به گزارش خبرنگار ورزشی جی پلاس، با وجود روزها و ساعتها جلسات و مذاکرات مختلف درباره ماندن یا رفتن کارلوس کیروش از تیم ملی فوتبال و نشانههایی مبنی بر تداوم همکاری فدراسیون و این مربی پرتغالی، اما هنوز هم این موضوع در هالهای از ابهام قرار دارد و تکلیف قطعی نیست. ** فرصتسوزی و درگیری کاذب ذهن مردم، سیره فدراسیون فوتبال! انگار باز هم این مردم هستند که باید هزینه ضعف و البته بیتدبیری وضعیت مدیریتی فوتبال این مملکت را بپردازند و روزهایی وقت و ذهنشان درگیر این مساله باشد. مساله ای که حتی ذهن جامعه ورزش و به تبع آن وزارت ورزش و جوانان را هم درگیر خود کرده تا جایی که این وزارتخانه با بیاعتمادی نسبت به آنچه فدراسیون فوتبال میگوید، نمایندهای را به جلسات کفاشیان و کی روش می فرستد. مسالهای که ظاهرا امور سایر تیمهای ملی را هم به نوعی معطل کرده است. در حالی که در کمتر از ۹ ماه دیگر تکلیف صعود تیم ملی امید به المپیک ۲۰۱۶ ریو مشخص میشود، برنامهریزی تمرینات و اردوهای آمادهسازی این تیم در هماهنگی با مسابقات باشگاهی و برنامه تیم ملی بزرگسالان، مشخص نیست. تلاشی برای حضور تیمهای پایه در تورنمت های تدارکاتی جدید نمیشود و صرفا قراردادهای از قبل بسته شده، اجرا میشود؛ به همه اینها بدون قرارداد بودن کلیه اعضای کادر فنی تیمهای ملی امید، جوانان و نوجوانان و... را هم اضافه کنید. انگار فرصتسوزی در فدراسیون فوتبال اپیدمی شده به طوری که تمامی تیمهای ملی مردان و زنان طعم آن را چشیده اند. حتی درباره کیروش که باثباتترین مربی در فدراسیون بوده و فعلا چهارسال دوام آورده هم چه در زمان انتخاب، چه بعد از جام جهانی و چه الان، فرصت زیادی را صرف تصمیم برای ماندن یا رفتنش کردهایم! زمانهایی که به قیمت آماده نشدن بهتر تیم ملی و به دنبال آن تاثیر در نتایجش بویژه در جام ملتها گذاشت. سرمربیان تیم های امید، تیم جوانان، نوجوانان، تیم ملی بانوان و... هم تنها چندماه قبل از شروع مهمترین مسابقاتشان انتخاب شدند و زمان زیادی قبل از آن هدر رفت. ** مشکل کجاست؟ اگرچه ریشه اصلی این سیره و عملکرد به ضعفهای مدیریت سازمانی، بیثباتی در نظام منطقی عملکردها، ساختارگریزی و تمایل به اداره هیاتیوار فدراسیون فوتبال برمی گردد اما مگر مشکل ما و کیروش چیست که نمیتوانیم آن را حل کنیم؟ فدراسیون و کیروش هریک نقل قولهای متفاوتی از اختلافهایشان گفتهاند اما آنچه هر دو به یک نقل میگویند، دغدغه سرمربی برای داشتن امکانات کافی است! مسالهای که کشورهای اروپایی، عربی و حتی امثال مالزی و نپال هم سالهاست از آن عبور کرده و دیگر دغدغه جدی برای مربیان شان در این زمینه وجود ندارد. فراتر از تصور است فدراسیونی که درآمد هنگفتی از حضور در جام جهانی، جام ملتها و... دارد، پول خوبی هم به عناوین مختلف از برگزاری مسابقات باشگاهی دریافت میکند و در این میان روی اعتبارات دولتی وزارتخانه هم حساب باز میکند، برای تامین نیازهای اولیه مهمترین تیم ملی از قبیل زمین تمرینی، لباس استاندارد بینالمللی و حریف تدارکاتی، مشکلات عدیدهای دارد تا جایی که حل آن جزو شروط ماندن سرمربی قرار میگیرد! شکی نیست هر مربی دیگری هم خواهان چنین امکاناتی هست و ضعف در تامین آنها، دلیلی جز ضعفهای مدیریتی ندارد. ** موضع فدراسیون فوتبال ضعفهای فدراسیون در تامین تمامی نیازهای تیم ملی و در اصل ناتوانی مدیریتی در کنترل اوضاع، فرصت را برای سرمربی تیم ملی بوجود میآورد تا در موارد مدیریتی کنار تیم، واسطهگریها در تامین بازی های تدارکاتی، قرارداد با برندهای البسه خارجی و... ورود کند؛ کیروش یا هر مربی دیگری اگر