جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

ویژگی های یک مدیر واقعی

هر کدام از ما به نوبه خود یک مدیر به حساب می آییم. چه ما مدیریت کل یک شرکت را برعهده داشته باشیم یا گروهی از مردم یا دوستانمان یا خانواده و یا خودمان، حیطه نفوذ ما هر اندازه که باشد، اگر به عنوان یک مدیر واقعی عمل کنیم، موفق خواهیم بود.

کد خبر: ۳۰۵۰۳۵
ویژگی های یک مدیر واقعی

به گزارش جی پلاس، آمی ریس آندرسون بنیان گذار شرکت مشاوره و سرمایه گذاری Rees Capital ویژگی های یک مدیر واقعی را اینگونه توصیف می کند: من سال ها در جایگاه مدیریت بوده ام و در طول این مدت چیزهای زیادی درباره فرق یک مدیر خوب بودن و یا یک مدیر بد بودن آموخته ام. بعضی از درس هایی که من از راه سخت آزمون و خطا آموخته ام به دنبال فروتنی که در برابر غلبه بر آن اشتباه ها نشان داده ام بوده است. بعضی درس های دیگر را از راه مشاهده آن دسته از مدیرانی بوده که من آن ها را بزرگ می دانستم و فکر کردم باید از آن ها سرمشق بگیرم. با در نظر گرفتن همه اینها من صفاتی را یافتم که اعتقاد دارم برای هر کسی که من یک مدیر واقعی می دانم الزامی است: مدیران واقعی می دانند چه کسی هستند و کارشان چیست. آن ها ارزش ها و قوانینی را که باید صرف نظر از شرایطی که با آن مواجه می شوند رعایت کنند را بلدند. آن ها به افراد خود اجازه درک ارزش هایی که متعهد به انجام آن شده اند را می دهند. مدیران واقعی صادق هستند. صداقت اصلی ترین عنصر نفوذ آن ها است. مدیران واقعی توانایی این را دارند که بگویند «آن گونه که من عمل می کنم عمل کنید» بجای اینکه بگویند « آن گونه که می گویم عمل کنید». مدیران واقعی بدون قضاوت کردن، به حرف کارمند خود گوش می دهند. آن ها در شنیدن و درک احساسات و افکار کسانی که مدیریت آن ها را بر عهده دارند صبور هستند. مدیران واقعی از روی عشق و دلسوزی افراد خود را تنبیه می کنند تا به آن ها کمک کنند وضعیت خود را بهبود دهند. آن ها بدون عصبانیت تنبیه می کنند. حتی زمانی که یک رفتار نادرست را مشاهده می کنند که نیاز به اصلاح دارد، این رفتار اشتباه را به عنوان شخصیت فرد تلقی نمی کنند. مدیران خوب تلاش می کنند حرف های شخص را شنیده و علت انجام اشتباه را از زبان خود او بشنوند. مدیران واقعی با افراد خود رک هستند. مدیران خوب برای ارتباط با افراد خود وقت می گذارند تا نشان دهند برایشان ارزش قائل هستند. آن ها می دانند به عنوان یک مدیر، تعهد برقراری ارتباط مستقیم با افراد خود را دارند. مدیران واقعی زیر دستی های خود را کنترل نمی کنند بلکه به آن ها برای انجام کارهای بزرگ الهام می بخشند. آن ها برای کارمندان خود ارزش و وظایفی را تعیین می کنند که بتوانند در حیطه کاری مشخص خود فعالیت کنند. سپس این کارمندان را تشویق می کنند که خودشان انتخاب کنند. آن ها می دانند که کارمندان نمی توانند رشد و پیشرفت کنند تا زمانی که به آن ها آزادی عمل داده شود و حتی اشتباه هایی را مرتکب شوند و همان اشتباه ها یک درس آموزشی برای رشد و توسعه آن ها بکار گرفته شود. مدیران واقعی به افرادشان اطمینان می کنند. آن ها وظایف مهم و ویژه ای را به افرادشان محول می کنند تا به آنها اجازه رشد در جایگاهشان داده شود. اغلب مواقع برای مدیران خیلی آسان تر خواهد بود که یک کار را خودشان انجام دهند. آن ها می توانند این کار را خیلی بهتر، سریعتر و مطابق با میل خود انجام دهند. با این حال مدیران واقعی می دانند که اگر همه کارها را خودشان انجام دهند به رشد کارمندانشان هیچ کمکی نخواهد کرد. مدیران واقعی از برآوردن خواسته های کارمندان خود هراسی ندارند. آن ها می دانند انعطاف بیش از حد اشتباه است همانطور که سختگیری بیش از اندازه هم درست نیست. این مدیران به کارمند خود کمک می کنند با ارائه درخواست های عاقلانه رشد و نمو کنند. مدیران خوب وظایفی را که خارج از توانایی کارمندشان است به او محول نمی کنند. مدیران موفق به کارمندان خود کارهایی را محول می کنند که باعث تلاش بیشتر آن ها شود. آن ها امکانات تیم خود را تشخیص می دهند و با انگیختن هر فرد پتانسیل های آن ها را شناسایی می کنند. یک مدیر واقعی عاقلانه از وقت خود استفاده می کند. این بدین معنا نیست که تفریح و سرگرمی ندارد. او تمام تلاش خود را می کند که تا وقت خود را هدر ندهد و فداکارانه و به صورت خستگی ناپذیر تلاش می کند تیم خود را به موفقیت برساند. مدیران واقعی برای کارهای خود چشم انداز دارند. آن ها از گرفتن تصمیم هایی که تنها امروز به نفع سازمان باشد و فردا مشکلات بزرگ تری را به بار آورد اجتناب می کنند. برگرفته از مجله فوربس

انتهای پیام

دیدگاه شما