برای شادیاش انرژی
بگذارد. من مجتبی را خیلی دوست دارم و به او گفتم پسر خوب این قدر کنترل نشده شادی نکن. الان خوان تارانو در بازی با ایتالیا، تنها ایران را برد ولی کدام خوشحالیاش به این شکل بود. بهروز عطایی: تیم ما اگر با همین روند ادامه دهد مثل هلند میشود که با یک نسل طلایی تا قهرمانی المپیک هم پیش رفت و حالا محو شده است. ما باید یک جریان بازیکنسازی پویا داشته باشیم. در کاله ما یک مربی آرژانتینی برای پایههایمان آوردیم که ولاسکو معرفی کرده بود. در طول مدتی که او ایران بود اصلاً هیچ یک از اعضای کمیته جوانان یا آموزش فدراسیون نیامدند ببینند او چه میکند. *الان برای آینده چه باید کرد؟ شما میگویید از یک دوره دیسیپلین محض به دوره آزادی مطلق رسیدیم. آیا دوباره با سختگیری به جایی میرسیم؟ بهنام محمودی: ما با فشار هیتلری نمیتوانیم نتیجه بگیریم. باید یک شکل نظاممند بگیریم. بهروز عطایی: من اعتقاد دارم مربی باید کسی باشد که تیم را جمع کند. این بچهها نخبهاند و دورت میزنند. باید مربی کسی
باشد که بتواند اینها را کنترل کنند. ورزشکار هوشیار است. وقتی با یک مربی خوب کار کند با او کنار میآید. در ژاپن از ۸ ساعت، ۷ ساعت کار میکنند اما در ایران این تایم ۴۵ دقیقه است. در ایران ما عادت داریم که کنترل نامحسوس شویم. بهنام محمودی: برای جمعبندی بگویم، ما در لیگ جهانی و خارج از ایران باید از جوانها استفاده میکردیم و تیم را آماده میکردیم. این تیم باید با تمام توان به این بازیها میآمد. ما در این بازیها نمیتوانستیم به المپیک برویم اما قطعاً از تورنمنت بعدی در ژاپن میتوانیم سهمیه المپیک بگیریم. این تیم احتمالاً بازیهای بعدیاش را میبرد و یکی از ۵ تیم برتر دنیا میشود اما این نتیجه نباید گولمان بزند. ما باید از جامجهانی درس بگیریم. باید هزینه پرداخت کنیم و از این پرداخت هزینه درس بگیریم. باید تیمی بسازیم که در قواره المپیک باشد. ما باید از الان طوری کار کنیم که به المپیک برسیم و پیک آمادگیمان آن بازیها باشد. الان والیبال ما خیلی خوب است و برای بهتر شدن باید چه کنیم؟ باید پشتوانهسازی کنیم، مربی پرورش بدهیم، لیگ پایه را بسازیم. باید تیمهای متعدد ملی داشته باشیم. باید تیم را جمع کنیم. با
چند برد، ضعفها فراموش نشود و با چند باخت هم نقاط قوتمان را نابود نکنیم. این درسی است که باید از این بازیها بگیریم. برای ما حضور در المپیک الان خیلی مهم است و آنجا رفتن هم خیلی سخت است. باید ۳ یا ۴ سعید معروف و موسوی داشته باشیم که بتوانیم در المپیک نتیجه بگیریم. الان باید از تیمملی حمایت کنیم و برای تیم در برگشت از مسابقات کمیتهای بگذاریم و بررسی کنیم مشکلات را. بهروز عطایی: ما باید از تیم حمایت کنیم. باید ما نکات را به فدراسیون بگوییم، آنها هم ببینند و چیزی که به درد بخور است را بگیرند و باقیاش هم بماند کنار. المپیکی شدن این تیم به نفع همه ما در خانواده والیبال است. ما دشمن تیم نیستیم. این ذهنیت غلطی است. البته گاهی شاید ادبیاتمان تند باشد اما دل همه ما برای والیبال میسوزد. البته همه ما داریم درباره والیبالی حرف میزنیم که همین حالا هم موفقترین فدراسیون کشور است و باید از مجموعه مدیریتیاش کمال تشکر را داشت اما نباید ضعفها را هم فراموش کرد. منبع: خبرآنلاین