جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

حاشیه ادمه دار دوومیدانی در اینچئون؛

سجاد هاشمی: طهماسبی با ۱۵۵۰ دلار پول تو جیبی به ایران خیانت کرد

کد خبر: ۱۸۱۳۲۵

رکورددار دو ۴۰۰ متر ایران تنها با رؤیای مدال بازی‌های آسیایی آرام می‌گرفت. وقتی تیم ایران در مسابقه تا پایان دور دوم، اول بود، هاشمی تنها دو دور یا به عبارتی ۸۰۰ متر با همه رؤیاهایش فاصله داشت اما در یک چشم به هم زدن همه چیز خراب شد. آن لحظه که احسان طهماسبی چوب را از مهدی زمانی نگرفت. به گزارش جی پلاس، اتفاقاتی که برای نمایندگان ایران در "دو ۴ در ۴۰۰ متر " بازی های آسیایی افتاد هنوز هم حاشیه های زیادی را به همراه دارد. سجاد هاشمی بعد از اینکه در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگ‌ژو و المپیک ۲۰۱۲ دستش خالی ماند، خوشحال بود که می تواند در اینچئون این ناکامی ها را جبران ‌کند؛ آن هم با مدال ۴ در ۴۰۰ متر. رکورددار دو ۴۰۰ متر ایران تنها با رؤیای مدال بازی‌های آسیایی آرام می‌گرفت. وقتی تیم ایران در مسابقه تا پایان دور دوم، اول بود، هاشمی تنها دو دور یا به عبارتی ۸۰۰ متر با همه رؤیاهایش فاصله داشت اما در یک چشم به هم زدن همه چیز خراب شد. آن لحظه که احسان طهماسبی چوب را از مهدی زمانی نگرفت. نمی‌دانم چرا ما را خراب کرد! سجاد هاشمی نفر آخر بود و مأموریت داشت وقتی چوب را از احسان طهماسبی می‌گیرد کار را تمام کند اما این بار اصلاً فرصت دویدن هم پیدا نکرد، چه برسد به اینکه کار را با مدال تمام کند. هاشمی دوباره تلخ‌ترین خاطره‌‌اش را مرور می‌کند: «مهدی زمانی با پایان دور دوم آمد تا چوب را به احسان طهماسبی بدهد اما او نمی‌گرفت. زمانی که خیلی از دست او ناراحت شده بود، چوب را به زمین زد و رفت. حتی من می‌خواستم چوب را بگیرم و بدوم تا آنها همچنان به دعوایشان ادامه دهند که نشد. خیلی‌ها می‌خواهند تقصیر را به گردن مهدی زمانی بیندازند اما من این طوری نمی‌بینم. نمی‌دانم چرا طهماسبی دعوا هم داشت، ما را خراب کرد.» واقعاً شوکه شدم رکورددار دو ۴۰۰ متر ایران هنوز هم نمی‌تواند باور کند که الکی الکی مدال بازی‌های آسیایی از دستش پریده و می گوید: «من آن موقع که دیدم طهماسبی فقط مهدی زمانی را نگاه می‌کند و چوب را از او نمی گیرد، شوکه شدم. شما از تلویزیون می‌دیدید و من از نزدیک. از روزی که قرار شد در ماده ۴ در ۴۰۰ متر بدویم، همه؛ چه ما و چه مربیان به همه چیز فکر می‌کردیم. حتی احتمال افتادن چوب یا رفتن پا روی خط را می‌دادیم مثل گوانگژو که به خاطر همین حذف شدیم اما فکرش را هم نمی‌کردم که طهماسبی اصلاً چوب را نگیرد.» طهماسبی حماقت کرد دونده تبریزی آنقدر گناه هم‌تیمی ‌‌اش را بزرگ می‌داند که اسم آن را اشتباه نمی‌گذارد: «ما ۴ دونده ۴۰۰ متری بودیم. اگر طهماسبی چوب را می‌گرفت و به ‌دست من می‌داد، خیلی خوب می‌شد. من آماده بودم که نه با اسمم که با تجربه‌ام بدوم. مهدی زمانی چوب را خوب آورد اما طهماسبی نگرفت. نمی‌دانم چطور شد. آن لحظه به نظرم حماقت محض کرد و بس. او نه تنها به ما بلکه به ایران خیانت کرد.» کار او عمدی بود شاید بی‌خیالی طهماسبی بعد از خراب کردن مسابقه، فرضیه عمدی بودن کار او را قوت می‌دهد و همین مسئله بیشتر هاشمی را اذیت کرده ومی‌گوید:« چنین اتفاقی در مسابقه‌ای به این مهمی اصلاً قابل باور نبود. او حتی بعد از مسابقه هم نیامد از بچه‌ها عذرخواهی کند و دلیل کارش را توضیح دهد. اصلاً ما تا ۳ روز او را نمی‌دیدیم. راحت می‌رفت مسابقه‌ها را می‌دید و برمی‌گشت. انگار نه انگار که اتفاقی افتاده. او در صحبت با بقیه بچه‌ها گفته بود سلام مرا به محمد عاکفیان برسانید و بگویید: «دیدی مرا اذیت کردند، چه کار کردم؟» این یعنی کارش عمدی بود. من بیشتر از ۱۰۰ بار این قضیه را مرور کردم و به این نتیجه رسیدم که فکر طهماسبی کوچک بود. چند روز قبل از مسابقه می‌گفت احتمال افتادن چوب هست، چرا خودتان را ناراحت می‌کنید؟ ما هم می‌گفتیم تیم خوبی هستیم و چرا این حرف را می‌زنی اما او با گرفتن ۱۵۵۰ دلار پول توجیبی دیگر قید مسابقه را زد.» ما ریش گرو گذاشتیم هاشمی بیشتر از این دلش می‌سوزد که با گرو گذاشتن ریش، داوری اجازه داد تا طهماسبی هم به بازی‌های اینچئون برود و گفت: «اصلاً آقای داوری راضی نبود که طهماسبی به بازی‌های آسیایی بیاید اما ما به خاطر اینکه او در انتخابی قزاقستان ۴۶ ثانیه و ۶۹ صدم ثانیه رفته بود، اصرار کردیم او هم باشد وگرنه با رضا قاسمی هم نتیجه می‌گرفتیم اما بدن‌ها آماده بود و فدراسیون هم هزینه کرده بود. همه منتظر ما بودند اما نتیجه چیز دیگری شد. حالا هم هر وقت طهماسبی باشد، من دیگر کنارش نمی‌دوم. حتی اگر فینال المپیک باشد چرا که او را دونده نمی‌دانم.» من مدال بازی‌ها را می‌خواستم این کابوس حالا حالا‌ها راحتش نمی‌گذارد؛ کابوسی که مثل خوره وجودش را می‌خورد. هنوز دردش را فراموش نکرده، تا حدی که بعد از چند روز هنوز روی رفتن به تبریز را ندارد: «من نرفته بودم برای دیدن اینچئون و یا پول توجیبی دلاری. من کوچک‌ترین دونده تیم ۴ در ۴۰۰ متر بودم اما فقط مدال بازی‌ها را می‌خواستم. در گوانگژو مدال نگرفتم و در المپیک هم به خاطر مشکلی که قبل از آن برایم پیش آمده بود، خوب نبودم. می‌خواستم با تجربه‌هایم مدال بگیرم اما باز هم نشد؛ در حالی که همه منتظر مدالم بودند. حالا من باید تا دوره بعد صبر کنم. من چند روز مریض شدم. حقم مدال بازی‌ها بود. البته این تجربه بزرگ و انگیزه زیادش دیوانه‌ام کرده تا مدال بگیرم. من به خاطر شرمندگی حتی به تبریز نرفته‌ام. نمی‌توانم در چشم آنهایی که حامی من بوده‌اند، نگاه کنم.» منبع: خبرآنلاین

انتهای پیام

دیدگاه شما