هرگونه سوءاستفادهای هم از این وضع داشته باشند، ضعف اصلی قطعا به شرایط مدیریتی فدراسیون برمیگردد که ناتوانیهایش زمینه پیشروی پیمانکارانش را فراهم آورده است. فدراسیون که متدولوژی در قبال هیچ یک از تصمیمهای بزرگ و کوچک خود ندارد، با اتفاقاتی که پیش و در حین جام جهانی برای تیم ملی رخ داد، باعث شد کیروش در همان استرالیا چندین بار قصد ترک اردوی تیم ملی را بکند و تنها با اجرایی شدن خواستههایش حاضر شد بماند! وقتی فدراسیون تصمیم به قطع همکاری با این مربی پرتغالی را گرفت، کفاشیان که سابقه سناریوسازی برای عملی کردن اهدافش را دارد، از زاویه مخالفت وزارت ورزش و جوانان وارد شد و علیرضا اسدی دبیرکل فدراسیون که با حمایت این وزارتخانه به فدراسیون رفته بود مامور کلید زدن پروژه جدید کفاشیان شد. میدانستند کیروش قهر میکند و همین هم شد اما وزارتخانه وقتی فهمید ماجرا از چه قرار است و مخالفتشان با رویه کفاشیان به مخالفت با کیروش تعبیر شده، رسما برائتش از مساله کی روش را اعلام کرد. البته تمایل مجموعه دولت به ماندن کی روش بخاطر حمایتهای مردمی از این مربی، قطعا در نظر وزارتخانه اثرگذار بوده است. رییس فدراسیون گرچه در مصاحبههایش بر رضایت از کیروش و تمایل به ادامه همکاری با او تاکید میکند اما آنهایی که کفاشیان را میشناسند، میدانند او وقتی راضی به انجام توافقی باشد، حتی اگر کار ۱۰ درصد هم پیش رفته باشد، آن را قطعی شده جلوه می دهد تا تحت تاثیر فضای عمومی آن اقدام عملی شود. اما این رویکرد، اخیرا در قبال کیروش وجود نداشت و با وجود حمایتهای مردمی، دولتی و چراغ سبز مربی اما باز از جدایی ۸۰ درصدی سخن گفت. کفاشیان حتی پس از جلسه ۷ ساعته دیروز که همه خروجیها از موضع کیروش گرفته تا نماینده وزارتخانه همه بر قطعی بودن تداوم همکاری حکایت داشت، باز هم عنوان کرد هنوز چیزی مشخص نیست، هنوز برخی اختلافها باقیست، هنوز ممکن است او برود. رییس فدراسیون انگار واقعا باورش شده که مذاکرات ۵ + ۱ انجام می دهد و وقعی به قضاوت عمومی نمیدهد که آخر " وقتی قرارداد امضا شدهای وجود دارد و همکاری در جریان است، چه اختلافهای حل نشدهای وجود دارد که نیاز به مذاکره دارد!! " علی کفاشیان در آخرین صحبت های خود گفت: اگر حمایتهای لازم وجود داشته باشد و کیروش اطمینان داشته باشد که وزارت ورزش قصد برکناری او را ندارد، میتوانیم با او ادامه همکاری دهیم. او با این کار عملا توپ را به زمین وزارت خانه انداخت تا تصمیم نهایی درباره کی روش اتخاذ شود. ** "پایان باز" انتخاب رییس فدراسیون حالا در شرایطی که همه انتظار داشتند در پایان عصر شنبه دیگر تکلیف این قضیه روشن شود و بیش از این وقت و انرژی عمومی صرف شایعهپراکنیها و فضاسازیهای کاذب حول این مساله نشود اما رییس فدراسیون "پایان باز" را انتخاب کرده و گفته که هنوز تکلیف مشخص نیست و مذاکرات برای حل اختلافها ادامه دارد. از این رو میتوان احتمالهایی را برشمرد: - دولت موافق ماندن کیروش است و بر نظر وزارتخانه هم اثر گذشته و فدراسیون چارهای جز کنار آمدن با کیروش ندارد. - کفاشیان که تمایلی به گرفتن غرامت از کیروش ندارد (حقوق سه ماهه سرمربی)، تلاش میکند با محدود کردن حداکثری مسوولیت کیروش کار را برای او سخت کرده تا خودش حاضر شود بدون دریافت غرامت قطع همکاری کند. - کیروش میخواهد برود و سعی میکند کلیه تقاضاهایش را جزو شروط تداوم همکاری آورده به طوری که هر زمان یکی از آنها میسر نشد، بتواند دستمزد یکسالهاش را بگیرد و برود. - هر دو طرف خواهان قطع همکاری هستند اما بر سر گرفتن غرامت، جدال میکنند، غافل از اینکه هزینههای رسانهای مادی و معنوی زیادی را برای جامعه می تراشند. - هر دو طرف میخواهند همکاری کنند اما اختلاف بر سر مسوولیتها و هزینههاست. ** دنیا چطور سرمربی انتخاب میکند؟ اکثر فدراسیونهای فوتبال در سراسر جهان گروهی تحت عنوان کمیته یا ستاد تیمهای ملی دارند. این گروه تقریبا عصاره فنی فوتبالی هر کشور است که بر اساس حکم ریاست فدراسیون این کمیته را تشکیل داده و تمامی تصمیمهای خرد و کلان تیمهای ملی را برعهده دارند. این کمیته سرمربی تیم ملی بزرگسالان و سایر تیمها را انتخاب میکند، بر عملکردش نظارت دارد و با اختیاری که از ریاست فدراسیون گرفته برنامههای فنی و غیرفنی آن تیمها را بر اساس بضاعت موجود و اولویتسنجیهای منطقی، پیش میبرد. کمیتهای که فدراسیون فوتبال ایران از نبودش رنج میبرد. اگر چه بیش از سه سال پیش به قبل چنین کمیتهای در فدراسیون تشکیل میشد اما عملا ماهیتی فرمالیته داشت و نهایتا تصمیمها باز هم شخصی و سلیقهای گرفته شد. ریاست کمیته تیمهای ملی در کشورهای مختلف را رییس فدراسیون برعهده دارد اما در ایران این مسوولیت به دلیل بیکار بودن نایبرییس اول به او سپرده شد که در حال حاضر هم چون نایبرییس اول فدراسیون حکم سرپرستی دارد و معطل تشکیل مجمع فدراسیون است تا حکم قطعی بگیرد، خودبخود کمیتهای هم تشکیل نشده و باز هم ضررش را تیم های ملی متحمل میشوند! مجمع فدراسیون که قرار بود حداکثر اسفند ۹۳ برگزار شود هم باز معطل بیبرنامگیهای فدراسیون در تنظیم گزارش های مالی خود شده و مدام به تعویق میافتد. ** خواسته کیروش تشکیل دپارتمان تیم ملی است! اما کارلوس کیروش وقتی با مداخله دبیرکل جدید فدراسیون فوتبال در امور تیم ملی آن هم به شکل کاملا انتقادآمیز را دید، تشکیل دپارتمان تیم ملی برای پیگیری اجرایی برنامههای تیم ملی را از رییس فدراسیون مطالبه کرده است. دپارتمانی که ریاست آن را علی کفاشیان برعهده داشته باشد. این دپارتمان به شکلی ساده همان کمیته تیمهای ملی است که فدراسیون ندارد با این تغییر بزرگ که وظیفه کمیته تیمهای ملی فراتر از یک دپارتمان که ماهیت اجرایی دارد، بوده و حتی نظارت بر عملکرد سرمربی تیم ملی و حتی عزل احتمالیاش هم بر عهده اوست؛ در حالی که تعریف دپارتمان طبق اساسنامه فدراسیون رتبهای پایینتر داشته و صرفا مامور به پگیری امور اجرایی تیم ملی میشود. اموری که از قبل تصمیم آن گرفته شده است. فدراسیون کمیته فنی و توسعه دارد اما ماهیت مسوولیتی این کمیته هم مشورتی است و هیچ حقی برای دخالت و تصمیمگیری در امور تیمهای ملی را نداشته و صرفا گزارشهایش را به هیات رییسه فدراسیون میدهد. اگر رییس فدراسیون که تخصصی در امور فنی ندارد رییس دپارتمان پیشنهادی کیروش باشد، طبیعی است که رای قالب، نظر سرمربی تیم خواهد بود که در راس فنی برنامههای تیم ملی قرار دارد، بنابراین دیگر هیچ نهاد نظارتی بر عملکرد تیم ملی وجود نخواهد داشت! نتیجه تنها نتیجهای که به وضوح از این ماجرا استخراج میشود همانطور که پیشتر اشاره شد، اتلاف وقت و انرژی مادی و معنوی عمومی و درگیر کردن تعدادی از نهادهای دولتی و مردمی با مسالهای است که صرفا زاییده ضعفهای مدیریتی بوده و سابقهدار هم هست. اکنون هم مشخص نیست چه زمانی پایان میپذیرد و آیا باز هم فرصتسوزی گریبان تیم ملی را میگیرد؟
مساله کی روش، اتلاف منابع مادی و معنوی مردم
کی روش می رود، کی روش می ماند، مذاکرات ادامه دارد... اینها دستمایه هایی برای اتلاف انرژی مادی و معنوی نهادهای عمومی و درگیری کاذب ذهن مردم با مسالهای شده که صرفا زاییده ضعفهای مدیریتی و ساختارگریزی مجموعه فدراسیون فوتبال است.
کد خبر:
۲۰۰۳۶۰