جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گزارش اختصاصی جی پلاس از بزرگداشت مرحوم مظلومی در منزلش

برای پدری که دیگر نیست، پسری که می گوید و مردمی که نباید فراموش کنند!

اسطوره ها هیچ گاه از یادها نمی روند. این یک حقیقت است نه کلیشه ای که هر از چند گاهی با از دست دادن عزیزی آن را تکرار کنیم تا به یاد آوریم «چقدر زود دیر می شود!»

کد خبر: ۱۸۵۴۵۴

جی پلاس- محله نظام آباد سابق تهران (شهید مدنی) چند روزی هست که برای آخرین بار با آقای گل فوتبال آسیا وداع کرده اما شب گذشته این بچه محل های نظام آبادی بودند که ثابت کردند غلامحسین مظلومی را هیچ گاه از یاد نمی برند. آنها با حضور در مراسمی که در منزل مرحوم مظلومی برگزار شد، او را در یک کلام تعریف کردند: «مرد بزرگ!» آنها نمی دانستند چه طور با نبود او سر کنند؟ چه طور از یاد ببرند کسی را که مدام جوانان را به ورزش، مردانگی و خوش اخلاقی دعوت می کرد؟ چه طور دیگر رفقای پرسپولیسی اش با او کری خوانی نکنند؟ در این میان بودند کسانی که با حمایت مرحوم مظلومی سر از باشگاه های فوتبال درآورده بودند و مدام از مهربانی ها و کارهای خیر او می گفتند! davoud-ghahrdar-(25-of-30) * پسر از پدر می گوید! امید مظلومی از تفاوت دو نسل می گفت و مدام تکرار می کرد: نسل پدرم، مرحوم حجازی و سایر بزرگان آن زمان، با ورزشکاران این دوره متفاوت هستند. برای پدرم مسائل اقتصادی هیچ گاه مطرح نبود. او همیشه می گفت:«ما برای این پیراهن و طرفداران بازی کردیم. ما عمر و جانمان را برای این مردم و افتخارآفرینی گذاشتیم.» همین ها بود که باعث شد جوانانی در مراسم پدرم حاضر شوند که تا به حال او را ندیده بودند. البته مظلومی در گفته هایش حق را به همین امروزی ها می داد و می گفت: در ورزش ما هیچ کانونی برای حمایت از پیشکسوتان وجود ندارد. وقتی پیشکسوت یک کارت عضویت ندارد و در ورزشگاه صدهزار نفری کسی او را نمی شناسد، باید هم به جوانان این دوره حق بدهیم که هر روز یک پیراهن بپوشند. یک جوان زمانی می تواند با عرق تمرین کند که باشگاه هم برای او ارزش قائل باشد. کانون پیشکسوتان، کانون هواداران، کارت عضویت و حقوق بازنشستگی هرچند کم، برای کسی که عمر و جانش را برای این مردم گذاشته، وجود داشته باشد. متاسفانه در حال حاضر از هیچ یک از اینها خبری نیست! او روح ورزش را احترام به بزرگتر و افتادگی خواند و تاکید کرد: نباید پیشکسوتان را از طرف مردم اسطوره بدانیم اما در باشگاه برای آنها ارزشی قائل نباشیم. امثال پدرم با مردم زندگی می کردند و احترام به آنها را یاد گرفتند اما نسل الان خودبزرگ بینی و پوشالی بودن را یدک می کشند. او صحبت هایش را با یک بیت که پدرش هم می‌خواند، تمام کرد: افتادگی آموز اگر طالب فیضی هرگز نخورد آب زمینی که بلند است davoud-ghahrdar-(18-of-30) قرار نیست اسطوره ها چه در ورزش و چه در سایر زمینه ها فراموش شوند و از آنها فقط یک نام بماند، یک عکس یادگاری و یک فیلم از افتخارات! قرار است این اسطوره ها به یاد ما بیاورند که نسل آن روزها نه اهل بی احترامی ها و بی اخلاقی هایی بود که امروز در فوتبال موج می زند و نه اهل شکایت هایی که با منت ختم به خیر می شود. نسل آن دوره در یک کلام «مردمی» بود، برای «مردم» پا به توپ می شد و برای «وطن» افتخار می آفرید!

انتهای پیام

دیدگاه شما