جی پلاس: دختر نقره ای ایران در بازی های آسیایی اینچئون معتقد است قهرمانی غایت یک ورزشکار نیست. الهه منصوریان می خواهد مانند یک سرباز وظیفه شناس پرچم کشورش را در رقابت های مختلف بالا ببرد. الهه منصوریان نخستین بانوی طلایی ووشو ایران در جهان از ۱۵ سالگی ملی پوش است و تا امروز که ۲۳ سال دارد بارها ثابت کرده برای بالا رفتن پرچم ایران از هیچ تلاشی دریغ نمی کند. وقتی با گونه شکسته به طلای جهان رسید، گفت: «نمی خواستم پرچم دیگری بالاتر از پرچم ایران قرار بگیرد!» • در اینچئون تا یک قدمی طلا رفتید؛ چرا حریف چینی پیروز میدان شد؟ سطح مسابقات با چهار سال پیش قابل مقایسه نبود. همه رقبا آمده بودند بهترین مدال را بگیرند. آسیای شرقی ها سرمایه گذاری خوبی روی ووشو که ورزش اصیل آنهاست، می کنند. چینی ها پانزده نماینده داشتند و چهارده طلا گرفتند. متاسفانه من و خواهرم هر دو برابر چین، بازی را واگذار کردیم. فکر می کنم کمی زمان ببرد تا قدرتمندانه با چینی ها مبارزه کنیم. باید بیشتر از گذشته تلاش کنیم و مبارزه آنها را آنالیز کنیم.
• در گوانگژو تعدادی از سکه هایتان را به امور خیریه دادید. چرا این تصمیم را گرفتید؟ پول و مسائل مادی اصلا برای من مهم نیست. در دوره گذشته بیست و پنج سکه و این بار ۱۰ سکه ام را به خیریه دادم. وقتی وارد تیم ملی شدم پانزده سالم بود. آن موقع، هدفم رسیدن به پول و شهرت بود اما حالا دیگر این مسائل مهم نیست. فقط به این دلیل ورزش می کنم که به عنوان یک سرباز وظیفه شناس پرچم کشورم را بالا ببرم و مردم به من افتخار کنند. به اعتقاد من یک ورزشکار همیشه باید رفتار مردمی داشته باشد، خودش را جدا از بقیه نداند و ایمانش قوی باشد. • حالا چه مسئولیتی در جامعه دارید؟ کسب عنوان در مسابقات آسیایی و جهانی غایت یک ورزشکار نیست. همیشه سعی کردم طوری رفتار کنم که دیگران من را الگوی خود قرار دهند، البته نمی توانم بگویم در این مورد ایده آل هستم. الان هم مسئولیتم دربرابر
مردم و جوانان بیشتر شده و باید خیلی تلاش کنم تا بهترین باشم. • سقف آرزویتان در ووشو چیست؟ هنوز آرزویم رسیدن به طلای آسیاست. هم چنین امیدوارم روزی ووشو المپیکی شود و بتوانم به عنوان مربی در کنار تیم ملی باشم. در ووشو همیشه حسین اوجاقی الگوی خوبی برای من بوده است. او علاوه براینکه پرافتخارترین ووشو کار ایرانی است، از لحاظ شخصیتی و رفتاری هم مورد تایید همه است. • در مسابقات جهانی سال گذشته درحالی قهرمان شدید که صورتتان شکسته بود اما مبارزه را ادامه دادید. درکل ورزش های رزمی آسیب دیدگی زیاد دارند. چه طور با این مسائل کنار می آیید؟ در آن مبارزه، با ضربه حریف، صورتم از شش ناحیه شکست اما هرطور بود مبارزه را ادامه دادم و پیروز شدم. حاضر نبودم پرچم دیگری بالاتر از پرچم ایران قرار بگیرد! فقط اینها نیست من از تفریح، زندگی و مسافرت های خانوادگی که هم سن و سالانم به راحتی از آنها لذت می برند گذشتم، تا به اینجا برسم. حتی بعضی وقت ها در تعطیلات سال نو کنار خانواده نبودم و تمرین می کردم. همه این مسائل را تحمل کردم تا به اینجا برسم، افتخار ایران باشم و دل مردم را شاد کنم.
گفتگوی جی پلاس با قهرمان ووشوی جهان
الهه منصوریان: هیچ وقت برای پول و شهرت مبارزه نکردم
کد خبر:
۱۸۲۳۴۰