جی پلاس- آری! "جهان پهلوان غلامرضا تختی" در تاریخ ایران بی نظیر است. به تختی لقب "پوریای زمان" داده اند، هرچند نام "پوریای ولی" با افسانه در آمیخته اما بی شک می توان تختی را اسطوره ورزش ایران نامید که همه خاطراتش رنگ و بوی حقیقی دارد. « هنگام سحر و اذان، در تاریک و روشن بامداد، مردی تنومند و بلند قامت از خانه ای بیرون آمد و قدم در کوچه ای تنگ نهاد. صدای اذان صبح از گلدسته ها به گوش می رسید. پهلوان وضو ساخت و با خدای خود، به راز و نیاز پرداخت. هنوز چیزی نگذشته بود که از پشت یکی از ستون های مسجد، صدای گریه پیرزنی را شنید که به درگاه خدا چنین التماس می کند: خداوندا ! رو به درگاه تو آورده ام، نیازمندم و از تو حاجت می طلبم، نا امیدم مکن! مرد بی تاب شد، با خود اندیشید، حتما این زن تنگدست و نیازمند است. آرام به پیرزن نزدیک شد. با لحنی سرشار از مهربانی پرسید: چه حاجتی داری مادر؟ چون پیرزن اندکی آرام شد، گفت: ای
جوانمرد، التماس دعا دارم. برای من و پسرم دعا کن. مرد پرسید مشکل تو و پسرت چیست؟ پیرزن آهی سرد از دل برآورد و گفت: پسری دارم زورمند و دلاور که پهلوان هندوستان است و در شهر و دیار خود پرآوازه است. هر جا نام و نشان پهلوانی را می شنود، عزم کشتی گرفتن با وی می کند. شکر خدا که تاکنون پیروز شده و تا امروز هیچکس نتوانسته پشت او را به خاک برساند. اکنون پهلوانی از خوارزم به شهر ما وارد شده و قصد هماوردی با پسر من را دارد، می ترسم پسرم مغلوب شود و روی بازگشت به شهر خود را نداشته باشد. پس از آن پوریای ولی با خود فکر کرد که فردا چه باید بکند، اگر قویتر از آن پهلوان باشد و بتواند او را به زمین بزند، آیا طعم شکست را به او بچشاند؟ یا باتوجه به تمنای مادر او، مقاومت جدی نکند و زمینه پیروزی حریف را فراهم نماید. او می دانست قهرمان واقعی کسی است که نفس سرکش خود را مهار کند. چون روز موعود فرا رسید و پوریای ولی، پنجه در پنجه حریف افکند، خویشتن را بسیار قوی و حریف را دربرابر خود ضعیف دید تا آنجا که می توانست به آسانی پشت او را به خاک برساند. برای آنکه کسی متوجه نشود، مدتی با او دست و پنجه نرم کرد، اما طوری رفتار کرد که دیگران
احساس کنند حریف قویتر است. پس از لحظاتی، پوریای ولی بر زمین افتاد.» اگر کمی نزدیک تر بیاییم می توانیم بار دیگر تاریخ را این گونه مرور کنیم. "الکساندر مدوید" اسطوره کشتی آزاد جهان در مورد تختی می گوید: « آشنایی با تختی برای من افتخار بزرگی به حساب می آید. آشنایی ما از سال ۱۹۶۱ در جریان مسابقات قهرمانی جهان در یوکوهاما آغاز شد. در آن میدان بزرگ تختی برنده مدال طلای وزن هفتم شد و من درفوق سنگین مدال برنز گرفتم. این نخستین حضور من در مسابقات جهانی بود. در همین جا بود که تختی را شناختم و از نزدیک به قدرت و بزرگی اش پی بردم. او همیشه مرا دوست می داشت. ملت خودش را هم دوست داشت. به هنگام مسابقات جهانی "تولیدو" زانوی من ضرب خوردگی پیدا کرد. پزشک تیم باند زانو را باز کرده و مشغول تزریق مسکن بود، در همین لحظه تختی که از آنجا میگذشت همه چیز را دید. یکی از مربیان به من گفت: بیا! او متوجه شده و در مسابقه به پای مصدوم تو خواهد پیچید. اما تختی اصلا به پای مجروحم دست نزد. هر دو خسته شده بودیم و باید اذعان کنم، با اینکه او هفت سال از من پیرتر بود اما بیش از من جنبش و تحرک داشت. آن واقعه را تا آخر عمر به یاد خواهم داشت. او
هرگز به حیله و نیرنگ متوسل نشد.» همیشه اولین ها بالاترین ارزش ها را دارند. تختی به همراه امامعلی حبیبی نخستین طلاهای تاریخ المپیک ایران را به ارمغان آورده اند. تختی نخستین ورزشکاری بود که مدال هایش را به حرم امام رضا(ع) هدیه داد، اولین کسی بود که از بیمه بازنشستگی ورزشکاران دم زد و با این همه هیچ گاه به دربار پهلوی راه نیافت و مرد سیاست نشد. شاید بتوان گفت نام تختی بیش از همه به زلزله بویین زهرا گره خورده است. هم او که معتمد مردم زمانه اش بود و همه به حرمت او مردم زلزله زده را یاری کردند؛ چراکه دیگر اعتماد از میان مردم رفته بود! به راستی چه چیزی باعث شد که تختی "جهان پهلوان" بماند؟
پسرش "بابک" او را "سیاوش" شاهنامه می داند؛ شاید زمانه و پیچ و تابش آتش امتحان او بود که به سلامت از آن گذشت تا ثابت کند هیچ گاه، هیچ چیز دلیل پا گذاشتن بر ارزش های پهلوانی نمی شود. آری! از اینجاست که همه خاطرات تختی رنگ و بوی حقیقت می گیرد. این
دلیل جاودانگی تختی است؛ همان حقایقی که گام به گام با مردم ایران می آید و هر از چندی تلنگری به کسانی می زند که از تختی "اسمی" می دانند نه "رسمی"! این روزها از تختی یک نام مانده با یادهای نیک بسیار؛ تا خردادی که گذشت دو یادگار از او بودند، همسرش "شهلا توکلی" پس از سال ها سکوت قصه مرگ را کلید زد و پسری که با احتساب این روزها چند سالی می شود راهی آمریکا شده است.
خاطرات شاید کمرنگ شوند که ایراد آن هم از حافظه تاریخی نداشته ماست. غلامرضای کشتی و پهلوان مردم ایران نباید و نمی تواند فراموش شود. نه به دنبال مقصر هستیم و نه قصد قیاس داریم چراکه می دانیم هرکس به فراخور توانایی هایش آنچه در
چنته دارد، رو می کند! اما آیا دیگر کسی تختی وار می اندیشد؟ به عشق شاد کردن مردم پا به تشک می گذارد؟!
یک نام، چند یاد و دو یادگار
آیا "تختی" تکرارپذیر است؟!
چهل و هفت سال پیش کسی از بین ما رفت که هنوز هم نامش، یادش و خاطراتش نیکی را تداعی می کند.
کد خبر:
۱۹۰۲۲۱