جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

صالحی امیری: یکی از تولیدات اصلی ورزش، سرمایه فرهنگی است

کد خبر: ۱۹۴۰۵۹
صالحی امیری: یکی از تولیدات اصلی ورزش، سرمایه فرهنگی است

سرپرست پیشین وزارت ورزش و جوانان معتقد است: خیلی‌ها در کشتی آمدند و رفتند اما ما از تختی نام می‌بریم. پس مدال ملاک ماندگاری نیست. نتیجه حرف من اینست که ورزش یکی از کانون‌های تولید و باز تولید سرمایه فرهنگی است. به گزارش جی پلاس، سیدرضا صالحی امیری معتقد است فراتر از تمام دغدغه‌های امروز و مقطعی، یک موضوع اساسی وجود دارد که به آن توجه لازم نشده و اگر هم حرکتی صورت گرفته، در حد و اندازه های پاسخگویی به نهاد بالاتر و بیشتر مواقع هم در حد شعار بوده است. در روزهایی که به ورزش آمد هم بارها و بارها روی این موضوع تاکید کرد که ورزش گمشده‌ای دارد به نام فرهنگ. وقتی بعد از یک سال و اندی رفتن از ورزش دوباره با صالحی امیری می‌نشینیم و درباره ورزش حرف می‌زنیم، به این نتیجه می‌رسیم که وقتی از فرهنگ و ضرورت توجه به این اصل، می‌گوید، چیزی فراتر از حرف‌هایی است که تا به امروز شنیده‌ایم. حرف‌هایی که امروز از زبان رئیس کتابخانه ملی شنیده می‌شود، شبیه همان‌هایی است که روزی در وزارت ورزش از زبانش شنیده شد اما فرصت اجرایشان به او داده نشد؛ حرف‌هایی که برگرفته از یک باور است. این صحبت‌ها را در زیر می‌خوانید: * بیش از یک سال از زمانیکه شما فضای ورزش را ترک کردید، گذشته است. وضعیت فعلی ورزش را چطور ارزیابی می کنید؟ - به نظرم سه اتفاق مهم افتاده که قابل توجه است. اول تغییر رویکرد نسبت به ورزش است. مفهموم این حرف اینست که ورزش به عنوان پازلی از حوزه اجتماعی در کارنامه موفقیت دولت سهیم بوده است و رویکرد دولت هم در تغییر ساختار و نگاه مردم به ورزش موثر بوده است. نکته دوم در عرصه بین‌المللی است. با تغییر رویکرد و ادبیات دولت در عرصه بین‌‎الملل، نوع رفتار دنیا با جامعه ورزشی ما نیز تغییر کرده است. امروز ورزشکاران ما نگاه عزتمندانه را حس می کنند و در اصل شرایط به گونه‌ای‌است که امروز ورزشکاران ما در عرصه بین‌الملل دچار یک نوع تحقیر شدگی و احساس کاهش منزلت نیستند. اتفاق سوم هم اینست که با مجموعه تلاش‌هایی که در حوزه ورزش انجام شد، منجر به پیروزی‌هایی شده که در این یک سال و اندی به دست آمده است. نمی‌خواهم این را بگویم که الزاما همه موفقیت‌ها محصول عملکرد این دولت است. به طور طبیعی در ورزش قهرمانی، یک زمینه و بستر اجتماعی باید فراهم شود تا اتفاقی بیفتد. در حقیقت، مجموعه قهرمانی‌ها و موفقیت‌هایی که داشتیم، در سطح جامعه یک غرور ملی ایجاد کرد. این سه نکته، در رویکرد داخلی، بین‌المللی و رویکرد ذهنی جامعه موثر بوده است. * شما در برنامه‌هایتان در مجلس، یک بحثی را مطرح کردید با عنوان انسجام اجتماعی و یکسری مولفه‌هایی را نام بردید. این موضوع و رویه شما در مدتی که در ورزش بودید، نشان می‌دهد روی سرمایه‌های اجتماعی تاکید زیادی دارید، آیا در این مدت اتفاق ویژه‌ای را در این حوزه شاهد بوده‌اید؟ اجازه بدهید به این شکل پاسخ شما را بدهم. در کتابی به نام تنوع فرهنگی و انسجام ملی، مباحث تخصصی را بیان کردم. الان نمی‌خواهم برای خوانندگان شما این را تکرار کنم. انسجام، اصلی ترین عنصر برای بقای جامعه، یک سیستم و یک فرهنگ است. انسجام اشکال مختلف دارد. یک برش آن انسجام داخلی است. انسجام در سیاست‌ها، قوانین، اهداف، برنامه‌ها، عملکردها و نظارت‌ها. ورزش در حوزه انسجام، دو کارکرد بزرگ دارد. کارکرد ملی ورزش اینست که مجموعه‌ای از انسان هایی با فرهنگ‌های متنوع در زیر چتری به نام ورزش جمع می‌شوند و با انجام همکاری و همگرایی و کار سیستمی نوعی انسجام اجتماعی را در حوزه ورزش شکل می‌دهند. یعنی کرد، آذری، عرب، لر، بلوچ و ... همگی، منهای رنگ و پوست و نژاد و قوم و مذهب، زیر سقفی به نام ورزش دور هم جمع می‌شوند. این خودش یک شکل از انسجام است. بنابراین مردم