به گزارش جی پلاس، این روز ها بازار خودرو با کم توجهی مشتریان در رکود به سر می برد؛ به نحوی که بیم آن می رود با ادامه این روند زیرساخت ها و دستاورد های عظیم این صنعت ملی، همچون صنعت نساجی به ورطه نابودی کشیده شود. اگر چه خودرو سازی به لحاظ سرمایه ای و دستاوردی فراتر از صنعت نساجی است، ولی آنچه اهمیت دارد، بی تفاوتی بخش اعظمی از جامعه کارشناسی و رسانه ای و دولتمردان به عواقب بسیار مخرب نابودی این صنعت است. بخش مهمی از دارایی های ثابت شرکت های خودروساز طی سال های اخیر برای تأمین بخشی از سرمایه در گردش شرکت ها و نیز تأمین زیرساخت های ضروری که ایجاد آنها به سبب تحریم ضروری بوده است، به فروش رفته؛ ادامه این روند بحران کمبود نقدینگی در این شرکتها را دامن زده و قابلیت سرمایه گذاری آنان را روی پروژه های بهبود کیفیت و طراحی های جدید از بین خواهد برد. اگرچه اعتراض خریداران، نسبت به وضعیت کیفی خودرو های ساخت داخل و خدمات پس از فروش آنها بجاست و شرکت های خودروساز نیز باوجود تلاش های فراوان، ولی بهدلیل نبود ساختار های مناسب خود نتوانسته اند نسبت به جلب رضایت مشتریان گام های مؤثری را بردارند، اما هیچ کدام از این حقوق باعث نمی شود که نسبت به عواقب بسیار ناخوشایندی که در پس فروپاشی خودروسازی نهفته است بیتفاوت باشیم. آنچه بهعنوان دلایل دفاع از خودروسازی این روز ها شنیده می شود، بیشتر در باب مزیت اشتغال زایی این صنعت است و هیچ سخنی در مورد میزان و ارزش سرمایهگذاری هایی که در آن و زنجیره تأمین وابسته به صنعت موردنظر طی سال های گذشته ایجاد شده، به میان نمی آید. بیش از۸۰ صنعت، تحت عنوان صنایع پایین دستی، از ۴۰ تا ۱۰۰ درصد به خودروسازی وابسته بوده و قطعا به دنبال نابودی آن، فروخواهند ریخت. شرکت های تایر ساز با همه سرمایه گذاری هایی که در سال های اخیر برای توسعه آنها صورت گرفته در صورت از بین رفتن صنایع خودروسازی، قطعا با بحران فروش مواجه خواهند شد. همچنین صنایع فولاد، رنگ و مواد شیمیایی، ریخته گری و فورج و ده ها صنعت دیگر که هر کدام در قالب چند کارخانه بزرگ و کوچک، بخشی از حیاتشان به صنعت خودروسازی وابسته است. اما این همه آنچه برای حفظ خودرو سازی مهم است، نبوده و موضوع مهم دیگری که کمتر به آن پرداخته شده شرایطی است که در پس فروپاشی خودروسازی برای کل اقتصاد ایران رخ خواهد داد. اگر به فرض غلط هم بپذیریم که خودروسازی هیچ دستاورد صنعتی و اقتصادی نداشته و به خاطر آنچه رضایتمندی مشتریان نام دارد باید به واردات خودرو روی آورد و قید این صنعت را زد، آیا امکان وارد کردن خودرو به اندازه همه متقاضیان آن وجود دارد؟ در آن صورت قیمت خودروی وارد شده با توجه به حجم تقاضا به چه سطحی خواهد رسید؟ طبق آمار راهور ناجا سال گذشته بیش از یک میلیون خودرو شماره گذاری شده و این در حالی است که قیمت خودرو به دلایل مختلف از جمله تورم، افزایش نسبی داشته و بنابراین روشن است که بخشی از مشتریان که از لحاظ قدرت خرید در کف هرم تقاضا قرار داشته اند، نتوانسته اند خودروی متناسب با بودجه خود در سبد بازار پیدا کرده و از دامنه تقاضا خارج شده اند. حال فرض کنیم که قرار بود همه نیاز خودروی کشور در سال جاری را از طریق واردات تأمین کنیم، در آن صورت با توجه به آمار فوق و همچنین پیشبینی افزایش تقاضای سالانه، بهنظر می رسد امسال با حدود ۵/ ۱ میلیون تقاضا مواجه می شدیم. با نادیده گرفتن خودروسازان داخلی طبیعی است که همه این ۵/ ۱ میلیون خودرو باید از طریق واردات تأمین شود. با فرض قیمت میانگین حدود ۱۲ هزار دلار برای خودرو های وارداتی و اضافه کردن سایر هزینه ها مثل هزینه حمل به عدد ۱۳ هزار دلار خواهیم رسید. این به آن معنا است که برای پوشش تقاضای داخلی، باید به طور میانگین به میزان ۵/ ۱ میلیون خودروی ۱۳ هزار دلاری؛ یعنی حدود ۲۰ میلیارد دلار، ارز تأمین کرد. اگر بدانیم با ۲۰ میلیارد دلار می توان یک میدان نفتی با خروجی حدود یک میلیون بشکه در روز را توسعه داد؛ به گونه ای که معادل ۱۰ میلیارد دلار درآمد سالانه فروش نفت افزایش یابد و اگر درآمد این روز های فروش نفت را سالانه ۲۰ میلیارد دلار در نظر بگیریم، روشن است که همه درآمد یک ساله نفت را باید به تقاضای بازار خودرو اختصاص داد. آیا شدنی است؟ با فرض شدنی بودن با توجه به افزایش شدید تقاضای ارز برای واردات صرفا خودرو، قیمت دلار به چه عددی خواهد رسید؟ چهار، پنج یا ۱۰ هزار تومان؟ به هر قیمتی که می رسد، آن را در قیمت پایه خودروی وارداتی ضرب کنید تا قیمت آن مشخص شود. پر واضح است که قیمت آن بسیار بیش از آنی خواهد بود که تاکنون تصور می شد و این در حالی است که به غلط قیمت خودرو با قیمت آن در کشور های حوزه خلیج فارس مقایسه می شود. با توجه به میزان تقاضای خودرو در داخل کشور و نیز سطح درآمد های ارزی، به هیچ وجه نمیتوان بازار خودروی ایران را با کشور های این منطقه مقایسه کرد. اگر قیمت خودرو های وارداتی در یک جایی مثل دبی پایین است یکی از دلایل آن این است که اصولا تقاضای خودرو سهم کوچکی از درآمد های ارزی این امیرنشین را به خود اختصاص می دهد؛ بنابراین باید به درستی به متقاضیان خودرو هشدار داد که در صورت نادیده گرفتن خودروسازی داخلی، انتظار مواجه شدن با شرایطی شبیه آنچه در کشور های حوزه خلیج فارس وجود دارد، بیهوده است. با توجه به توضیحات فوق روشن است که پوشش کامل تقاضای خودرو در داخل کشوراز طریق واردات امکان پذیر نیست و صنعت خودرو با همه نارضایتی هایی که به دنبال دارد این امکان را برای عموم مردم ایجاد کرده که صاحب خودرو باشند. با چنین استدلالی پر واضح است که باید با چنگ و دندان نسبت به حفظ صنعت خودرو اقدام و برای تصحیح ساختارهای آن همت گماشت. آنانی که دانسته یا ندانسته بر طبل فروپاشی این صنعت عظیم می کوبند باید بدانند تنها راه خودرو دار بودن همه متقاضیان خودرو در داخل کشور و با هر قدرت خریدی، حفظ صنعت خودرو است. منبع: جام نیوز
عواقب فروپاشی خودروسازی در ایران
این روز ها بازار خودرو با کم توجهی مشتریان در رکود به سر می برد؛ به نحویکه بیم آن می رود با ادامه این روند زیرساخت ها و دستاورد های عظیم این صنعت ملی، همچون صنعت نساجی به ورطه نابودی کشیده شود.
کد خبر:
۳۱۴۱۰۶