جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

دست فروشی؛ راه حل یا ...!؟!

عید را اگر از آب و هوایش هم حس نکرد اما با زیاد شدن تعداد دست فروشان می توان شناخت. آنها در جای جای خیابان ها بساط پهن می کنند و با داد زدن سعی در جذب هر چه بیشتر مشتری دارند. هر روز از ساعت ۱۰ صبح کارشان را در حوالی مراکز خرید مهم مانند بازار بزرگ، میدان تجریش، خیابان جمهوری، خیابان ولیعصر و... شروع می کنند و تا زمانی که مردم در خیابان ها تردد دارند، بساط آنها هم پهن است.

کد خبر: ۳۰۵۲۷۴
دست فروشی؛ راه حل یا ...!؟!

به گزارش خبرنگار کار و درآمد جی پلاس، برخی از صاحب نظران اقتصادی می گویند که امسال و سال گذشته با سال های قبل کمی تفاوت دارد و قدرت خرید مردم پایین آمده است. اما با این وجود، میزان خرید مردم پایین که نیامده هیچ افزایش هم یافته است. این در حالی است که بر اساس اصول اقتصادی هر چه قدرت خرید و درآمد مردم کاهش یابد، میزان مصرفشان هم کاهش پیدا می کند. اما مردم ایران ترجیح می دهند از میزان پس اندازشان کم کنند تا کالاهای مورد نیازشان را به دست آورند. این روزها اگر بخواهی وارد «بازار بزرگ تهران» شوی، از همان ابتدای خیابان پانزده خرداد، شلوغی و ازدحامی را که وجود دارد می بینی. دست فروش ها از همان ورودی مترو بساط پهن کرده و کسب و کار خود را شروع کرده اند. به طوری که برای عبور از سنگ فرش ها و رسیدن به ورودی بازار باید نیم ساعتی را در ترافیک انسان بگذرانی، اما این مسیر تازه شروع راه است و مشکل اصلی زمانی شروع می شود که وارد بازار می شوی و با ترافیک سنگینی از آدم ها مواجه می شوی، اما این شلوغی هم تأثیری در تصمیم مردم برای کاهش میزان خریدشان ندارد. یکی از این دست فروشان پسری ۲۲ ساله با مدرک دیپلم بود که برای فروش لباس هایش فریاد می زد: «بدو، بدو، لباس های جدید زنانه» به سمتش رفتم و درباره کاری که انجام می دهد، پرسیدم. گفت: «این شغل اصلی ام است و در طول سال بساطم در گوشه ای از پیاده رو خیابان پانزده خرداد پهن است. اجناسی را که می فروشم از داخل بازار تهیه می کنم و روزانه ۶۰ تا۷۰ هزار تومان درآمد دارم.» حمید، ساکن کرج است و هر روز برای کار به تهران می آید. از اوضاع نابه‌سامان بازار می نالد و می گوید که چون مخارج بالاست، نمی تواند یک مغازه برای خود اجاره کند. او تنها مشکل کاری اش را وجود مأموران سد معبر شهرداری می داند. مجید هم ۲۳ ساله و دانشجوی رشته اقتصاد دانشگاه لرستان است که دو، سه روزی است، از لرستان برای کار به تهران آمده و از تازه واردان این کار به شمار می آید. می گوید: « در حال حاضر، وسایل آشپزخانه می فروشم، قبل از این لباس مردانه می آوردم که از ۲۰ تای آن، ۱۵ عدد آن را شهرداری همراه خود برد و کلی ضرر کردم.» او هم اجناسش را از داخل بازار تهیه کرده و در خیابان پانزده خرداد می فروشد. روی هر جنسی هم که می فروشد حدود هزار تا هزار و ۵۰۰ تومان سود می کند.» محمد، ۳۰ ساله است و از خرم آباد آمده و سه، چهار سالی است که دست فروشی می کند. می گوید: «چون دوران سربازی را نگذرانده ام و کارت پایان خدمت ندارم، نمی توانم در جایی کار کنم. تهران را برای کار انتخاب کرده ام زیرا از لحاظ کار بهتر است.» گلایه اش هم در مورد این شغل، سرما و گرماست و مأموران شهرداری را مانع کسب و کار خود می داند. او می گوید که آینه هایی را که برای فروش می آورد از بانه برایش می