آذربایجان نسبت به تیم تراکتورسازی افتخار می‌کنند. این زیباست. کرمانشاه ما به کشتی می‌بالد. خوزستان ما به فوتبال احساس غرور می‌کند که همه اینها زیباست. برآیند اینها هم ظرف انسجامی ایجاد می کند که کارکرد بسیار مهمی دارد. بقای جامعه بدون داشتن انسجام ناممکن است. نقطه مقابل انسجام، انشقاق و تجزیه است. سطح دوم انسجام، بین المللی است. یکی از کارکردهای ورزش، کاهش عصبیت‌‎ها، منازعات و مناقشات بین ملت‌هاست. به همین خاطر ما بحث جدیدی را مطرح می‌کنیم یکی از کارکردهای اصلی حوزه ورزش، دیپلماسی فرهنگی است. دیپلماسی فرهنگی، مکمل دیپلماسی سیاسی است. شما در روابط چین و آمریکا خیلی خوب این موضوع را می‌بینید. عنصر کاهنده اصطلاک بین این دو کشور، ورزش است که مشهور است. ما با دنیا در حوزه سیاسی مناقشات زیادی داریم اما وقتی در حوزه ورزش وارد می‌شویم، همه انهایی که به نوعی با فرهنگ ایرانی میانه خوبی دارند، در صحنه‌های بین‌المللی، از فرهنگ ایرانی در چارچوب ورزش حمایت می‌کنند. خیلی از ایرانی‌های خارج از کشور، ممکن است انگیزه‌های دفاع سیاسی از ایران نداشته باشند اما چون ورزش عرصه غرور ملی است، همه می‌آیند و دفاع می‌کنند. این وضعیت انسجام‌بخش است. ورزش باعث نزدیکی فرهنگ‌های متنوع نسبت به هم می‌شود که نتیجه این قرابت فرهنگی، انسجام فرهنگی است که بین ملت‌ها ایجاد می‌شود. می‌دانیم دیپلماسی فرهنگی ناظر بر روابط ملت هاست در مقابل، دیپلماسی سیاسی ناظر بر روابط دولت‌هاست. دیپلماسی سیاسی ناظر بر قدرت، منافع و رقابت است اما دیپلماسی فرهنگی ناظر بر اقناع است. دیپلماسی سیاسی، یک نوع زیست در کنار هم، مبتنی بر اجبار یا ضرورت و منافع است اما دیپلماسی فرهنگی، هم زیستی مسالمت آمیز در کنار هم است. بنابراین یکی از کانون های اصلی دیپلماسی فرهنگی ما، ورزش است. * اگر با این نگاه بخواهیم اهدافی را برای ورزش ترسیم کنیم، به چه اهدافی می‌رسیم؟ مثلا ورزش کشور در آستانه رویدادی بین‌المللی است؛ مثل بازی‌های آسیایی، جام ملت‌های آسیا یا جام جهانی. آیا قرار است پیش از حضور در این رویدادها، صرفا به فراهم کردن شرایط برای کسب نتایج بهتر، اهتمام بورزیم، یا اینکه می‌توان با استناد به تعریف شما، از حضور در یک رویداد بین‌المللی دنبال اهداف بلند مدت تری هم باشیم؟ - ما چهار نوع سرمایه داریم. سرمایه اقتصادی، سرمایه فرهنگی، سرمایه اجتماعی و سرمایه انسانی. در ورزش هر چهار نوع سرمایه، تولید و بازتولید می‌شود. و این مسئله از امتیازات و فرصت‌های بزرگ ورزش است. یکی از کانون‌های اصلی اقتصاد در دنیا، اقتصاد ورزش است. در فوتبال و بقیه حوزه‌ها، رقم‌های سنگینی در حال جابجا شدن است. سرمایه اجتماعی، آن وجوهی است که اجزای جامعه را با هم ارتباط می‌دهد و چسبندگی اعضای ملت را با همدیگر بیشتر می‌کند. ورزش غرور ملی ایجاد می کند و وفاق به وجود می‌آورد. پس سرمایه اجتماعی را در خود دارد. یکی از تولیدات اصلی ورزش، سرمایه فرهنگی است؛ چرا؟ چون بن مایه فضیلت، فرهنگ است. یک ورزشکار دو تصویر دارد. یکی تصویرش، مدالش است اما تصویر بسیار قابل توجه یعنی آن چیزی که به ورزشکار هویت می‌دهد، فضیلت‌هایش است. خیلی‌ها در کشتی آمدند و رفتند اما ما از تختی نام می‌بریم. پس مدال ملاک ماندگاری نیست. نتیجه حرف من اینست که ورزش یکی از کانون‌های تولید و باز تولید سرمایه فرهنگی است. کارکرد چهارم هم در حوزه سرمایه انسانی دیده می شود. ورزشکارها، سرمایه هایی هستند که مانایی و ماندگاری شان بیشتر است؛ هم به لحاظ جسمی، هم به لحاظ روحی و هم به لحاظ نوع تربیت در محیط ورزشی. کسی که قهرمان می‌شود، تلاش می کند و سختکوشی، عاملی است برای انسان سازی. بنابراین ورزش، همزمان، سرمایه اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و انسانی را در خود دارد. کمتر حوزه‌ای در کشور داریم که این حجم عظیم از ظرفیت را همزمان در خود داشته باشد. منبع: روابط عمومی کمیته ملی المپیک

انتهای پیام

دیدگاه شما