جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گفت وگوی جی پلاس با قوی ترین معلول جهان

سیامند رحمان: در خانه می ماندم الان قهرمان دنیا نبودم

کد خبر: ۱۸۲۰۱۴

قوی ترین مرد معلول جهان معتقد است اگر در خانه می ماند و غصه می خورد، الان قهرمان جهان نبود. جی پلاس: سیامند رحمان، قوی ترین وزنه بردار معلول جهان است که از همان آغاز کودکی با ویلچرش رفیق شد و در ۲۶ سال عمرش خاطره های زیادی با آن دارد. او با تلاش و پشتکار توانسته سنگین وزن ترین طلایی وزنه برداری معلولان ایران باشد که سال هاست در دنیا هم رقیب ندارد. مهترین افتخار اخیر این ورزشکار مهار وزنه ۲۸۰ کیلوگرمی در پارالمپیک لندن است که بار دیگر مدال طلا را برای کاروان ایران رقم زد. سیامند مهیای حضور در بازی های پاراسیایی اینچئون شده است و می گفت اگر در خانه می ماند و به خاطر وضعیت جسمانی اش غصه می خورد، الان قهرمان دنیا نبود. متن گفت وگوی جی پلاس با سیامند رحمان در زیر می آید: • چه طور با معلولیت جسمی کنار آمدید؟ معلولیتم مادرزادی است و ۲۶ سال است روی ویلچر می نشینم؛ به آن عادت کردم و هیچ وقت این محدودیت را ضعف ندانستم. همیشه گفتم آدم اگر بخواهد، هر کاری می تواند انجام دهد. سیامند اگر درخانه می ماند، غصه می خورد و بیرون نمی آمد، الان قهرمان جهان نبود اما من برای رسیدن به این افتخارات خیلی تلاش کردم. هم درسم را خواندم و هم از سال ۸۶ ورزش را شروع کردم. این کارها راحت نبود ولی من همه سختی ها را تحمل کردم تا به اینجا برسم. از وقتی ورزش کردم، روزی ۲۰۰ کیلومتر پیاده روی داشتم تا به باشگاه محل تمرین، برسم. درکل خیلی سختی کشیدم اما هیچ وقت ناامید نشدم. • چقدر به قهرمانی در المپیک امیدوار بودید؟ اوایل اگر کسی حرف قهرمانی می زد، خنده ام می گرفت. موقعی که تمرین را شروع کردم رکوردم ۱۴۰ کیلوگرم بود. شاید هرفرد دیگری جای من بود ناامید می شد اما همه سختی ها را تحمل کردم تا به اینجا برسم. الان روزی ۱۷ تن وزنه می زنم، آن هم فقط برای تمرین؛ برای رسیدن به طلای المپیک حدود دو سال از خانواده دور بودم، حتی برای خداحافظی هم آنها را ندیدم! تازه به همه اینها آسیب دیدگی ها و فشار تمرینات را هم اضافه کنید. خلاصه همیشه سختی بوده اما کم نیاوردم. البته خطاب به تمام کسانی که وضعیت جسمانی مشابه من دارند می گویم حتما لازم نیست فقط برای قهرمانی، ورزش کنند و باور کنند هدف اول ورزش کردن، سلامت جسم و روان است و باور کنند تاثیرش را می گیرند. • کاظم رجبی در پارالمپیک ۲۰۰۸ وزنه ۲۶۰ کیلوگرمی را زده بود و طلای پکن را گرفت؛ روزی فکر می کردید به رکورد او برسید؟ رجبی همیشه الگویم در سنگین وزن ها بود. زمان المپیک ۲۰۰۸، من درس می خواندم، وقتی از تلویزیون دیدم وزنه ۲۶۰ کیلوگرمی را زد، خیلی تعجب کرده بودم و اصلا فکرش را هم نمی کردم چهار سال بعد خودم بتوانم رکوردش را بزنم. خدا را شکر به این جایگاه رسیدم و امیدوارم همیشه برای مردم کشورم افتخارآفرینی کنم. • با این اوصاف، قهرمان اینچئون هم شما هستید؟! قول صددرصد نمی دهم؛ رشته ما بسیار سنگین است و احتمال آسیب دیدگی و خیلی مسایل دیگر وجود دارد اما تلاشم را می کنم دست پر برگردم.

انتهای پیام

دیدگاه شما