فرستند و درآمدش هم ماهانه حدود یک میلیون است و سرمایه ای هم ندارد که بتواند مغازه باز کند. اما بعضی از این دست فروش ها در کنار این کار، به کار دیگری هم مشغولند. یکی دیگر از افرادی که بساطش به طور دائم پهن است و جالب این است که دست فروشی تنها شغلش هم نیست، ابوالفضل ۲۷ ساله است که علاوه بر فروختن شلوار در کنار خیابان، به دلار فروشی هم مشغول است. او در مورد شرایط کاری اش می گوید:«ما پنج شریک هستیم، درآمد ماهانه مان هم یک درآمد کارگری است. شلوارها را هم از یک تولیدی برایمان می آورند و درآمد روزانه ام ۴۰ تا ۵۰ هزار تومان است و با این درآمد نمی توانم یک مکان ثابت برای خودم اجاره کنم.» رضا ۲۶ ساله، با مدرک دیپلم، که معتقد است آدم با تحصیل به جایی نمی رسد، می گوید: «دست فروشی شغل اصلی ام نیست و یک مغازه نرم افزار فروشی در خیابان ولیعصر دارم، اما چون مخارجش بالاست می خواهم مغازه ام را ببندم و فقط شغل دست فروشی را ادامه دهم.» او که در خیابان ولیعصر شلوار می فروشد، اجناسش را از یک تولیدی در افسریه تهیه می کند و روی هر شلواری هم پنج هزار تومان سود می کند و ماهانه به طور میانگین ۸۰۰ تا ۹۰۰ هزار تومان درآمد دارد. او هم از مأموران شهرداری گله دارد؛ «جنس هایمان را جمع می کنند و همراه خود می برند. اجناس برده شده را هم لیست نمی کنند تا به راحتی بتوانیم آنها را برگردانیم، اگر هم جنس هایمان را پیدا کنیم ناقص هستند.» اما این روزها چیزی که در بین دست فروش ها باب شده فروش ترقه و لوازم چهارشنبه سوری است. مهرداد که دانشجوی رشته مکانیک است و از ۱۲ سالگی وارد این شغل شده، این روزها بیشتر ترقه و وسایل آتش بازی می فروشد. اما در روزهای دیگر سال که این چیزها فروشی ندارد، بیشتر لباس زنانه برای فروش می آورد. او می گوید: «درست است که فروختن ترقه سود بیشتری دارد، اما چون غیر مجاز است، دردسرش هم بیشتر است.» از درآمدش هم گله می کند و می گوید: «در حدی است که بتوانم خرج و مخارجم را در بیاورم، این درآمد پایین اصلاً اجازه نمی دهد که بخواهم به مغازه و یک جای ثابت فکر کنم.» احسان ۲۷ ساله هم که تا سوم راهنمایی درس خوانده و در حال حاضر ترقه می فروشد،گفت: «از شهرستان برای کار به تهران آمدم و ورامین زندگی می کنم. دو، سه سالی است که دست فروشی می کنم، اجناسم را هم از داخل بازار می آورم. درآمدم هم بد نیست روزانه حدودا ۷۰ تا ۸۰ هزار تومان درآمد دارم. او در مورد تهیه یک جای ثابت برای فروش گفت: «به این فکر افتاده ام که یک مغازه تهیه کنم، اما به خاطر اینکه سرمایه مالی ندارم نمی توانم این کار را انجام دهم.» اشتراک نظر همه جوانان دست فروشی که با آنها صحبت کردیم، نداشتن توان اقتصادی برای راه انداختن یک مغازه است. آنها هزینه های مغازه را سنگین می دانند و برای همین گوشه خیایان و پیاده رو را برای کار انتخاب کرده اند. آیا واقعاً هزینه های راه اندازی یک مغازه، سنگین است؟ آیا آنها دنبال ساده ترین راه آمده اند و حق با ماموران شهرداری است؟ آیا کسی باید برای آنها کار ثابت و جای مناسبی فراهم کند یا آنها به دنبال حامیانی برای کار خود باشند؟ پاسخ به این پرسش ها نشان دهنده چهره اجتماعی و اقتصادی بخشی از وضعیت نیروی کار کشور است که می تواند وظایف و مسئولیت های افراد حقیقی و حقوقی و نهادهای مختلف را در قبال کار جوانان دست فروش مشخص و سیاست های آتی آنها را معین کند.

انتهای پیام

دیدگاه شما